Μ Ο Υ Σ Ε Ι Α

Τα 8 δημοφιλέστερα Μουσεία του κόσμου

Η ιστορία δεν έχει θέση μόνο στα βιβλία, ζωντανεύει στα μάτια μας χάρης στα μουσεία.

Ετυμολογικά ο όρος μουσείο έχει ελληνική προέλευση (μουσείον) καθώς στην αρχαιότητα χαρακτήριζε το χώρο που ήταν αφιερωμένος στις Μούσες(θεές των τεχνών) . Το πρώτο μουσείο χτίστηκε το 280 π.Χ. στην Αλεξάνδρεια από τον Πτολεμαίο. Πρόκειται για ένα κτήριο στο οποίο λάμβαναν χώρα οι πνευματικές και φιλοσοφικές έρευνες.

Τα πρώτα μουσεία με την έννοια του χώρου έκθεσης αντικειμένων εμφανίζονται τον 18ο αιώνα με το κίνημα του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού. Αρχικά ξεκινώντας ως ιδιωτικές συλλογές πλούσιων οικογενειών ή ατόμων και στη συνέχεια ως συλλογές σπάνιων έργων τέχνης. Κατά την Αναγέννηση , κυρίως στην Ιταλία δημιουργήθηκε η ανάγκη να συγκεντρώνονται τα έργα και τα αντικείμενα ιστορικής αξίας σε χώρου όπου θα διαφυλάσσονται. Οι καλλιτέχνες, οι λόγιοι καθώς και οι πρίγκιπες ταξιδεύουν και αρχίζουν να συλλέγουν πίνακες και γλυπτά.  Τα μουσεία σαν εκθεσιακοί χώροι αποκτούν μια κεντρική θέση στη ζωή των μεγάλων αστικών κέντρων.  Πρόκειται για το χώρο όπου δίνει την ευκαιρία σε όλους να έχουν πρόσβαση στην παγκόσμια και εθνική κληρονομιά, στην γνώση και το ωραίο αισθητικά. Τα μουσεία προβάλλουν και διαφυλάσσουν τόσο την τέχνη όσο και την επιστήμη, την τεχνολογία, την ιστορία ανάλογα με το είδος του.

Πολλές φορές ένα μουσείο μπορεί να αποτελέσει από μόνο του το κίνητρο για ένα ταξιδιωτικό προορισμό. Ο κόσμος ταξιδεύει με σκοπό την αναψυχή, την ανάπαυση αλλά και την γνώση.

1. Hermitage - Αγία Πετρούπολη Ρωσία

Πρόκειται για ένα από τα παλιότερα  και μεγαλύτερα μουσεία στον κόσμο. Περιλαμβάνει σημαντικές συλλογές έργων από Πικάσο, Βαν Γκογκ και άλλους. Διαθέτει ίσως τη μεγαλύτερη συλλογή πινάκων ζωγραφικής παγκοσμίως καθώς η συλλογή του αποτελείται από 3.000 εκατομμύρια έργα τέχνης.


2. Μουσείο του Βατικανού

Οι πρώτες συλλογές έργων τέχνης και αντικειμένων αξίας έγιναν από τους πάπες το 15ο  και 16οαιώνα δηλαδή κατά τον Μεσαίωνα. Το Βατικανό φιλοξενεί αρκετούς ιστορικούς χώρους, πινακοθήκες, χώρους θρησκευτικής τέχνης, εκκλησιαστικών αντικειμένων και περίτεχνων χαλιών που λειτουργούν σαν μουσεία παρουσιάζοντας ιδιαίτερο ενδιαφέρον και συγκεντρώνοντας ένα μεγάλο αριθμό επισκεπτών.

3. Εθνική Πινακοθήκη Λονδίνο

Ιδρύθηκε το 1824 και σήμερα αποτελεί το μεγαλύτερο μουσείο τέχνης στην Αγγλία και έναν από τους πιο αξιόλογους εκθεσιακούς χώρους στον κόσμο. Ειδικά αφιερώματα, και περιοδικές εκθέσεις κάνουν την επίσκεψη στην Πινακοθήκη ακόμη πιο συναρπαστική για τους επισκέπτες.

4. Μουσείο Van Gogh Άμστερνταμ

Το μουσείο Van Gogh φιλοξενεί τη μεγαλύτερη συλλογή έργων του σπουδαίου ζωγράφου καθώς και μια βιβλιοθήκη στην οποία μπορεί κανείς να μελετήσει για τη ζωή και το έργο του . Εκατοντάδες επισκέπτες περιμένουν υπομονετικά τη σειρά τους να δουν από κοντά τα εκθέματα.

5. Λούβρο Γαλλία

Ένα από τα παλαιότερα μουσεία ιστορίας της τέχνης παγκοσμίως καθώς και ένα από τα πιο επισκεπτόμενα . Το όνειρο κάθε ταξιδιώτη με προορισμό το Παρίσι είναι να επισκεφτεί το Λούβρο και να δει από κοντά τα πολυσυζητημένα εκθέματά του. Σύμφωνα με τους ειδικούς , χρειάζεται περίπου μια βδομάδα για να μπορέσει κανείς να δει όλες τις συλλογές του μουσείου.

6. The metropolitan Museum of Art New York

Ιδρύθηκε το 1870 με την ιδέα της δημιουργίας ενός μουσείου που θα είναι αντάξιο των μεγάλων και σπουδαίων Ευρωπαϊκών μουσείων. Η συλλογή του αποτελεί μια από τις σημαντικότερες του δυτικού πολιτισμού καθώς περιλαμβάνει εκθέματα από διάφορες περιοχές του κόσμου όπως από την Ωκεανία, την Αφρική και αντικείμενα των Ιθαγενών της Λατινικής Αμερικής.

7. Μουσείο της Ακρόπολης Ελλάδα

Σε όλα τα παραπάνω μουσεία η παρουσία της Ελλάδας είναι ζωντανή μέσα από τα αντικείμενα και τα έργα ελλήνων δημιουργών που φιλοξενούν. Πρόσφατα ανακαινισμένο, το Μουσείο της Ακρόπολης αποτελεί ένα από τα πιο γνωστά μουσεία στον κόσμο και ένα πλήθος τουριστών έρχεται κάθε χρόνο στη χώρα μας με σκοπό να το επισκεφτεί και να δει από κοντά τη μαγεία του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού.

8. Musee d'Orsay Γαλλία

Από τα γνωστότερα μουσεία τέχνης το μουσείο Ορσέ λειτουργεί από τον 17ο αιώνα. Η μόνιμη συλλογή του μουσείου ξεπερνά τα 4.000 έργα και περιλαμβάνει συλλογές από σπουδαίους εικαστικούς όπως ο Βαν Γκογκ, ο Κλωντ Μονέ , ο Ρενουάρ, ο Ογκίστ Ροντέν , ο Ντεγκά και έργα των φοβιστών.

Η ύπαρξη των μουσείων διαφυλάσσει τον πολιτισμό, την τέχνη και το δικαίωμα της πρόσβασης σε αυτά. Ο καθένας έχει δικαίωμα και υποχρέωση να γνωρίζει το παρελθόν του όχι μόνο μέσα από την στείρα απομνημόνευση γνώσεων αλλά και από την επαφή που σου δίνει την ευκαιρία να έχεις ένα μουσείο.

Πηγή antikleidi.com

Η λέξη Έλληνας απαγορευόταν επι 1.500 χρόνια με ποινή θανάτου!

Η μεγαλύτερη καταστροφή του ελληνισμού –χωρίς αμφιβολία– έγινε κατά τη διάρκεια του 4ου μ.Χ. αιώνα. Από τότε και για τα επόμενα 1500 χρόνια ακόμη και το όνομα Έλληνας απαγορεύτηκε τελείως να χρησιμοποιείται.
Στη διάρκεια αυτών των 1500 ετών ψάξτε να βρείτε το όνομα Έλληνας σε ό,τι έμεινε γραπτό στην eλληνική γλώσσα. Δεν υπάρχει. Έγινε καταπιεστικά Ρωμαίος ή Ρωμιός και η Ελλάδα και οι Έλληνες ξεχάστηκαν για πάντα.

Το όνομα Έλληνας ήταν απαγορευμένο επί ποινή ΘΑΝΑΤΟΥ.

Συκοφαντήθηκε ανελέητα και κακόβουλα και έγινε συνώνυμο του ειδωλολάτρη, μία λέξη ειδικά κατασκευασμένη για τους έλληνες μόνο με «πνευματική» μανία.

Κατά το υπόλοιπο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, τα χρόνια του Βυζαντίου και κατά την τουρκοκρατία, ο ραγιάς Ρωμιός είχε ξεχάσει τελείως την Ελλάδα, την ελληνικότητά του και το ίδιο το όνομά του. Τον έκαναν να απεχθάνεται τον έλληνα και για αυτό έγινε ρωμιός και μάλιστα να είναι υπερήφανος για αυτό. Κανένας άλλος λαός στον κόσμο δεν πέταξε το όνομά του για να πάρει το όνομα του κατακτητή. Θλιβερό κατάντημά μας. Έμεινε, όμως, η ελληνική γλώσσα η οποία εξυπηρέτησε το εκάστοτε κατεστημένο, αλλά και αυτή αλλοιώθηκε βάναυσα να το υπηρετεί. Χιλιάδες λέξεις της πήραν άλλη σημασία που ήθελαν οι κατακτητές οι οποίοι ήξεραν ότι ένα λαό τον κατακτάς όταν όντως του αλλάζεις τη γλώσσα του.

Η 25η Μαρτίου 1821 έφτασε σαν ένας εφιάλτης και τον ξύπνησε, γιατί στο βαθύ υποσυνείδητο όλοι οι σκλάβοι Ρωμιοί ήξεραν ότι ήταν «Έλληνοι». Ευτυχώς τους είχε μείνει και αυτό μέσα στη ρωμαίικη παράδοση. Τα δημοτικά μας τραγούδια και πάλι ευτυχώς κράτησαν κάτι από αυτή την καταστροφική ισοπέδωση. Αυτή ήταν η ζοφερή κατάσταση των Ελλήνων όταν ανέτειλε το 1821.
Κατά την Αναγέννηση οι Ευρωπαίοι μάς «άνοιξαν» λίγο τα μάτια, αλλά η λάμψη της, δυστυχώς, δεν μπορούσε να φτάσει σε κάθε ελληνική γωνιά της Μεσογείου. Εξάλλου ακολούθησαν και τα 400 χρόνια της μαύρης Τουρκοκρατίας.

Μέχρι και το 1821 –και πολύ μετά από αυτό– η πραγματικότητα ήταν ότι όλος ο Ελληνισμός έμεινε πρώτα από όλα ανιστόρητος και συνεπώς ανελλήνιστος. Η ρωμιοσύνη τον κρατούσε απολίτιστο και κάτω από την εξουσία των δογμάτων και τον τυραννούσε πολιτικά, αλλά περισσότερο πνευματικά.

Ακόμη και μετά το 1821 η Ευρώπη φιλελληνικά προσπάθησε να μάς βοηθήσει, αλλά το ρωμαίικο έμεινε πάντοτε εναντίον της Ελλάδας και κάθε τι ελληνικό. Ακόμη και σήμερα ονομάζουμε τους προγόνους μας, τους φωτοδότες της ανθρωπότητας φευ, τους ιδεολάτρες που έσπειραν το σημερινό μας πολιτισμό, χλευαστικά τους υποβιβάζουμε και τους αποκαλούμε αηδιαστικά ειδωλολάτρες!

Η ελληνικότητά μας ακόμη και σήμερα διαστρεβλώνεται, τις περισσότερες φορές αποκρύπτεται και αλλοιώνεται τόσο άδικα ώστε να την απωθούμε. Ο σημερινός έλληνας αγνοεί τελείως το παρελθόν του και τον εαυτό του. Με τη ρωμιοσύνη γίναμε ένας λαός σχιζοφρενής. Τι μέλλον μπορεί να έχει ένας λαός ο οποίος δεν γνωρίζει την ένδοξη ιστορία και το λαμπρό παρελθόν του το οποίο θα πρέπει να τον οδηγεί στο μέλλον για σημαντικότερα κατορθώματα;

Οι Ευρωπαίοι ακόμη και σήμερα περιμένουν σπίθες αναλαμπής από τον ελληνισμό που δεν έρχονται.


Ως ρωμιοί τι έχουμε δώσει στον κόσμο; Η Ευρώπη κατά την Αναγέννηση αναγεννήθηκε μέσα στο αρχαίο ελληνικό πνεύμα. Εμείς είμαστε αιώνες πίσω και ζούμε μέσα σε ένα δογματισμό και κρατικισμό που δεν είναι ελληνικά και αυτό ακριβώς μας απομονώνει από την Ευρώπη, αλλά περισσότερο εκμηδενίζει τις δημιουργικές δυνάμεις του Ελληνισμού. Με μία τόσο μακραίωνη ταπείνωση, ο σημερινός Έλληνας δεν γνωρίζει το χθες και είναι ανίκανος να προβλέψει και να βαδίσει στο ελληνικό του μέλλον. Αυτό μας έχει φέρει σε μία κατάσταση βαρβαρότητας που τη ζει σήμερα ο Έλληνας μέσα στη χρεοκοπία του.

Το πιο σημαντικό πράγμα που μας έφερε τα ο 1821 –εκτός από την ελευθερία από τον τουρκικό ζυγό– είναι που ξαναέφερε στην επιφάνεια και ζωντάνεψε τα ονόματα Ελλάς και Έλληνες. Να, λοιπόν γιατί η γενναία Ελληνική Επανάσταση αφορίστηκε τόσο πανηγυρικά! Η ρωμιοσύνη μάς ήθελε ανιστόρητους, βάρβαρους και σκλάβους. Ποιος το αμφιβάλει αυτό;
Εάν έχετε διαβάσει δύο-τρία βιβλία Ιστορίας, βάλτε το χέρι στην καρδιά σας και πέστε ότι όλα τα ανωτέρω είναι ψέματα. Η καρδιά που χτυπάει ελληνικά και βλέπει ελεύθερα και με πόνο την κατάντιά μας, θα ομολογήσει την αλήθεια που φαίνεται με γυμνό μάτι. Ας κοιτάξουμε λίγο γύρω μας.

Είχε απόλυτο δίκιο ο ποιητής μας Κωστής Παλαμάς που διακήρυξε:
Αυτό το λόγο θα σας πω
δεν έχω άλλο κανένα,
Μεθύστε με το αθάνατο
κρασί του Εικοσιένα.
Μόνο τότε θα ψάλλουμε με πολλή υπερηφάνεια τα αθάνατα λόγια του εθνικού μας ποιητή Διονυσίου Σολωμού.
Απ’ τα κόκκαλα βγαλμένη
Των ελλήνων τα ιερά
Και σαν πρώτα ανδρειωμένη
Χαίρε, ω χαίρε Ελευθεριά!
ΕΠΙΜΥΘΙΟ: Ας σκεφτούμε ΟΜΩΣ τι μας λένε και τι μας συμβουλεύουν τα λόγια αυτά!

*Ο ΘΩΜΑΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ είναι εκπαιδευτικός στη Μελβούρνη και αρθρογράφος σε ομογενειακά και Ελληνικά έντυπα

ΠΗΓΗ


http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2014/11/1500.html#ixzz3KROG6af7
kerberos-hellas


O Κίσσινγκερ έλεγε ότι αν μάθουν οι Έλληνες τη πραγματική τους ιστορία και το πολιτισμό θα γίνουν μεγάλοι και τρανοί...

ΩΡΑ ΝΑ ΤΗΝ ΜΑΘΕΤΕ ΛΟΙΠΟΝ !!!

Απλοί κανόνες ζωής από έναν δάσκαλο του ΖΕΝ

Ο Σόγιεν Σάκου“, ο πρώτος δάσκαλοςΖεν που πήγε στην Αμερική, δήλωσε:

Η καρδιά μου καίει σαν φωτιά, αλλά τα μάτια μου είναι παγωμένα σαν νεκρή στάχτη.”

 Δημιούργησε τους ακόλουθους κανόνες τους οποίους ακολουθούσε κάθε μέρα της ζωής του.

• Το πρωί πριν ντυθείς, άναψε το φως (ή άσε να μπει το φως μέσα στο δωμάτιο) και διαλογίσου
• Αποσύρσου για να ξεκουραστείς μια φυσιολογική ώρα. Τρώγε ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Τρώγε με μέτρο και ποτέ τόσο όσο να χορταίνεις.

• Δέξου έναν επισκέπτη, έχοντας την ίδια συμπεριφορά όπως αν ήσουν μόνος σου. Όταν είσαι μόνος σου, έχε την ίδια συμπεριφορά όπως εάν είχες έναν επισκέπτη.

• Πρόσεχε τι λες και ό,τι λες να το κάνεις.

• Όταν σου παρουσιάζεται μια ευκαιρία, μην την αφήνεις ποτέ να σε προσπεράσει, αλλά πάντα σκέψου το διπλά πριν ενεργήσεις.

• Μη μετανιώνεις για το παρελθόν. Κοίταξε το μέλλον.

• Έχε την ατρόμητη στάση ενός ήρωα και την ευαίσθητη καρδιά ενός παιδιού.
• Όταν αποσυρθείς, κοιμήσου σαν να είναι ο τελευταίος σου ύπνος. Όταν ξυπνήσεις, σήκω γρήγορα από το κρεβάτι σου.

Αυτό είναι το πρώτο ελληνικό βιβλίο που εκδόθηκε το 1476

Αν και στις μέρες μας τα βιβλία που τυπώνονται είναι αμέτρητα, ποικίλης ύλης και γραμμένα σε όλες σχεδόν τις ομιλούμενες γλώσσες του κόσμου, μέχρι και τον 15ο αιώνα τα εγχειρίδια που κατέγραφαν την ιστορία της ανθρώπινης σκέψης δεν είχαν τη σημερινή μορφή. Γράφονταν στο χέρι από καλλιγράφους και αντιγραφείς με αποτέλεσμα να είναι σπάνια, ακριβά και κατά συνέπεια προσιτά σε μια μικρή μερίδα του αναγνωστικού κοινού. Με την εμφάνιση της τυπογραφίας η διάδοση των ιδεών γεννά ταυτόχρονα και την ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο και το τυπωμένο βιβλίο δίνει το έναυσμα για την αφύπνιση ψυχών και συνειδήσεων.

Οι απαρχές της τέχνης της αναπαραγωγής κειμένων με τη χρήση κινητών συμβόλων δεν πρωτοεντοπίζονται στην Ευρώπη αλλά στην Κίνα, το 1041 μ.Χ.. Η εφεύρεση των πρώτων κινητών στοιχείων αποδίδεται στον Πι Σενγκ ο οποίος αρχικά χρησιμοποίησε ως πρώτη ύλη τον πηλό και στην συνέχεια το ξύλο και το μέταλλο. Παρά την ανακάλυψη όμως των στοιχείων αυτών, η εφεύρεση του δεν γενικεύεται στην χώρα, ενδεχομένως λόγω του σύνθετου κινεζικού αλφαβήτου.
Ενώ και στην Ευρώπη είχαν ήδη κατασκευαστεί κινητά τυπογραφικά στοιχεία από τον Ολλανδό Λαυρέντιο Κοστέρ, στη συλλογική μνήμη των Ευρωπαίων, πατέρας της τυπογραφίας θεωρείται ο Γουτεμβέργιος, αφού σε εκείνον οφείλεται η σύλληψη της συνολικής ιδέας της τυπογραφικής μεθόδου. Έτσι το 1454 στο Μάιντς της Γερμανίας ο Γουτεμβέργιος τυπώνει το πρώτο χρονολογημένο έντυπο, ένα απόσπασμα της Δευτέρας Παρουσίας.
Ένα χρόνο αργότερα τυπώνεται από τον ίδιο σε 180 αντίτυπα και το πρώτο ολοκληρωμένο βιβλίο. Πρόκειται για την Βίβλο, το πρώτο βιβλίο μαζικής παραγωγής στα λατινικά που θεωρείται από πολλούς το αρτιότερο βιβλίο που τυπώθηκε ποτέ.

Έναντι 14,2 εκατ. δολαρίων, πουλήθηκε το Νοέμβριο του 2013 από τον οίκο δημοπρασιών Sotheby’s στη Νέα Υόρκη, ένα από τα 11 σωζόμενα αντίγραφα του πρώτου βιβλίου που τυπώθηκε στην Αμερική. Το Bay Psalm Book που τυπώθηκε το 1640 στο Κέμπριτζ της Μασαχουσέτης, είναι ένα από τα σπανιότερα βιβλία στον κόσμο και ανάμεσα στα καλύτερα σωζόμενα αντίγραφα των αρχικών 1.700 που τυπώθηκαν. Η τιμή πώλησής του δε, κατέρριψε το μέχρι τότε ρεκόρ των 11,5 εκατ. δολαρίων που είχαν καταβληθεί σε δημοπρασία βιβλίων το 2010 για το «Πουλιά της Αμερικής», του Τζον Τζέιμς Οντιμπόν.

Κι ενώ το πρώτο ευρωπαϊκό βιβλίο είχε σκοπό να διδάξει το λόγο του Κυρίου στους πιστούς , το πρώτο εγχειρίδιο που εκδόθηκε ολοκληρωτικά στην ελληνική γλώσσα ανοίγει τον δρόμο της διδασκαλίας της ελληνικής γλώσσας.

Η πρώτη χρονολογημένη ελληνική έκδοση καταγράφεται σχεδόν είκοσι χρόνια μετά και είναι μια Γραμματική του Κωνσταντίνου Λάσκαρη. Με τίτλο «Επιτομή των οκτώ του λόγου μερών», το πρώτο ελληνικό βιβλίο, τυπώνεται στο Μιλάνο, τον Ιανουάριο του 1476, στο τυπογραφείο του Ιταλού τυπογράφου Διονύσιου Παραβιτσίνι.

Τον σχεδιασμό των ελληνικών τυπογραφικών στοιχείων και την επιμέλεια της εκτύπωσης αναλαμβάνει ο τυπογράφος Δημήτριος Δαμιλάς, γνωστός ως Δημήτριος ο Κρής ή Δημήτριος ο Μεδιολανεύς, ο οποίος γράφει και τον πρόλογο του βιβλίου.

Ως πρωτοπόρος της ελληνικής τυπογραφίας στην Ευρώπη, ο Δημήτριος Δαμιλάς, αποτέλεσε ουσιαστικά και τον πρώτο εκδότη στις αρχές της Ιταλικής Αναγέννησης. Αρχικά στο Μιλάνο και αργότερα στη Φλωρεντία και στη Ρώμη, ο Δαμιλάς γίνεται περιζήτητος χάρη στην ποιότητα της εργασίας του, με αποκορύφωμα τον διορισμό του ως πρώτου επίσημου αντιγραφέα ελληνικών κωδίκων της Βιβλιοθήκης του Βατικανού από το πάπα Πίο Γ’.

Αφορμή για την σύνταξη του πρώτου ελληνικού βιβλίου, αποτέλεσε η πεποίθηση του συγγραφέα του πως η δυτική διανόηση έπρεπε να βασιστεί στις ιδέες των αρχαιοελληνικών κειμένων πράγμα το οποίο θα μπορούσε να επιτευχθεί μόνο με την εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας. Έτσι ο Κωνσταντίνος Λάσκαρης με το που εγκαθίσταται από την Κωνσταντινούπολη στο Μιλάνο διδάσκει ελληνικά και διορίζεται δάσκαλος της θυγατέρας του Δούκα Φραντζέσκο Σφόρτσα, Ιππολύτης, για χάρη της οποίας συντάσσει τη γραμματική.
Μετά την ελληνική γραμματική, η τυπογραφική δραστηριότητα των Ελλήνων της διασποράς συνεχίζεται με σημαντικές ελληνικές εκδόσεις και σε άλλες ευρωπαϊκές πόλεις όπως η Βιέννη, η Λειψία, η Βουδαπέστη, το Λονδίνο, το Παρίσι καθώς και οι Παραδουνάβιες Ηγεμονίες και οι Κάτω Χώρες. Βέβαια στον ελλαδικό χώρο η εξέλιξη της τυπογραφίας καθυστερεί πολύ, καθώς η τουρκική κυριαρχία δεν δίνει περιθώρια ανάπτυξης μίας εφεύρεσης που θα συνέβαλε αποφασιστικά στην εξάπλωση των ιδεών και στην άνοδο του πολιτιστικού επιπέδου των υποταγμένων λαών.
Της Νίκης Παπάζογλου Πηγή: newsbeast.gr

Του φθινοπώρου τα φιλιά-Μιλτιάδης Πασχαλίδης (Tou fthinoporou ta filia- ...

Η αγάπη θέλει μια αγκαλιά
λίγο κρασί κι ένα ζεστό κρεβάτι
κι αν θέλεις να θυμάσαι κάτι
θυμήσου του φθινοπώρου τα φιλιά

Σαν τον φρουρό μπροστά στην πύλη
ξάγρυπνος μένω στο πλευρό σου
μα σαν γελάς μες τ' όνειρό σου
ξεχνάει ο ήλιος ν' ανατείλει

Η αγάπη θέλει μια αγκαλιά

Η ΠΟΡΤΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ!

Η πόρτα της καρδιάς

 

Ένας ζωγράφος σχεδίασε έναν πίνακα. Τον ονόμασε «Η πόρτα της καρδιάς».

Στην έκθεσή του ένας από τους προσκεκλημένους παρατήρησε : «Aπό την πόρτα λείπει το χερούλι»

Ο ζωγράφος εξήγησε : «Είναι γιατί η πόρτα της καρδιάς ανοίγει μόνο από μέσα»

Έγραφε ο αγαπημένος ποιητής Ρουμί προχωρώντας ακόμη παραπέρα την παραπάνω σκέψη :

"Ακούω πως υπάρχει μια πόρτα που ανοίγει, από την μία καρδιά στην άλλη.

Αλλά αν δεν υπάρχει τοίχος, πώς μπορεί να υπάρχει πόρτα…"

 

Ποιος έβαλε την πόρτα; Ποιος έχτισε τους τοίχους γύρω σου και σε περιόρισε; Ο φόβος. Κάθε άνθρωπος είναι τόσο μικρός όσο ο φόβος που αισθάνεται. Ποιος φόβος; Ο φόβος ότι κινδυνεύεις. Ο φόβος να ανοιχτείς. Ο φόβος να αισθανθείς. Ο φόβος ότι αν αγαπήσεις θα γίνεις ευάλωτος και μπορεί να πληγωθείς. Και πράγματι έτσι είναι. Πολλές φορές θα πληγωθείς. Δεν υπάρχει όμως άλλος δρόμος που να οδηγεί στην ευτυχία. 

Όπως λέει ο Όσκαρ Ουάϊλντ :

“Μια ζωή χωρίς αγάπη είναι σαν ανήλιαγος κήπος με μαραμένα λουλούδια. Η συναίσθηση ότι αγαπάς και αγαπιέσαι φέρνει μια ζεστασιά κι έναν πλούτο στη ζωή που τίποτε άλλο δεν μπορεί να φέρει” 

Πλησιάζει ο καιρός που η πόρτα θα φύγει και οι τοίχοι θα πέσουν. Η δύναμη της αγάπης στην οποία όλοι μας μπορούμε να συνεισφέρουμε θα γκρεμίσει τα σύνορα. Όλα τα στενά όρια που έβαλε ο νους μας θα εξαφανιστούν. Η ύπαρξη μας θα γίνει απεριόριστη. Ποιος είσαι άραγε χωρίς τα όρια σου; Τι σε χωρίζει τώρα πια απ’ τον συνάνθρωπό σου;

Εσύ όμως ακόμη φοβάσαι να ορίσεις τον εαυτό σου με άλλο τρόπο. Φοβάσαι την ελευθερία και την αναρχία της αληθινής αγάπης γιατί σου έμαθαν να στηρίζεις την ύπαρξή σου στα περιορισμένα σου όρια. Κι έτσι ακόμη αντιστέκεσαι σε ότι έχει τη δύναμη να σου γκρεμίσει αυτά τα τείχη. Έχεις μάθει να κρύβεσαι μέσα στο ασφαλές καταφύγιό σου αποκόπτοντας τον εαυτό σου από ότι δίνει χαρά και νόημα στη ζωή.

Η Αγάπη σ' αλωνίζει για να σε ξεσταχιάσει
σε κοσκινίζει για να σε λευτερώσει απ' τα φλούδια

σ' αλέθει για να σε λευκάνει
σε ζυμώνει για να γίνεις απαλός
και μετά σε παραδίνει στην ιερή φωτιά της, 

για να γενείς άρτος ιερός 

για του Θεού το άγιο δείπνο

Ο Προφήτης (Χαλίλ Γκιμπραν)

Ο ψαράς και η χαμένη ευκαιρία, μια μικρή ιστορία

Ένα όμορφο κείμενο από τον Χόρχε Μπουκάι.

Ένας ψαράς κατεβαίνει κάθε νύχτα στην παραλία για να ρίξει τα δίχτυα του.
Ξέρει πως όταν βγαίνει ο ήλιος έρχονται τα ψάρια στην παραλία για να φάνε αχιβάδες, γι΄αυτό πάντα ρίχνει τα δίχτυα του πριν ξημερώσει.

Έχει ένα καλυβάκι στην παραλία και κατεβαίνει μες τη νύχτα με τα δίχτυα στον ώμο.
Με τα πόδια γυμνά και τα δίχτυα μισοαπλωμένα, μπαίνει στη θάλασσα.

Αυτή τη νύχτα, για την οποία μας μιλάει η ιστορία, όπως πάει να μπει στο νερό, αισθάνεται το πόδι του να χτυπάει πάνω σε κάτι πολύ σκληρό στον πάτο της θάλασσας. Το πασπατεύει και βλέπει πως είναι πράγματι κάτι σκληρό, σαν πέτρες, τυλιγμένες σε μια σακούλα.

Εκνευρίζεται και μουρμουρίζει :
"Ποιός ηλίθιος πετάει τέτοια πράγματα στην παραλία…”
Και αμέσως διορθώνει : “Στη δική μου παραλία."

“Κι εγώ, έτσι απρόσεκτος που είμαι, κάθε φορά που θα μπαίνω στο νερό, θα σκοντάφτω πάνω στις πέτρες….”

Αφήνει λοιπόν κάτω τα δίχτυα, σκύβει, πιάνει τη σακούλα και τη βγάζει από το νερό.
Την αφήνει στην ακροθαλασσιά, και ξαναμπαίνει με τα δίχτυα στο νερό.

Είναι θεοσκότεινα…΄Ισως γι΄αυτό, όπως βγαίνει πάλι από τη θάλασσα, πάλι σκοντάφτει πάνω στη σακκούλα που είναι τώρα έξω, στην παραλία.

Ο ψαράς σκέφτεται:”Δεν είμαι στα καλά μου”.

Βγάζει λοιπόν το σουγιά του, ανοίγει τη σακούλα και ψαχουλεύει. Έχει κάμποσες πέτρες, μεγάλες σαν πορτοκάλια, βαριές και στρογγυλεμένες.
Ο ψαράς ξανασκέφτεται “μα ποιός είναι αυτός ο ηλίθιος που τυλίγει πέτρες και τις πετάει στο νερό…”

Ενστικτωδώς, παίρνει μία, τη ζυγίζει στο χέρι του και την πετάει στη θάλασσα.

Μόλις λίγα δευτερόλεπτα μετά ακούει τον θόρυβο της πέτρας που βουλιάζει στα βαθιά. Πλουπ!

Βάζει το χέρι του στη σακούλα, παίρνει άλλη μια πέτρα και την πετάει στο νερό. Ακούει ξανά το πλουπ

!

Αυτή την πετάει από την άλλη μεριά, πλαφ! Μετά, αρχίζει να τις εκσφενδονίζει δύο δύο και ακούει πλουπ - πλουπ!
Ύστερα προσπαθεί να τις ρίξει πιο μακριά, και με γυρισμένη την πλάτη, και με όλη του τη δύναμη, πλουπ - πλαφ!….

Διασκεδάζει…ακούει τους διαφορετικούς ήχους, πετάει πέτρες, υπολογίζει το χρόνο που κάνουν να πέσουν στο νερό, και δοκιμάζει…πότε με δύο, πότε με μία, και με κλειστά μάτια τώρα, και με τρεις μαζί…και συνεχίζει να πετάει τις πέτρες στη θάλασσα.

Μέχρι που αρχίζει να βγαίνει ο ήλιος.

Ο ψαράς ψαχουλεύει και βρίσκει μονάχα μία πέτρα μέσα στη σακούλα.

Ετοιμάζεται λοιπόν να την πετάξει πιο μακριά από τις άλλες, γιατί είναι η τελευταία κι εχει ήδη βγει ο ήλιος.

Και όπως τεντώνει το χέρι του προς τα πίσω για να την πετάξει με όλη του τη δύναμη, αρχίζει να φωτίζει ο ήλιος και βλέπει στην πέτρα μια χρυσαφένια μεταλλική λάμψη που του τραβάει την προσοχή.

Ο ψαράς συγκρατεί την παρόρμηση να πετάξει την πέτρα και την κοιτάζει προσεκτικά.

Η πέτρα αντανακλά τον ήλιο μέσα από τη βρωμιά που την καλύπτει. Την τρίβει ο ψαράς λες κι είναι μήλο πάνω στα ρούχα του, και η πέτρα αρχίζει να λάμπει ακόμη πιο πολύ. Έκπληκτος, τη χτυπάει ελαφρά και αντιλαμβάνεται ότι είναι από μέταλλο. Αρχίζει τότε να την τρίβει και να την καθαρίζει με άμμο και με το πουκάμισό του, και συνειδητοποιεί πως η πέτρα είναι από καθαρό χρυσάφι.

Μια πέτρα από ατόφιο χρυσάφι σε μέγεθος πορτοκαλιού! Η χαρά του σβήνει, όμως, μόλις σκέφτεται ότι η πέτρα αυτή είναι σίγουρα ίδια με όλες τις άλλες που πέταξε στη θάλασσα.

Και σκέφτεται: “Τι χαζός που ήμουνα!

Είχε στα χέρια του μια σακούλα γεμάτη πέτρες από χρυσό και τις πετούσε στη θάλασσα γιατί του άρεσε να ακούει τον ηλίθιο θόρυβο που έκαναν όταν έπεφταν στο νερό…Αρχίζει τότε να οδύρεται, να κλαίει και να θρηνεί…να λυπάται για τις χαμένες πέτρες…Και να σκέφτεται πως είναι άτυχος, ένας δυστυχισμένος άνθρωπος…είναι τρελλός, είναι ηλίθιος…

Μετά σκέφτεται…Αν έμπαινε στη θάλασσα, αν κατάφερνε να βρει μια στολή δύτη και βούταγε στα βαθιά, αν ήταν μέρα, αν είχε τον εξοπλισμό που έχουν οι δύτες για να ψάξει…
Κι όλο κλαίει γοερά και οδύρεται….

Ο ήλιος έχει πια ανατείλει.

Και ξαφνικά συνειδητοποιεί πως έχει ακόμη την πέτρα…συνειδητοποιεί πως, ο ήλιος θα μπορούσε να είχε αργήσει ένα δευτερόλεπτο ακόμη, ή εκείνος θα μπορούσε να είχε ρίξει την πέτρα πιο γρήγορα, και τότε δεν θα είχε μάθει ποτέ για τον θησαυρό που έχει τώρα στα χέρια του.

Αντιλαμβάνεται τελικά ότι κατέχει έναν θησαυρό, κι ότι ο θησαυρός αυτός είναι από μόνος του μια τεράστια περιουσία για έναν φτωχό ψαρά όπως εκείνος.

Αντιλαμβάνεται πόσο τυχερός είναι που μπορεί να κρατήσει τον θησαυρό που έχει ακόμα στα χέρια του.

Μακάρι να μπορούσαμε να είμαστε πάντοτε τόσο σοφοί ώστε, να μην κλαίμε για τις πέτρες, τις ευκαιρίες, που απροετοίμαστοι ίσως τις πετάξαμε, τις χαραμίσαμε, τα πράγματα εκείνα που έφερε η θάλασσα και τα πήρε μετά…

Μακάρι να είμαστε έτοιμοι να δούμε τη λάμψη στις πέτρες που έχουμε στα χέρια μας, και να μπορούμε να τις χαιρόμαστε για την υπόλοιπη ζωή μας.

Πηγή: zougla.gr