ΜΟΝΑΞΙΑ & ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.

«Μοναξιά και ελευθερία: η αξία του να είσαι μόνος» του Αντώνη Χαρατσή

«Μοναξιά και ελευθερία: η αξία του να είσαι μόνος»
Γράφει ο Αντώνης χαρατσής

Ο ήλιος νιώθει ποτέ μόνος του; Το φεγγάρι νιώθει ποτέ μόνο του; Ο ουρανός νιώθει ποτέ μόνος του; Η θάλασσα νιώθει ποτέ μόνη της; Η φύση νιώθει ποτέ μόνη της; Ο θεός νιώθει ποτέ μόνος του; ΟΧΙ!

Γιατί η μοναξιά είναι το ΕΙΝΑΙ.

Όταν απαιτώ και έχω την ανάγκη να μην είμαι μόνος μου, όταν στηρίζομαι σε δεκανίκια, με καταβάλλει το αίσθημα της αυτοσυντήρησης, τότε είμαι σκλάβος της μοναξιάς. Γίνομαι άτεγκτος.

Ο πιο φαινομενικά δυνατός και καλοζωισμένος άνθρωπος είναι και ο πιο αδύναμος, γιατί διακατέχεται από τον φόβο του ξεβολέματος του.

Πώς μπορεί ένας άνθρωπος με τόσες ιδιαιτερότητες να αισθάνεται ποτέ μόνος του; Ο άνθρωπος-το ον με τα χίλια πρόσωπα.

Εσωτερική ελευθερία σημαίνει πραγματική βούληση, δεν επιθυμούμε και δεν προσπαθούμε να ικανοποιηθούμε, και τότε μπορούμε να διακρίνουμε το πραγματικό συμφέρον από το πρόσκαιρο, το ηθικό από το ανήθικο-έχουμε συνείδηση, και όταν έχουμε συνείδηση είμαστε πιο κοντά στην αλήθεια.

Μα τι άλλο είναι η μοναξιά παρά η τέχνη της ελευθερίας, της διαφορετικότητας-η τέχνη του να πεθαίνεις κάθε στιγμή.

Ελεύθεροι και μόνοι μέσα μας σημαίνει συναίρεση με κάθε τι ζωντανό σ` αυτόν τον κόσμο. Σημαίνει ότι δεν ετεροπροσδιοριζόμαστε από κάποια παράταξη, που μας κάνει να ξεχνάμε γιατί πολεμάμε που μας κάνει να θεωρητικολογούμε, τρέφοντας και διεκδικώντας την ματαιοδοξία μας, κατατάσσοντας τους εαυτούς μας σε θρησκείες, φυλές και γλώσσες. Αλήθεια πόσο καλά πρέπει να γνωρίζουμε μία γλώσσα για να συννενοηθούμε μεταξύ μας;

Δεν διακατέχομαι από κάποια μανία για μία ευρύτερη και ειδικότερη εθνολογική πανανθρώπινη ένωση, ούτε τρέφω αυταπάτες. Αλλά, εάν δεν εμβαπτιστούμε από την ζωή μέχρι τον θάνατος μας, με μία αξία, με την αγάπη, εάν δεν νιώσουμε ποτέ πλήρεις, τότε δεν θα κατανοήσουμε ποτέ τι σημαίνει συντροφικότητα και τι σημαίνει να είσαι μόνος σου.

15 πράγματα που κάνουν οι διανοητικά ισχυροί άνθρωποι (Shannon Kaiser)

(σχολιάζει η Έλενα Έρα)

 Το ταξίδι μας εδώ στη ζωή περιέχει επιτυχίες και αποτυχίες, χαρά και λύπη, ελπίδες και απογοήτευση. Όσο μαθαίνουμε να μη ταυτιζόμαστε με τα αρνητικά αλλά και θετικά συναισθήματα, πάντα θα βρίσκουμε ευλογίες σε κάθε τι που κάνουμε και να αφουγκραζόμαστε ένα Σύμπαν αέναων δυνατοτήτων που θα μπορούμε να υλοποιήσουμε στη Γη… Α, και κάτι άλλο: ο στόχος να μη μας γίνει εμμονή – απελευθερώνουμε το αποτέλεσμα και απολαμβάνουμε το ταξίδι…!

Είναι εύκολο να παρακολουθείς πετυχημένους ανθρώπους και να νομίζεις πως τα έχουν καταλάβει όλα ή έχουν όλες τις απαντήσεις. Φαίνεται σα να είναι οι μαθητές του 20 στο σχολείο της ζωής. Όμως τί μπορούμε να μάθουμε από αυτούς;
Οι πετυχημένοι άνθρωποι έχουν συχνά ορισμένα κοινά χαρακτηριστικά – όπως για παράδειγμα ότι δεν επικεντρώνονται στον ανταγωνισμό ή ότι περιβάλλονται από θετικά σκεπτόμενους ανθρώπους. Το να είσαι επιτυχής είναι ένα είδος συστήματος – μόλις γνωρίσεις το πρόγραμμα, μπορείς να το εφαρμόσεις και να ζήσεις με το μέγιστο των δυνατοτήτων σου. Όλοι θέλουμε να είμαστε ευτυχισμένοι και υγιής αλλά για πολλούς από εμάς, αυτό σημαίνει πως θα θέλαμε επίσης να φτάσουμε ένα συγκεκριμένο επίπεδο επιτυχίας.
Τί σημαίνει επιτυχία για σένα;
Τί σε κάνει ευτυχισμένο;
Αν δουλεύεις σκληρά για να κάνεις τα όνειρά σου πραγματικότητα αλλά νιώθεις πως δεν βρίσκεσαι εκεί που θα ήθελες να είσαι, είναι καιρός να αναδιοργανωθείς. Η επιτυχία είναι ένα ταξίδι και η εμπειρία του να επιτύχεις τον στόχο σου είναι η αληθινή ανταμοιβή σου.
Πριν αρκετά χρόνια, άφησα μια πετυχημένη εργασία για να ακολουθήσω την καρδιά μου και να γίνω συγγραφέας. Ξεκίνησα την δουλειά από την αρχή με τίποτα περισσότερο από την δυνατή μου επιθυμία και παράλληλα, έπρεπε να αποκολληθώ από συναισθηματικές συνήθειες και από περιοριστικά συστήματα πεποίθησης. Χρειάστηκε να κάνω στον εαυτό μου μια νοητική ανακαίνιση και να γίνω δυνατή νοητικά, με σκοπό να γίνω επιτυχημένη στη νέα επιλογή καριέρας. Και τέσσερα χρόνια μετά, αφού έβαλα σε δράση τα δικά μου βήματα επιτυχίας, η καριέρα μου άνθισε.
Η καθοριστική στιγμή για μένα ήταν να δω τις αποτυχίες μου ως ανάπτυξη. Οι πραγματικές ιστορίες επιτυχίας που ανυψώνονται όταν φαίνεται να πέφτουν. Δεν μπορείς να έχεις επιτυχία χωρίς αποτυχία και θα πρέπει να αφήσεις τις αποτυχίες να σε οδηγήσουν αντί να σε ρίχνουν ψυχολογικά ή να σε κάνουν να τα παρατήσεις, για να μπορέσεις να έχεις μια τεράστια επιτυχία.
Για να δώσεις στα όνειρά σου μια ώθηση αυτοπεποίθησης, δημιούργησα μια λίστα με 15 πράγματα που κάνουν οι νοητικά δυνατοί άνθρωποι. Ίσως να σε βοηθήσουν στο δικό σου μονοπάτι.
1. Ξέρουν πότε να προχωράνε.
2. Χρησιμοποιούν τον φόβο ως κίνητρο για να προχωρήσουν.
3. Ξέρουν πως η αποτυχία είναι μέρος της επιτυχίας.
4. Εκπαιδεύουν το μυαλό τους να βλέπουν το καλό στα πάντα.
5. Είναι επίμονοι με τον στόχο τους.
6. Αρχίσουν πριν να είναι έτοιμοι ή να νιώθουν αυτοπεποίθηση.
7. Δεν παίρνουν τίποτα προσωπικά.
8. Πιστεύουν στον εαυτό τους.
9. Δεν προσπαθούν να προσαρμοστούν.
10. Επιτρέπουν στον εαυτό τους να είναι αρχάριοι.
11. Δεν κάνουν πράγματα που δεν θέλουν να κάνουν.
12. Γιορτάζουν την επιτυχία και την ευτυχία των άλλων.
13. Δεν χρειάζονται λόγο για να βοηθήσουν τους άλλους.
14. Δεν μετανιώνουν για τον μοναδικό εαυτό τους.
15. Αποδέχονται ό,τι δεν μπορούν να αλλάξουν.

The Secret in greek ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ!

«Ταξιδεύοντας σε τούτες τις σελίδες και γνωρίζοντας το Μυστικό, θα
ανακαλύψετε με ποιο τρόπο θα μπορέσετε να έχετε, να είστε ή να κάνετε
ό,τι θελήσετε. Θα ανακαλύψετε ποιοι πραγματικά είστε. Θα ανακαλύψετε το
αληθινό μεγαλείο που σας περιμένει»

votanognosia.gr: Π Ε Ρ Π Α Τ Η Μ Α !

votanognosia.gr: Π Ε Ρ Π Α Τ Η Μ Α !: Το περπάτημα, η καλύτερη άσκηση για τους έντονους και στρεσογόνους ρυθμούς που ζούμε Συντάκτης: Aλέξανδρος Γιατζίδης, M.D.,  m...

Wonderful Greece !

Natural Art of Greece - Ελληνικά Τοπία

Ν ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ!

Ο Πειραιάς της νιότης του ποιητή Ν. Καββαδία

Ο Νίκος Καββαδίας ζωγραφισμένος απο τον φίλο και συμμαθητή του Γιάννη Τσαρούχη  το 1950

της Νανάς Ιωαννίδου

1910: Γεννήθηκε απο Κεφαλλήνες γονείς στο Nikolski Oussouriski στο Χαρμπίν της Μαντσουρίας από τον Χαρίλαο Καββαδία και την Δωροθέα Αγγελάτου και είχε άλλα τρία αδέλφια.

1914: Επιστροφή στην Άσσο και Αργοστόλι Κεφαλλονιάς, μέσω Υπερσιβηρικού σιδηροδρόμου, Κωνσταντινούπολης - Αθηνών!

1921: Μετακόμιασε στον Πειραιά στην Φρεαττύδα, στην οδό Φραγκιαδών και αργότερα στην οδό Βούλγαρη 118 στην Ζέα.

Εδώ τελείωσε το Δημοτικό, στο σχολείο αδελφών Μπάρδη στην Ζέα. Συμμαθητές του ο Γιάννης Τσαρούχης και ο Παπα-πυρουνάκης.

Η αδελφή του Τζένια μας διηγείται:

"Εκεί στο Δημοτικό, άρχισε να εκδηλώνει κάποια κλίση προς το γράψιμο. Με συνδρομές που πήρε από θείες, θείους και φίλους έβγαλε ένα τετρασέλιδο φυλλάδιο σατιρικό που είχε τίτλο "Σχολικός Σάτυρος" (με ύψιλον από άγνοια βέβαια), όπου σατίριζε τους συμμαθητές και τις συμμαθήτριές του. Το φυλλάδιο αυτό τυπώθηκε σε τυπογραφείο.

Τα καλοκαίρια ταξίδευε με τον πατέρα μας αν και εντεκάχρονος με το επιβατικό πλοίο "Πολικός", όπου εργαζόταν ο πατέρας ως τροφοδότης, με διαδρομή Πειραιά, Θεσσαλονική, Σμύρνη, Κωνσταντινούπολη. Σε μερικούς μήνες, φτάσανε τα πλήθη της προσφυγιάς από την Μικρασιατική Καταστροφή, εφιάλτης με άπειρη γραφικότητα. Σε πολλούς δρόμους σχηματίζονταν τεράστιες ουρές έξω από τα σπίτια που είχαν την επιγραφή "Περίθαλψη Προσφύγων" για να πάρουν κάποιο χαρτί ή δελτίο που τους έδινε δικαίωμα σε διάφορες παροχές.

Άρχισαν να σχηματίζονται στις ακραίες γειτονιές οικισμοί από ξύλινες παράγκες που στην καθεμιά ζούσαν έξι ή οκτώ άτομα χωρίς αποχέτευση - μια κόλαση.

Ήταν όμως άνθρωποι εργατικοί, πολυμήχανοι. Ο Πειραιάς γέμισε ξαφνικά από πλανόδια καροτσάκια που πουλούσαν διάφορα ανατολίτικα ζαχαρωτά, παγωτά σε χωνάκια και σάμαλι. Ο σαλεπιτζής περνούσε κάθε πρωί διαλαλώντας το εμπόρευμά του από τους δρόμους του Πειραιά. Οι γυναίκες εκπληκτικές σε γενναιότητα και εγκαρτέρηση. Τον πρώτο καιρό λιγόστεψαν τα τρόφιμα - δεν έφτανε το νερό.

Σκοτωμός γινότανε όταν περνούσε το βράδυ ο νερουλάς και κατέβαιναν οι υπηρέτριες από τα ψηλά σπίτια και οι νοικοκυρές από τα χαμηλά για να γεμίσουν τη στάμνα τους με νερό του Πόρου.

Έκκληση έκαναν οι αρχές στα μεγάλα σπίτια να νοικιάσουν ένα δωμάτιο σε πρόσφυγες. Η οικογένεια είχε νοικιάσει ένα σπίτι με έξι δωμάτια, έτσι έδωσαν δωμάτιο σ΄ ένα ζευγάρι μεσήλικων από τον Τσεσμέ, με την ψυχοκόρη τους. Ήταν άγιοι άνθρωποι - βιβλικοί - από αρχοντική οικογένεια. Ζήσαμε αρμονικά μαζί τους δύο ή τρία χρόνια.

Τους αγαπήσαμε και μας αγαπήσαν. Μας μεταφέραν έναν άλλο πολιτισμό και την καρτερία τους.

Τέλεια αντίθεση με τον πρόσφυγα της Τσαρικής Ρωσίας. Αυτός δεν σήκωνε τον ξεπεσμό. Πώς να προσαρμοστεί σ΄ αυτή τη στενεμένη ζωή ο άνθρωπος που έζησε σε μια αστική κοινωνία της αφθονίας, του πλούτου και της αλόγιστης σπατάλης;

Αργότερα μαζί μ΄ έναν άλλο πρόσφυγα πλούσιο επιχειρηματία της Πετρούπολης, ο πατέρας άνοιξε ένα μικρό κατάστημα τροφίμων, κοντά στο Πασαλιμάνι, μ΄ ένα μεγάλο δωμάτιο στο πίσω μέρος. Εκεί μαζεύονταν οι Ρώσοι εμιγκρέδες του Πειραιά - γιατρός Σενιώφ, Ναύαρχος Ρεβελιώτης, Στρατηγός Ρασντερίσιν-, περνούσαν τ΄ απογεύματα πίνοντας βότκα και κάνοντας σχέδια και προγράμματα επιστροφής στην πατρίδα. Ένας τόπος συνάντησης ναυαγών χωρίς σωτηρία...

Απέναντι ακριβώς από το μαγαζί που ήταν κοντά στην Γαλλική Σχολή βρισκόταν και το παλιό γυμναστήριο του Πειραιά, που ανήκε στον Πειραϊκό και εκεί πήγαιναν τ΄ απογεύματα να παίξουν και να γυμναστούν ο Νίκος Καββαδίας και τ΄ αδέλφια του, κάτω από την αυστηρή επίβλεψη του πατέρα.

Στο Γυμναστήριο ο Καββαδίας γνώρισε τον πρωταθλητή της πυγμαχίας Νίκο Μενεξή και πήρε μαζί του μαθήματα. Κι ενώ η κράση του και ο χαρακτήρας του δεν δικαιολογούσαν μια τέτοια επίδοση, αυτός σ΄ όλη του τη ζωή δεν έπαψε ν΄ αγαπάει αυτό το άθλημα. Τ΄ αγόρια πήγαιναν και στο θέατρο Χρυστοστομίδη στη Ζέα, στον Καραγκιόζη, στον κινηματογράφο.

Ευτυχώς το καταφύγιο αυτό των Ρώσων εμιγκρέδων δεν κράτησε πολύ, έκλεισε πάνω στον δεύτερο χρόνο.

Στον Πειραιά ο Καββαδίας και τ΄ αδέλφια του αποφοίτησαν από το Γυμνάσιο της Γαλλικής σχολής Saint Paul. Εκεί είχε συμμαθητή το γιό του Παύλου Νιρβάνα, τον Κώστα Αποστολίδη που του γνώρισε τον πατέρα του.

Στον Πειραιά ο Καββαδίας και τ΄ αδέλφια του αποφοίτησαν από το Γυμνάσιο της Γαλλικής σχολής Saint Paul

Έμενε τότε ο Νιρβάνας σ΄ ένα σπίτι δίπατο αρχοντικό στο Νέο Φάληρο. Ο Καββαδίας πήγαινε συχνά. Ο Νιρβάνας υπήρξε για τον δεκαπεντάχρονο Καββαδία ο πρώτος δάσκαλος.

Του διάβαζε τα ποιήματα που έγραφε - βρίσκεται ανάμεσα στα βιβλία της εποχής εκείνης ένας μικρός τόμος με χρονογραφήματα και με την αφιέρωση: "Στο μικρό μου φίλο Ν. Καββαδία, από εκτίμηση στο νεαρό του τάλαντο".

Συχνά ο ηλικιωμένος συγγραφέας και ο νεαρός ποιητής κάνανε μακρινούς περιπάτους στους ήσυχους δρόμους του ήρεμου προαστίου με τις διάσπαρτες βίλες στο Νέο Φάληρο.

Ένα είδος σιωπηλής λατρείας είχε ο μικρός Καββαδίας για τον πολιτισμένο και σοφό άνθρωπο, που του φέρθηκε σαν ίσος προς ίσο".

"Μαραμπού" - πρώτη έκδοση του 1933

1928: Δημοσιεύει στην ημερήσια εφημερίδα του Πειραιά, τη "Σημαία" το πρώτο του ποίημα ο "Θάνατος της παιδούλας" το υπέγραψε ως Πέτρος Βαλχάλας. Το 1929 πεθαίνει ο πατέρας. Ταξιδεύει, αφήνοντας το ναυτικό γραφείο του Ζωγράφου που πρακτόρευε τα βαπόρια των αδελφών της μητέρας.

Η Πειραϊκή Εφημερίδα "ΣΗΜΑΙΑ" στην οποία ο Καββαδίας δημοσίευσε το πρώτο του ποίημα με τίτλο "Θάνατος της παιδούλας" (1928)

1932: Δημοσίευσε σε συνέχειες την "απίστευτη ιστορία του λοστρόμου Νακαχαναμόκο" στην εβδομαδιαία εφημερίδα "Πειραϊκό Βήμα" όπως και εντυπώσεις από τα ταξίδια του από την Αλεξάνδρεια, Μασσαλία, Πορτ Σάιντ, όπως και το "ημερολόγιο ενός Τιμονιέρη" και πολλά άλλα.

1933: Δημοσιεύει την πρώτη του ποιητική συλλογή "Μαραμπού", που της αφιέρωσε πολύ επαινετική κριτική ο Φώτης Πολίτης, στην πρώτη σελίδα της εφημερίδας "Πρωΐα".

"Το 1933 αφήσαμε τον Πειραιά και εγκατασταθήκαμε πλέον στην Αθήνα....".

Ο Καββαδίας με τους φίλους του στο Μικρολίμανο (1974)

Ολόκληρος ο λογοτεχνικός κόσμος τον ανεγνώρισε αμέσως. Πολλοί από αυτούς ήταν φίλοι του, αλληλογραφούσαν, ήταν η παρέα του. Οι καλλιτέχνες, οι σημαντικοί της εποχής του τον αγάπησαν κι αυτοί, είχε δια βίου παρέες καλλιτεχνικές. Σαν άνθρωπος ομολογούν όλοι όσοι τον έζησαν, υπήρξε σεμνός, με μεγάλο χιούμορ κι αγάπη για τους ανθρώπους.

Απέκτησε το δίπλωμα του Ραδιοτηλεγραφητή και μέχρι που έφυγε από τη ζωή, το 1975, ελάχιστες ήταν οι φορές που έμεινε ξέμπαρκος.

Στο Μικρολίμανο μας άφησε και την τελευταία φωτογραφία του με την παρέα του Ηλία Πετρόπουλου και Ηλία Παπαδημητρακόπουλου και άλλων φίλων του. Πλήθος αναφορές από φίλους του για τα ταβερνάκια που του άρεσαν να πηγαίνει. Παντού όταν γινόταν στεριανός, όπως μια βραδυά στου "Βασίλαινα" στον Πειραιά, με μεγάλη παρέα ηθοποιών.

Ο Νίκος Καββαδίας άφησε μόνο τρεις ποιητικές συλλογές, ένα μυθιστόρημα, τρία μικρά πεζογραφήματα και πολύ αλληλογραφία στους δικούς του και στους φίλους του εξαιρετικής λογοτεχνικής γραφής.

Έχουν γραφεί πολλές σημαντικές μελέτες για το έργο του. Έχουν χαρτογραφηθεί και έχουν αναζητηθεί με παλιές φωτογραφίες και τα μέρη που περιγράφει στα ποιήματά του. 

Εδώ σταθήκαμε μόνο στον Πειραιά της νιότης του, που ανδρώθηκε και τώρα πια γνωρίζουμε καλά ότι αυτός ο πολυδιαβασμένος ποιητής μας δεν είναι μόνο ο ποιητής της θάλασσας όπως συνήθως λένε, αλλά χρησιμοποίησε τις εμπειρίες του στη θάλασσα σαν ναυτικός, για να κολυμπήσει η φαντασία του στο διαχρονικό ταξίδι της ίδιας της ποίησης, αλλά και της ζωής και μας παίρνει μαζί του σ΄ αυτή την περιπλάνησή του, σε μια βαθύτερη περισυλλογή, στην άγρια μοναξιά της ψυχής μας.

Πληροφορίες από:

Τζένια Καββαδία "Σύντομο βιογραφικό. Τα πρώτα χρόνια" Εκδόσεις Άγρα

Κεφαλονίτικα Νέα

Ένθετο Καθημερινής Ν. Καββαδίας

Εθνικό Κέντρο Βιβλίου.