Η γιορτή της Μητέρας!

Γιορτή της Μητέρας 🌷 Υπάρχουν άνθρωποι που περνούν από τη ζωή μας και αφήνουν ένα ίχνος. Και υπάρχουν οι μητέρες… που γίνονται ολόκληρη η ρίζα της ζωής μας. Η μητέρα είναι το πρώτο χάδι, η πρώτη λέξη, η πρώτη προσευχή που ακούσαμε ψιθυριστά μέσα στη νύχτα. Είναι εκείνη που ξενύχτησε σιωπηλά, που ανησύχησε χωρίς να το δείχνει, που κράτησε το σπίτι όρθιο ακόμη κι όταν κουραζόταν. Μικροί δεν καταλαβαίνουμε πάντα τη δύναμή της. Μεγαλώνοντας όμως, ανακαλύπτουμε πως στις κινήσεις μας, στις λέξεις μας, στις συνήθειές μας, ζει κάτι από εκείνη. Θυμάμαι τη μητέρα μου… τη μυρωδιά από καθαριότητα και γιασεμί, το τραπέζι που πάντα περίμενε στρωμένο, τη φωνή της από την αυλή να με φωνάζει πριν νυχτώσει. Και τώρα που τα χρόνια περνούν, καταλαβαίνω πως η αγάπη της δεν έφυγε ποτέ. Έγινε φως μέσα στην καρδιά μου. Χρόνια πολλά σε όλες τις μητέρες. Στις μανάδες που κρατούν το χέρι των παιδιών τους. Στις γιαγιάδες που συνεχίζουν να αγαπούν σαν μητέρες δυο φορές. Στις γυναίκες που έγιναν παρηγοριά, αγκαλιά και λιμάνι. Και σε εκείνες που λείπουν, μα κατοικούν για πάντα μέσα στην ψυχή μας. 🌸 Ποίημα Μάνα είναι ένα φως μικρό που δεν σβήνει στον χρόνο, ένα καντήλι της καρδιάς στου κόσμου κάθε πόνο. Μάνα είναι χέρια κουρασμένα μα πάντα ανοιχτά, μια προσευχή τα βράδια και μάτια ξάγρυπνα. Κι όταν τα χρόνια περαστούν και γίνουν αναμνήσεις, θα είναι εκείνη η αγκαλιά που πάντα θα γυρίσεις. Χρόνια πολλά, γλυκές μανούλες, με αγάπη κι ευλογία. 🌷

Πρώτη Μαΐου! Εργατική πρωτομαγιά κ γιορτή των λουλουδιών!

Πρωτομαγιά: Ανάμεσα στα λουλούδια και στους αγώνες Η Πρωτομαγιά είναι από τις πιο όμορφες μέρες της άνοιξης. Τα λουλούδια ανθίζουν, οι αυλές γεμίζουν χρώματα και τα στεφάνια μάς θυμίζουν τα παιδικά μας χρόνια. Όμως η μέρα αυτή δεν είναι μόνο γιορτή της φύσης. Είναι και μια μέρα μνήμης και αγώνα.

Από το Haymarket Affair στο Σικάγο το 1886, μέχρι τις μεγάλες εργατικές κινητοποιήσεις σε όλο τον κόσμο, η Πρωτομαγιά έγινε σύμβολο διεκδίκησης για δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια και καλύτερες συνθήκες ζωής. Είναι μια ημέρα που μας θυμίζει ότι πολλά από όσα θεωρούμε σήμερα αυτονόητα κερδήθηκαν με κόπο, θυσίες και ενότητα. Έτσι, η Πρωτομαγιά κρατά μέσα της δύο κόσμους: το άρωμα των λουλουδιών και τη δύναμη των ανθρώπων που αγωνίζονται. Και ίσως αυτό να είναι το πιο όμορφο μήνυμά της: να μη σταματάμε ποτέ να ελπίζουμε, να διεκδικούμε και να ανθίζουμε — ο καθένας με τον δικό του τρόπο. Θυμάμαι μικρή, που πήγαινα στα χωράφια κοντά στο σπίτι και μάζευα μαργαρίτες,μαντιλιδες τις λεγαμε στο χωριο μου Κουναβοι Ηρακλείου Ύστερα τις περνούσα μία-μία σε μια κλωστή και έφτιαχνα κολαΐνες, που τις φορούσα με χαρά στον λαιμό μου. Και μια άλλη, πιο μεγάλη, τη φτιάχναμε μαζί με τη μαμά. Την περνούσαμε σε μια κληματόβεργα, δεμένη σε σχήμα στεφανιού, και τη βάζαμε στην πόρτα του σπιτιού.

Απλές στιγμές, γεμάτες χαρά… που κάθε Πρωτομαγιά ζωντανεύουν ξανά μέσα μου.» Καλή Πρωτομαγιά, με υγεία, δύναμη και φως! 🌷

Οι καπετάνισσες των Αρχανών Μαριγώ Λαμπράκη

Ηφωτογραφία δείχνει μια από τις πιο εντυπωσιακές μορφές των αγώνων της Κρήτης. Μιλάμε για τη Μαριγώ Καζαντζάκη Λαμπράκη, που την έλεγαν και «Καζαντζοπούλα». Στη λεζάντα της εικόνας φαίνεται κιόλας: «Η Καπετάνισσα των Αρχανών του 1897». Και δεν είναι υπερβολή ο τίτλος. Λίγα για τη ζωή της Η Μαριγώ καταγόταν από τις Αρχάνες, ένα χωριό που έπαιξε μεγάλο ρόλο στην Κρητική Επανάσταση του 1897. Ανήκε στην οικογένεια Καζαντζάκη. Παντρεύτηκε τον αγωνιστή Λαμπράκη, γι’ αυτό εμφανίζεται με διπλό επώνυμο. Ήταν γνωστή για το θάρρος και την αποφασιστικότητά της. Οι συγχωριανοί της την αποκαλούσαν «Καπετάνισσα», γιατί είχε ενεργό ρόλο στον αγώνα. Η δράση της στον αγώνα Η Μαριγώ δεν έμεινε μόνο στη βοήθεια από το σπίτι. Σύμφωνα με μαρτυρίες της εποχής: Μετέφερε πολεμοφόδια και μπαρούτι στους επαναστάτες. Κουβαλούσε τροφή και νερό στα σώματα των αγωνιστών στα βουνά. Έκοβε υφάσματα για επιδέσμους τραυματιών. Δεν δίσταζε να βρεθεί κοντά στις συγκρούσεις. Για μια γυναίκα της Κρήτης στα τέλη του 19ου αιώνα αυτό ήταν τεράστιο πράγμα. Η φωτογραφία που βλέπουμε Η εικόνα είναι ιδιαίτερα συμβολική. Παρατηρείς μερικές λεπτομέρειες: κρατά όπλο (τουφέκι) έχει φυσιγγιοθήκη στο στήθος και στη μέση φορά μαύρη κρητική φορεσιά Δεν ήταν καθημερινή εμφάνιση γυναίκας. Είναι σχεδόν μια δήλωση αγώνα. Πολλές φορές αυτές οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν λίγο μετά τα γεγονότα για να τιμηθούν οι αγωνιστές. Ένα μικρό ενδιαφέρον στοιχείο Στην περιοχή των Αρχανών λέγεται ότι οι γυναίκες εκείνης της εποχής ήταν τόσο δραστήριες στον αγώνα ώστε οι Οθωμανοί φοβούνταν ακόμη και τις γυναίκες των χωριών. Δεν ξεχώριζες εύκολα ποια ήταν απλή χωρική και ποια έκρυβε όπλα ή μετέφερε μηνύματα. Κρατάω μια σκέψη εδώ: Αν κοιτάξετε το πρόσωπό της στη φωτογραφία… δεν μοιάζει να προσπαθεί να δείξει ηρωισμό. Στέκεται απλά εκεί. Ήρεμη. Σαν να λέει: «έτσι ήταν τα πράγματα τότε».

Οι καπετάνισσες των Αρχανών Οι γυναίκες της Κρήτης στην Επανάσταση του 1897 στις Αρχάνες Ηρακλείου

Η φωτογραφία δείχνει μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορική μορφή από την Κρήτη: την Ειρήνη Μαυρογιαννάκη, γνωστή και ως Μαυρορήνη. Κοιτάζοντάς την λίγο πιο προσεκτικά, φαίνεται πως πρόκειται για πορτρέτο που συνδέεται με την περίοδο της Κρητικής Επανάστασης του 1897. Ας τη βάλουμε λίγο μέσα στο πλαίσιο της ιστορίας. Ποια ήταν η Ειρήνη Μαυρογιαννάκη (Μαυρορήνη) Ήταν γυναίκα από τις Αρχάνες Ηρακλείου Κρήτης. Έμεινε γνωστή ως «Καπετάνισσα Μαυρορήνη». Έδρασε στον αγώνα των Κρητικών εναντίον των Οθωμανών το 1897. � PATRIS.GR +1 Την εποχή εκείνη πολλές γυναίκες της Κρήτης δεν έμειναν απλώς στα σπίτια τους· συμμετείχαν ενεργά στον αγώνα. Η δράση της στον αγώνα Η Μαυρορήνη θεωρείται μία από τις πιο θαρραλέες γυναίκες της επανάστασης. Φορούσε ανδρική στολή και πολεμούσε μαζί με τους άνδρες. � PATRIS.GR Το σπίτι της το είχε μετατρέψει σε πρόχειρο νοσοκομείο για τραυματίες αγωνιστές. � PATRIS.GR Τραυματίστηκε σοβαρά: έχασε το ένα μάτι από εχθρικό βόλι, κάτι που έφερε ως σημάδι σε όλη της τη ζωή. � PATRIS.GR Αυτό από μόνο του λέει πολλά για τη σκληρότητα των συγκρούσεων εκείνης της εποχής. Οικογένεια και ζωή Καταγόταν από την οικογένεια Μαυρογιαννάκη των Αρχανών. Παντρεύτηκε τον Δημήτριο Ψαραδάκη. � archive.patris.gr Έζησε μέχρι βαθιά γεράματα και πέθανε το 1932 σε ηλικία 87 ετών. � ipy.gr Για τη συγκεκριμένη φωτογραφία Η λεζάντα που φαίνεται κάτω γράφει περίπου: «Η Ειρήνη Μαυρογιαννάκη ή Μαυρορήνη, το 1897» Πιθανότατα είναι: μεταγενέστερη επιχρωματισμένη (χρωματισμένη) εκδοχή παλιάς φωτογραφίας, που χρησιμοποιείται συχνά σε αφιερώματα για τις γυναίκες της κρητικής επανάστασης. Το ύφος της ένδυσης (κρητική αστική φορεσιά τέλους 19ου αιώνα) ταιριάζει με την εποχή. Μια μικρή λεπτομέρεια που πάντα με κάνει να σταματώ για λίγο: εκείνη η γυναίκα στην εικόνα φαίνεται ήρεμη, σχεδόν αυστηρή. Κι όμως η ίδια πολέμησε, τραυματίστηκε και φρόντισε τραυματίες. Η φωτογραφία δεν δείχνει τον θόρυβο της ζωής της — μόνο τη σιωπή μετά.

Χειρόγραφο ριζίτικο αφιερωμένο στους ήρωες της επανάστασης του 1897 στις Αρχάνες Ηρακλείου Κρήτης της δασκάλας Ειρήνης Ουσταγιανάκη- Ταχατάκη πηγή Εμμανουήλ Καλαθάκης

Κρητικές γυναίκες τον 19ο αιώνα

Οι φωτογραφίες αυτές δείχνουν: τις παραδοσιακές φορεσιές της Κρήτης

κ τη δυνατή παρουσία των γυναικών στην καθημερινή ζωή του νησιού την εποχή λίγο πριν ή λίγο μετά τις μεγάλες εξεγέρσεις κατά των Οθωμανών. Πολλές από αυτές τις γυναίκες: φρόντιζαν τις οικογένειες όταν οι άντρες ήταν στα βουνά ως αγωνιστές μετέφεραν τρόφιμα και μηνύματα στους επαναστάτες έκρυβαν καταδιωκόμενους στα σπίτια τους. Στα δύσκολα χρόνια της Τουρκοκρατίας στάθηκαν με θάρρος δίπλα στους αγωνιστές, κρατώντας ζωντανή την πίστη και την ελπίδα της ελευθερίας.

Οι γυναίκες της Κρήτης στην επανάσταση του 1821. Χαρίκλεια Δασκαλάκη

Η προσφορά και οι θυσίες των γυναικών του 1821 μας θυμίζουν ότι η ελευθερία κατακτάται με θάρρος, αφοσίωση και αγάπη για την πατρίδα. Η ιστορία τους ζει και σήμερα, για να εμπνέει τις επόμενες γενιές. Υπάρχει μία σπάνια μορφή Κρητικιάς επαναστάτριας που λίγοι γνωρίζουν, η Χαρίκλεια Δασκαλάκη, που συνδέεται με το Αρκάδι και την αντίσταση στην Τουρκο κρατία. Χαρίκλεια Δασκαλάκη δεν υπάρχουν πολλές φωτογραφίες, γιατί έζησε την εποχή της Τουρκοκρατίας και της μεγάλης Κρητικής Επανάστασης. Οι εικόνες που έχουμε είναι κυρίως ζωγραφικές αναπαραστάσεις που δείχνουν το γεγονός στο οποίο συνδέεται: το Ολοκαύτωμα της Μονής Αρκαδίου το 1866. Η Χαρίκλεια Δασκαλάκη και το Αρκάδι

Η Χαρίκλεια Δασκαλάκη ήταν Κρητικιά αγωνίστρια που συνδέεται με τα δραματικά γεγονότα της πολιορκίας της Μονής Αρκαδίου. Τι γνωρίζουμε για τη ζωή της Καταγόταν από περιοχή του Ρεθύμνου. Ζούσε την περίοδο των μεγάλων εξεγέρσεων της Κρήτης κατά των Οθωμανών. Συνδέθηκε με τον αγώνα των επαναστατών που είχαν καταφύγει στο μοναστήρι του Αρκαδίου το 1866. Ο ρόλος της Σύμφωνα με ιστορικές αναφορές και τοπικές παραδόσεις: Βρισκόταν στη μονή μαζί με άλλες γυναίκες και παιδιά κατά την πολιορκία. Βοηθούσε τους αγωνιστές φροντίζοντας τραυματίες και μεταφέροντας προμήθειες. Όταν οι Οθωμανοί εισέβαλαν στο μοναστήρι, οι πολιορκημένοι προτίμησαν τη θυσία από την παράδοση. Η πράξη της ανατίναξης της πυριτιδαποθήκης έγινε σύμβολο της κρητικής αντίστασης και συγκλόνισε όλη την Ευρώπη. Γιατί είναι σημαντική μορφή Η Χαρίκλεια Δασκαλάκη θεωρείται σήμερα σύμβολο της συμμετοχής των γυναικών στον αγώνα της Κρήτης, μαζί με τις εκατοντάδες άγνωστες γυναίκες που βρέθηκαν στο Αρκάδι.

Η γυναίκα της Κρήτης μέσα στους αιώνες

Η γυναίκα της Κρήτης μέσα στους αιώνες. Από τη Μινωΐτισσα ιέρεια των ανακτόρων της Κνωσσού, στη δυναμική γυναίκα των κρητικών βουνών, μέχρι τη σοφή γιαγιά που κρατά στα χέρια της τα λουλούδια της ζωής και της παράδοσης. Η γυναίκα της Κρήτης υπήρξε πάντοτε πηγή δύναμης, δημιουργίας και συνέχειας του τόπου. Φύλακας της οικογένειας, της γης, των εθίμων και της μνήμης. Με σεβασμό τιμούμε όλες τις γυναίκες εκ Κρήτης ορμώμενες — τις Μινωίτισσες, τις γυναίκες των χωριών και των βουνών, και τις γιαγιάδες που κράτησαν ζωντανή την παράδοση μέχρι σήμερα.

Μαρίνα Λαμπράκη Πλάκα

Η Μαρίνα Λαμπράκη-Πλάκα, εκ Κρήτης ορμωμένη από το Αρκαλοχώρι Ηρακλείου, υπήρξε μία από τις σημαντικότερες μορφές του ελληνικού πολιτισμού. Ως διευθύντρια της Εθνικής Πινακοθήκης αφιέρωσε τη ζωή της στην τέχνη, προβάλλοντας την ελληνική ζωγραφική και φέρνοντας μεγάλες διεθνείς εκθέσεις στη χώρα μας. Με το όραμα, τη γνώση και την επιμονή της συνέβαλε καθοριστικά στην ανανέωση και τη μεγάλη ανακαίνιση της Πινακοθήκης. Μια γυναίκα με βαθιά παιδεία, δυναμισμό και αγάπη για τον ελληνικό πολιτισμό. Ένα φωτεινό παράδειγμα γυναίκας εκ Κρήτης ορμωμένης που άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στην πνευματική ζωή της Ελλάδας. Από πολύ νωρίς ξεχώρισε για την αγάπη της για τα γράμματα και την τέχνη. Σπούδασε φιλολογία και ιστορία της τέχνης και αργότερα έγινε μία από τις σημαντικότερες ιστορικούς τέχνης της Ελλάδας. Το μεγάλο έργο της Για πολλά χρόνια ήταν διευθύντρια της Εθνική Πινακοθήκη. Εκεί κατάφερε: να οργανώσει μεγάλες διεθνείς εκθέσεις να φέρει σημαντικά έργα τέχνης στην Ελλάδα να ανανεώσει πλήρως την Πινακοθήκη να ολοκληρώσει την μεγάλη ανακαίνιση του κτιρίου στην Αθήνα. Πολλοί λένε ότι χωρίς εκείνη η Εθνική Πινακοθήκη δεν θα είχε τη σημερινή της μορφή

Η γιαγιά ρεμβάζει κ θυμάται ....

ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΕΝΟΣ ΓΙΑΤΡΟΎ ΣΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ

1. ΔΕΝ χρειάζεται να τελειώσεις όλες τις δουλειές σε μια μέρα. Αυτές που το έκαναν ήταν αγχωμένες και κάποιες είναι ήδη θαμμένες. 2. ΠΑΡΕ χρόνο να ξεκουραστείς, δεν είναι αμαρτία να κάθεσαι, να βάλεις τα πόδια σου στο τραπέζι και να φας κάτι που σου αρέσει. 3. ΥΠΝΟΣ αν χρειαστεί γιατί ο πονοκέφαλος θα εξαφανιστεί. Όσες αρνούνται να κάνουν διακοπές, να φύγουν, να πάρουν άδεια ή να ξεκουραστούν, θα λείψουν στις οικογένειές τους γιατί έφυγαν πρόωρα για το ταξίδι χωρίς επιστροφή. 4. ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ να παίρνετε ηρεμιστικά ύπνου, καταστρέφετε τον εγκέφαλο και τα όργανα σας. Κάποια στιγμή θα αρχίσεις να ξεχνάς πράγματα. Χαλαρώστε το μυαλό σας, ανησυχείτε λιγότερο, πηγαίνετε μια βόλτα, γελάστε, χαμογελάστε περισσότερο, όλα θα περάσουν με τον καιρό. 5. ΚΑΤΣΕ σε κάποιες περιστάσεις, έξω από το σπίτι σιωπηλή, μόνη· μην λες τίποτα, ανάπνευσε καθαρό αέρα ήρεμα, μη βιάζεσαι. 6. Μείνε μπροστά στον καθρέφτη σου, χαμογέλα για τον εαυτό σου, ανάβοντας μια θετική αύρα γύρω σου, για να μπορείς να λάμψεις το δικό σου φως. 7. Πήγαινε να αγοράσεις ένα σνακ ή ένα ποτό. Απλά κάνε κάτι για τον εαυτό σου ακόμα και αν ο σύντροφός σου δεν το κάνει για σένα... Κάντο μόνη σου για να μπορείς να κατεβάσεις πράγματα στο κεφάλι σου. 8. ΑΠΟΚΤΗΣΤΕ τις απαραίτητες συσκευές για να διευκολύνετε την εργασία σας και να αποφύγετε το άγχος, γιατί είναι ο μεγαλύτερος σιωπηλός δολοφόνος γυναικών. 9. ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΝΙΩΘΕΙΣ ΚΑΛΑ, ΚΑΝΕ ΚΑΤΙ ΓΙΑ ΑΥΤΟ, ΠΗΓΑΙΝΕ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΥΓΕΙΑΣ, ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ Η ΚΑΛΕΣΕ ΜΙΑ ΓΕΙΤΟΝΗΣΑ ΜΗΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ ΚΑΠΟΙΟΝ ΝΑ ΣΟΥ ΑΓΟΡΑΣΕΙ ΦΑΡΜΑΚΑ, ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΥΡΙΣΟΥΝ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΜΕΝΑ ΚΑΙ Η ΖΩΗ ΣΟΥ ΜΕΤΡΑΕΙ. 10. ΕΛΕΓΧΕ ΤΗΝ ΕΠΙΠΕΔΑ ΤΗΣ ΖΑΧΑΡΗΣ, είτε είσαι άρρωστη είτε όχι. Κάντο αυτό, έχει σώσει πολλές γυναίκες στο παρελθόν. Εμπιστεύσου αυτές τις καλές συμβουλές που σου δίνω και αξίζεις, αγάπα τον εαυτό σου και φρόντισε τον εαυτό σου, είσαι μια σπουδαία γυναίκα και μην ξεχνάς ότι είσαι δυνατή. πηγή διαδίκτυο

Η γυναίκα που ξέρει τι αξίζει...

Μια γυναίκα που δεν έχει φίλες ή που διατηρεί έναν πολύ περιορισμένο κοινωνικό κύκλο… στην πραγματικότητα είναι μια γυναίκα δυνατή και σίγουρη για τον εαυτό της. Πίστεψέ με, έχει ήδη καταλάβει το πιο σημαντικό: η ποιότητα αξίζει πολύ περισσότερο από την ποσότητα. Δεν έχει ανάγκη να περιβάλλεται από πολλούς ανθρώπους για να νιώσει σημαντική ή πολύτιμη..... Δεν φοβάται τη μοναξιά, γιατί ξέρει από τι είναι φτιαγμένη. Διαλέγει με προσοχή πού θα βάλει την ενέργειά της και ποιον θα αφήσει να μπει στη ζωή της. Έχει ήδη δει ψεύτικα χαμόγελα, «φιλίες» από συμφέρον, δράματα και κουτσομπολιά… και αποφάσισε να γυρίσει σελίδα. Επέλεξε την ειρήνη και τη σιωπή, κι εκεί βρήκε περισσότερη ευτυχία. Δεν χρειάζεται την παρέα για να νιώθει ολοκληρωμένη. Ξέρει να χαίρεται την ίδια της την παρουσία. Έχει συνειδητοποιήσει πως οι αληθινοί φίλοι συναντώνται σπάνια, και ότι είναι καλύτερο να έχει έναν ή δύο που αξίζουν στ’ αλήθεια, παρά εκατοντάδες επιφανειακές γνωριμίες. Είναι μια γυναίκα που ξέρει πολύ καλά τι θέλει από τη ζωή και δεν συμβιβάζεται με λιγότερο. Γι’ αυτό, αν μια μέρα συναντήσεις μια, μην βιαστείς να την κρίνεις ή να τη μειώσεις. Είναι ήρεμη, ολοκληρωμένη κ αυτάρκης. Έχει ήδη αποδείξει στον εαυτό της όλα όσα έπρεπε… και δεν είναι σε αναζήτηση της έγκρισης κανενός. Ξέρει πολύ καλά πόσο αξίζει. — Anthony Hopkins

Χώρισες; Κ η γιαγιά είχε χωρίσει ...δες πως το περιγράφει...

Σ ένα χωρισμό διαχωρίζεις ένα κομμάτι της ζωής σου. Δεν μπορείς όσο κ να θες να το διαγράψεις. Είναι η ζωή σου ,είναι οι επιλογές σου είναι τα παιδιά σου. Ακυρώνεις τον εαυτό σου? Οχι ! γιατί; γιατί απλά δεν μπορείς.....όπως κ να χει τιμάς τη ζωή σου κ τις επιλογές σου. Το έκανα κ δεν το μετανιώνω. Μετα σπό 30 χρονια χωρισμού ημουν εκεί στο τέλος του....εγώ φρόντισα για όσα έπρεπε μαζι με τα παιδιά του....τα παιδιά μας, τη ζωή μας! Εγω διαλεξα τι θα φορέσει στο τελευταίο του ταξίδι....όπως μου το ζήτησε....μου είχε πει να πάμε για καφέ να μιλήσουμε....μου ειπε να του παω στο νοσοκομειο το τάδε κοστούμι του κ τα δετά του δερμάτινα παπούτσια να βγούμε για καφέ ...δεν προλάβαμε εγώ το ήξερα....εκείνος το ήλπιζε ...όμως το φλυτζανάκι με καφέ κ ζάχαρη του τα εβαλα μαζι του....δεν ήπιαμε μαζί τον τελευταιο καφέ

....ομως δε θα ξεχάσω πως για μενα έμαθε να πίνει καφέ όταν είμαστε φοιτητές ....

Η γιαγιά αναπαράγει τις αναμνήσεις του fb

Άλλος ένας λόγος που λατρεύω το διαδίκτυο! Μα δείτε τώρα στις αναμνήσεις τι είχα ανεβάσει τότε ..πριν ,15 χρόνια..για ποιο λόγο άραγε; Δεν θυμάμαι ...αλλά για τη μπουγάτσα θα χωρίζαμε κ τώρα! Όλα κι ολα! Άκου να πετάξει τη μπουγάτσα όπως λέει στο άσμα η Μαργαριτα Ζορμπαλά στον σύνδεσμο που παραθετω! Εγώ δεν βλέπω την ώρα να πάω στα Λιοντάρια στου Κιρκόρ να φάω δύο!

CZqZyQ6FlpAdqGBQB_84VEKoNsFqarn68p2nOFDLy7vvgiDnftkkiv1A1de58mv8eG6oNuEAA8dyf5xll-S2g8aqP9U5QDI8KVZW_kVd_XHURAvBprSHTF8TQJ9aItqfXEwZZAfJvvkakEevHPGcZzoI37A76GsVgS507gVP8eJnax7nI/s320/1750872488887.jpg"/>

Πάντα δύο τρώω Μια με κρέμα κ μια με τυρί! Α όχι! Πολλά συγχωρώ αλλά τη μπουγάτσα δεν δέχομαι να μην την τιμήσεις! Χαχα κ λίγο χιούμορ χρειάζεται.. Πάντα δύο τρώω εδω που τα λέμε! Μία με κρέμα κ μία με τυρί! Κ μετά ένα ελληνικό καφεδάκι σκέτο! . https://m.youtube.com/watch?v=z3ZPK-gAF-A

Η γιαγιά πάει κ διακοπές μαζί με το διαδίκτυο !

Δεν μπορεί η γιαγιά χωρις το διαδίκτυο! Τα είπαμε αυτά κ τα γνωριζετε! Είναι τρόπος ζωής η επικοινωνία της με φίλους κ μη φίλους της!Απλά γνωστούς με κοινά ένδιαφέροντα ! Καθότι η γιαγιά είναι επιλεκτικά κοινωνική! Οπότε εφοδιάστηκε με απεριόριστα giga παίρνει τα απαραιτητά της κ βιβλία βεβαίως κ φεύγει . Μπορεί να αγαπάει το διαδίκτυο αλλά κ η επαφή με το χαρτί κ τη μυρουδια του βιβλίου είναι αναντικατάστατη! Μια ζωή με ένα βιβλίο στο χέρι ,δίπλα της,στην τσάντα της ,στα ταξίδια της κ δίπλα στο κρεββατι της! Καλά μπάνια αγάπες μου! ΥΓ θα τα λεμε δε θα χαθούμε! Δεν μπορεί η γιαγιά χωρίς εσάς κ θα σας πάρει μαζί της! Είπαμε απεριόριστα giga !

Η Αναλήψις του Κυρίου!

29 Μαΐου σήμερα Τής Αναλήψεως Του Κυρίου. Χρόνια Πολλά με υγεία!

Μετά την εκ νεκρών Ανάστασή Του, ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός δεν εγκατέλειψε αμέσως τον κόσμο, αλλά συνέχισε επί σαράντα ημέρες να εμφανίζεται στους μαθητές Του, έως και την Ανάληψή Του στους ουρανούς (Πραξ.1,3). Αυτό έπραξε για να βιώσουν οι πρώην δύσπιστοι και φοβισμένοι Μαθητές Του το γεγονός της Ανάστασής Του και να αποβάλλουν κάθε δισταγμό και ψήγμα απιστίας για Εκείνον.]Το γεγονός της Αναλήψεως περιγράφεται από τους ευαγγελιστές Μάρκο (16.19), Λουκά (24.50-52) και Ιωάννη (6.62 και 20.17), στις Πράξεις των Αποστόλων (1.2-9), στις επιστολές του Αποστόλου Παύλου (Προς Εφεσίους 4.8-10, Προς Εβραίους 4.14 και 7.26, Α’ Προς Τιμόθεον 3.16) και στην Α’ Καθολική Επιστολή του Αποστόλου Πέτρου (3.22). Την τεσσαρακοστή ημέρα μετά την Ανάστασή Του, ο Κύριος «εξήγαγε» τους μαθητές του στο όρος των Ελαιών, όπου τους έδωσε διάφορες συμβουλές και οδηγίες και την ρητή εντολή να πορευτούν σε όλα τα έθνη κηρύττοντας και βαπτίζοντας. Επίσης τους υποσχέθηκε ότι θα τους αποστείλει τον Παράκλητο, «το Άγιο Πνεύμα» (Πραξ.1.8) και αφού σήκωσε τα χέρια τους ευλόγησε (Λουκά 24,50). Και «ευλογώντας τους, εχωρίσθηκε απ’ αυτούς και εφέρετο προς τα πάνω, στον ουρανό», μέχρι που τον έχασαν από τα μάτια τους. «Ανελήφθη εις τον ουρανόν και εκάθισεν εκ δεξιών του Θεού. Εκείνοι δε εξελθόντες εκήρυξαν πανταχού, του Κυρίου συνεργούντος και τον λόγον βεβαιούντος δια των επακολουθούντων σημείων» (Μαρκ.16,19-20).

Η γιαγιά αγαπάει όχι μόνο το διαδίκτυο αλλά κ την εκκλησία που σήμερα εορτάζει Των Μυροφόρων α

Η Γυναίκα τιμάται σήμερα ως φορέας του Αναστάσιμου μηνύματος! "Τhe Holy Women at the Tomb" (1890) By William Adolphe Bouguereau French Academic painter (1825-1905) Royal Museum of Fine Arts, Antwerpen, Belgium Mε αφορμή την Κυριακή των Μυροφόρων Ορθρινές οι τρεις Μαρίες πληροφορούνται πρώτες, πριν από τους μαθητές, το γεγονός της Ανάστασης ("Ηγέρθη, ουκ έστιν ώδε")

Τη δεύτερη Κυριακή μετά το Πάσχα τιμώνται οι Μυροφόρες, οι ευσεβείς εκείνες γυναίκες, οι οποίες παρακολούθησαν τη διδασκαλία και τη δημόσια δράση του Ιησού Χριστού με χαρακτηριστική αφοσίωση, επιμελήθηκαν και άλειψαν με αρώματα το σώμα του Ιησού κατά την ταφή του και αξιώθηκαν να πληροφορηθούν πρώτες από τον άγγελο την Ανάστασή Του. Γι’ αυτό προς τιμήν τους η ημέρα αυτή ονομάζεται Κυριακή των Μυροφόρων. Μεταξύ των Μυροφόρων αναφέρονται στα Ευαγγέλια (Ματθ. κη', 1 κ. εξ., Μαρκ. ιστ, 1 κ. εξ., Λουκ. κδ, 1 κ. εξ., Ιω. κ ,1 κ.εξ.): η Μαρία η Μαγδαληνή η Μαρία του Κλωπά, μητέρα του απόστολου Ιακώβου του μικρού η Σαλώμη, σύζυγος του Ζεβεδαίου και μητέρα των αποστόλων Ιακώβου και Ιωάννου και η Ιωάννα του Χουζά, επιτρόπου του βασιλιά Ηρώδη. Οι Μυροφόρες γυναίκες ενέπνευσαν πολλούς μεγάλους Πατέρες της Εκκλησίας, οι οποίοι προέβαλαν την αφοσίωση και τη μαρτυρία τους ως πρότυπο για το ρόλο των γυναικών στη ζωή της Εκκλησίας. Την Κυριακή των Μυροφόρων γιορτάζουν όσοι και όσες φέρουν το όνομα Μυροφόρος και Μυροφόρα. Την παραμονή της Κυριακής των Μυροφόρων γινόταν στον Μανταμάδο της Λέσβου το έθιμο της ταυροθυσίας, το οποίο απαγορεύτηκε με δικαστική απόφαση το 2015, κατόπιν προσφυγής φιλοζωικών οργανώσεων.

Η ευφυΐα αυτού του κόσμου κατοικεί στην ευαισθησία. Γι' αυτό και οι ευφυείς δεν υπήρξαν ποτέ κριτές. Ήταν άνθρωποι που κατανοούσαν ανθρώπους. Άρθουρ Μίλερ

Πως μετράς την ευτυχία;

.jpg"/>

Και η γιαγιά στο διαδίκτυο! Γιατί όχι;

κ τι θα πει είσαι γιαγιά κ δεν ξερεις?.ναι ετσι ειναι! είμαι γιαγιά αλλα ξέρω! θελω να ξερω γιατι δεν επικοινωνω μονο με ανθρωπους της ηλικιας μου που πιθανόν δεν τους ενδιαφερει!

Εχω παιδιά ,εγγόνια κ φιλους μακρινούς! Όμως η αγάπη μου στο διαδίκτυο φανερώθηκε όταν προτοήρθε στον εργασιακό μου χωρο κ έπρεπε να προσαρμοσθω! Αργότερα οταν ο γυιός μου ηταν στη εφηβεια ασχολιότανε ώρες με τον υπολογιστή του κ δεν επικοινωνουσαμε! Ετσι βρηκα μια αφορμή να επικοινωνω μαζι του ,ζητωντας του να μου δειξει νεα πραγματα της τότε μακρινής εποχης! Να γραφω cd ας πούμε! Εσεις το κάνατε αυτό με τα παιδιά σας;

Ευαγγελισμός της Θεοτόκου!

Όλα αρχίζουν σιωπηλά. Όχι με βροντές, όχι με κρότους. Ο Θεός, όταν θέλει ν' αλλάξει τον κόσμο, δεν κάνει θόρυβο. Στέλνει έναν Αρχάγγελο να χτυπήσει την πόρτα μιας ταπεινής Παρθένου στη Ναζαρέτ. Η Παναγία στέκεται. Δεν μιλά. Δεν ρωτά «γιατί εγώ;». Μόνο ακούει. Και η σιγή της είναι πιο δυνατή από χίλιες φωνές. Ο Αρχάγγελος λέει τον πρώτο του λόγο: «Χαίρε Κεχαριτωμένη». Και με εκείνο το «Χαίρε» αλλάζει η μοίρα της κτίσης. Μα αυτό που δεν βλέπει κανείς εκείνη τη στιγμή, είναι πως όλος ο ουρανός κρατάει την ανάσα του. Γιατί εξαρτώνται όλα από μία απάντηση. Από ένα ανθρώπινο «γένοιτό μοι». Ο Ευαγγελισμός είναι το σημείο που ο Θεός δεν μιλά από ψηλά. Έρχεται να ζητήσει τη συγκατάθεση του ανθρώπου. Έρχεται να ανατρέψει ό,τι ήξερε η λογική. Να χωρέσει το Άπειρο στη μήτρα μιας κοπέλας. Ο Λόγος γίνεται σάρκα, όχι με κραυγές, αλλά με το πιο απλό: Μια συγκατάθεση ελεύθερη. Εκεί, στην ησυχία εκείνης της στιγμής, συναντιούνται τα πιο μεγάλα αντίθετα. Το άκτιστο αγγίζει το κτιστό. Ο Δημιουργός στέκει μπροστά στο δημιούργημα και περιμένει απάντηση. Η Παναγία λέει το «Ιδού η δούλη Κυρίου». Κι από εκείνη τη στιγμή δεν υπάρχει γυρισμός. Η ελευθερία του ανθρώπου ενώνεται με την αγάπη του Θεού. Το χθες, το σήμερα και το αύριο γράφονται ξανά. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Ευαγγελισμός τιμάται στην καρδιά της Σαρακοστής. Εκεί όπου όλα φαίνονται έρημα, σκληρά, σκοτεινά, ξαφνικά ακούγεται ένα «Χαίρε». Μια χαρμόσυνη υπόσχεση ότι ο Θεός εργάζεται, αθόρυβα, πίσω από το παραπέτασμα. Ας μείνουμε λίγο σ' εκείνη τη σιγή. Ας δούμε τον Ευαγγελισμό όχι ως απλή εορτή αλλά ως πρόσκληση. Κάθε στιγμή της ζωής μας μπορεί να είναι μια Ναζαρέτ, όπου ο Θεός ψιθυρίζει και περιμένει το δικό μας «γένοιτό μοι κατά το ρήμα Σου».

Η Κυρά Σαρακοστή!

 Η Κυρά Σαρακοστή είναι ένα από τα παλαιότερα έθιμα της Ελληνικής κοινωνίας που σχετίζονται με τη γιορτή του Πάσχα. Αποτελεί ένα αυτοσχέδιο ημερολόγιο για την περίοδο της Σαρακοστής ενώ ολόκληρη η παρουσία της Κυράς Σαρακοστής συμβολίζει τη νηστεία και την κατάνυξη των ημερών.

Η Μεγάλη Σαρακοστή είναι η αρχαιότερη από τις μεγάλες νηστείες της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Καθιερώθηκε τον 4ο αιώνα. Αρχικά διαρκούσε έξι εβδομάδες ενώ αργότερα προστέθηκε και η έβδομη εβδομάδα και ονομάζεται έτσι γιατί περιλαμβάνει ακριβώς σαράντα ημέρες δηλαδή από την Καθαρά Δευτέρα μέχρι και την Παρασκευή πριν το Σάββατο του Λαζάρου.

Μεγάλη ονομάζεται όχι για τη μεγάλη διάρκειά της αλλά για τη σημασία της που γίνεται σε ανάμνηση των Παθών του Χριστού και αποτελεί την προετοιμασία των πιστών για τη μεγάλη γιορτή του Πάσχα. Σαρακοστή λέμε τις 40 μέρες πριν από την Κυριακή του Πάσχα. Από πολύ παλιά υπάρχει η συνήθεια να νηστεύουμε, για να μιμηθούμε τη νηστεία που έκανε ο Χριστός στην έρημο. Η Σαρακοστή περνά αργά γι’ αυτούς που νηστεύουν , ιδίως τις τελευταίες μέρες. Έτσι, επειδή παλιά δεν είχαν τα σημερινά ημερολόγια για να μετρούν το πέρασμα της νηστείας, έφτιαχναν ένα μετρητάρι. Έπαιρναν δηλαδή ένα χαρτί και ζωγράφιζαν τη Σαρακοστή σαν μια καλόγρια, την κυρά –Σαρακοστή. Δεν της έβαζαν στόμα γιατί αντιπροσώπευε τη νηστεία.  Τα χέρια της ήταν σταυρωμένα από τις πολλές προσευχές. Και είχε εφτά πόδια, ένα για κάθε βδομάδα της Σαρακοστής. Με το ψαλίδι κόβανε την κυρά Σαρακοστή και την κρεμούσαν στον τοίχο. Κάθε Σάββατο της έκοβαν ένα πόδι.

Το τελευταίο πόδι το κόβανε το Μεγάλο Σάββατο και το βάζανε μέσα σε ένα ξερό σύκο ή σε ένα καρύδι και όποιος το έβρισκε πίστευαν πως θα ήταν καλότυχος. Αλλού την έκαναν και πάνινη την “κυρά Σαρακοστή” τους και τη γέμιζαν με πούπουλα.

Στον Πόντο έπαιρναν μια πατάτα ψημένη ή ένα κρεμμύδι, έμπηγαν 7 φτερά κότας, το έδεναν στο ταβάνι και κρεμόταν όλη τη Σαρακοστή. Κάθε βδομάδα έβγαζαν και ένα φτερό. Ο “κουκουράς”, έτσι το έλεγαν, ήταν ο φόβος των παιδιών.

Η κυρά Σαρακοστή

Την κυρά Σαρακοστή

που’ ναι έθιμο παλιό

οι γιαγιάδες μας την φτιάχναν

με αλεύρι και νερό.

Για στολίδι της φορούσαν

στο κεφάλι ένα σταυρό

μα το στόμα της ξεχνούσαν

γιατί νήστευε καιρό.

Και τις μέρες τις μετρούσαν

με τα πόδια της τα επτά

κόβαν ένα τη βδομάδα

μέχρι να ρθει η Πασχαλιά.

Την κυρά Σαρακοστή

Όλοι φτιάξτε την μαζί

Με αλεύρι και νερό

Έτοιμη είναι στο λεπτό!

Πόδια πρέπει να έχει εφτά

Τις εβδομάδες να μετρά!

Στόμα δεν έχει! Ξέρεις γιατί;

Κάνει νηστεία αυστηρή

Μέχρι του Πάσχα την Κυριακή.

Αυτοί είναι οι στίχοι που απαγγέλλουν μαμάδες και παιδιά όταν μαζί στην κουζίνα ζυμώνουν και πλάθουν την «Κυρά Σαρακοστή», μια κούκλα από νηστίσιμο ζυμάρι, που συμβολίζει τη Μεγάλη Νηστεία και έχει πρωτεύουσα θέση στο μακρύ κατάλογο των εθίμων μας, όπως αναφέρεται στο reporter.com.

Την κυρα-Σαρακοστή τη φτιάχνουμε με πολύ αλάτι, για να μη χαλάσει μέχρι να περάσουν οι σαράντα εννέα μέρες της νηστείας και γι’ αυτό δεν την τρώμε!

κυρα σαρακοστή

Συνταγή: Η κυρά-Σαρακοστή είναι φτιαγμένη από μισό κιλό αλεύρι, ένα κουτάλι αλάτι και περίπου μισό φλιτζάνι νερό. Την απλώνουμε με πλάστη, της δίνουμε σχήμα με το μαχαίρι και την ψήνουμε στον φούρνο.