Οι 14 διασημότεροι αντιπολεμικοί πίνακες ζωγραφικής

Αντιπολεμικός πίνακας δεν είναι μονάχα η Γκερνίκα του Picasso.

Το Πρόσωπο του Πολέμου -Salvador Dali 1941

Ο μεγάλος πόλεμος – Rene Magritte 1964

Πόλεμος – Marc Chagall, 1966

Σκηνή Πολέμου – Maximilien Luce – 1914-1918

τα νέα του πολέμου – Louisa Starr Canziani – 1900

Πόλεμος – Edvard Munch – -1919

Η Ευρώπη μετά τη βροχή II -Max Ernst 1941

Πρόσφυγες (Η φρίκη του πολέμου) -David Burliuk

Η αποθέωση του πολέμου -Vasily Vereshchagin 1871

Μετά τον πόλεμο – το λυπημένο σπίτι Santiago Rusiñol Prats – 1895

Μετά τον πόλεμο – -Nicolae Tonitza

Η καταστροφή του Πολέμου: Επικλήσεις στον Γκόγια – Abidin Dino 1955

Η τύχη του Βετεράνου … A.P.Tkachov, S.P.Tkachov 1995

Pablo Picasso, «Γκερνίκα» 1937

by Αντικλείδι , http://antikleidi.com/
 

2ος ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ.

Εικόνες από την Ελλάδα κατά τον 2ο Π.Π.

Το πρωί της 28ης Οκτωβρίου 1940 η φασιστική Ιταλία του Μουσολίνι, επιτίθεται κατά της Ελλάδας. Ο Μεταξάς έχει ήδη πει το ιστορικό "ΌΧΙ" στις αξιώσεις των Ιταλών και οι Έλληνες καλούνται στα όπλα. Η χώρα μας μπαίνει στη περιπέτεια του 2ου Π.Π. Τα υπόλοιπα είναι γνωστά. Η Ελλάδα θα αποδειχθεί επικίνδυνος αντίπαλος και μέσα σε έξι μήνες ο Μουσολίνι θα βρεθεί σε αδιέξοδο. Η πολεμική του μηχανή θα γονατίσει μπροστά στα ελληνικά στρατεύματα. Τον Ιταλό δικτάτορα ήρθε να σώσει η σύμμαχος Γερμανία, με τον Χίτλερ να επιτίθεται κατά της Ελλάδας τον Απρίλιο του 1941. Η χώρα μας θα συνθηκολογήσει και θα μπει στη μαύρη περίοδο της κατοχής για τα επόμενα 3.5 χρόνια.

Aπρίλιος 1941. Έλληνες στρατιώτες μετά τη συνθηκολόγηση με τους Γερμανούς. Οι ηρωικοί νικητές του ελληνοιταλικού πολέμου, περνάνε στο στρατόπεδο των ηττημένων ενώ, χάρη στον πανίσχυρο Χίτλερ, η πραγματικά ηττημένη Ιταλία εμφανίζεται ως θριαμβευτής. Το έπος του '40, όμως, έχει ήδη γραφτεί με χρυσά γράμματα στη νεότερη ιστορία της Ελλάδας, αλλά και  της Ευρώπης.

Αθήνα, Μάιος 1941. Οι Γερμανοί μπήκαν στη πρωτεύουσα στις 27 Απριλίου εκείνης της χρονιάς. Η παράδοση της πόλης έγινε σε ένα καφενείο στη λεωφόρο Κηφισίας, στους Αμπελοκήπους. Η δύσκολη περίοδος της κατοχής μόλις ξεκινούσε. 

Εικόνα από την Ομόνοια το 1941, κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής. 

Σκυθρωπά πρόσωπα στην άδεια ψαραγορά της Αθήνας, το 1941. Η οικονομική αφαίμαξη από τις δυνάμεις κατοχής και η επίταξη τροφίμων και άλλων αγαθών, οδήγησε στο δραματικό χειμώνα του 1941-1942, με τη πείνα να θερίζει τους κατοίκους της πρωτεύουσας και άλλων μεγάλων αστικών -κυρίως- κέντρων. 

Καλλιθέα 1943.

Γερμανικά άρματα (Panzer) στο Θησείο, τον Ιούνιο του 1943.

Γερμανικά άρματα μάχης στη Θεσσαλονίκη, επίσης το 1943.

Κόρινθος 1941. Γερμανός υπαξιωματικός δίπλα σε κατασχεθέντα όπλα του Ελληνικού Στρατού. Μαζί του, δύο Έλληνες αξιωματικοί, αιχμάλωτοι. 

Μοτοσυκλέτες του Γερμανικού Στρατού στις Κονίστρες της Εύβοιας, γύρω στο 1944.

Γερμανοί στρατιώτες σε αναμνηστική φωτογραφία, με φόντο τα προπύλαια του Παναθηναϊκού Σταδίου (άγνωστη η ακριβής χρονολογία). 

Βούλγαροι στρατιώτες στη Θεσσαλονίκη κατά τον 2ο Π.Π.

Η πρεσβεία της Γερμανίας στο μέγαρο Πεσμαζόγλου, επί της λεωφ. Βασ. Σοφίας, γύρω στο 1942.

Κατοχή στην Ομόνοια, με τα ξύλινα καροτσάκια μεταφοράς παραταγμένα δίπλα στο πεζοδρόμιο. 

28Η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ & Η ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΣΚΕΠΗΣ

Γιατί Η Αγία Σκέπη εορτάζεται στις 28 οκτωβρίου και είναι διπλή εορτή

Η 28η Οκτώβριου ειναι διπλή γιορτη για την Ελλάδα και την Oρθόδοξη Eκκλησία. Γιορτάζουμε το ιστορικό "ΟΧΙ" του Ιωάννη Μεταξα στους Ιταλούς αλλά και την Αγία Σκέπη της Παναγίας.


Στις 28 Οκτωβρίου 1940, απεστάλη στην Ελλάδα τελεσίγραφο δια του τότε Ιταλού πρέσβη στην Αθήνα, με το οποίο απαιτούσε την ελεύθερη διέλευση του ιταλικού στρατού απο την ελληνοαλβανικη μεθοριο προκειμένου να καταλάβει λιμάνια και αεροδρόμια της χώρας τα οποία θα διευκόλυναν τη μετέπειτα προώθηση του στην Αφρική.

Ο Μεταξάς αρνήθηκε κατηγορηματικά.

Δυο ώρες μετα ξεκίνησε ο πόλεμος με την εισβολή των ιταλικών στρατευμάτων στην Ηπειρο.

Το λεγόμενο "Έπος του Σαράντα" και οι νίκες του ελληνικού στρατού γιορτάζονται κάθε χρονο στις 28 Οκτωβρίου.

Η ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΣΚΕΠΗΣ

Σύμφωνα με την παράδοση, στα χρονια του Λεοντα του Μεγάλου ζούσε στην Κωνσταντινούπολη ο Όσιος Ανδρέας. Μια νύχτα που γινόταν αγρυπνία στον ναό της Παναγίας των Βλαχερνων ο Όσιος Ανδρέας μαζι με το μαθητή του Επιφάνιο είδαν την Παναγία να μπαίνει στον Ναό.

Τη συνόδευαν ο Ιωάννης ο Προδρομος , ο Ιωάννης ο Θεολόγος και πλήθος αγγέλων. Αφου τελείωσε την προσευχή της, άπλωσε το ωμοφόριο της στους πιστούς για να τους σκεπάσει και να τους προστατέψει.

Χάρη σ αυτο το γεγονός η Εκκλησία μας καθιέρωσε τη γιορτη της Αγίας Σκέπης προς τιμήν της Παναγίας η οποία προστατεύει τους πιστούς.

Η γιορτή αυτη μετατέθηκε από την 1η Οκτωβρίου που εορταζοταν στην 28η του ιδιου, ως ένδειξη ευγνωμοσύνης προς την μητερα του Ιησού για την προστασία της στον αγώνα των Ελλήνων στον πόλεμο.

Οι έλληνες πολεμιστές κατα τη διάρκεια του πολέμου εμπιστεύθηκαν τον αγώνα τους στα χερια της Παναγίας. Ζήτησαν την βοήθεια και την προστασία της για να ανταπεξέλθουν στις δυσκολίες του πολέμου και να φέρουν τη νικη. 
πηγη

Η Ελληνική Σημαία

27 Οκτωβρίου Η γιορτή της Ελληνικής Σημαίας

Promoted Conten 

Σήμερα 27 Οκτωβρίου, παραμονή της επετείου του ΟΧΙ, γιορτάζουμε και τιμούμε την ένδοξη Ελληνική Σημαία. Το κάθε μπαλκόνι σήμερα, σημαιοστολίζεται με τη γαλανόλευκη περηφάνια του Έθνους μας.

H πρώτη Ελληνική σημαία με το λευκό σταυρό σε γαλανό φόντο, σχεδιάστηκε, υφάνθηκε, ευλογήθηκε και υψώθηκε στην Μονή Ευαγγελίστριας στη Σκιάθο το 1807.
H ελληνική σημαία καθορίστηκε το 1822-1978 από το Σύνταγμα της Επιδαύρου και είχε το σταυρό, ως σύμβολο της ορθοδοξίας.
Η Επίσημη Σημαία του Ελληνικού κράτους καθιερώθηκε με νόμο στις 21-12-1978 «ναυτική», αυτή με τις οριζόντιες λευκές και γαλάζιες γραμμές.
Από το 1832 έως το 1974 η μπλε σημαία με το λευκό σταυρό χρησιμοποιούνταν στο εσωτερικό της χώρας και η σημερινή σημαία, με το σταυρό πάνω αριστερά και τις ρίγες, χρησιμοποιούνταν στο εξωτερικό. Τα χρώματα της σημαίας, γαλάζιο και λευκό, συμβολίζουν το γαλάζιο της Ελληνικής θάλασσας και το λευκό των κυμάτων. Οι οριζόντιες γραμμές είναι 9, όσες και το σύνθημα της Ελληνικής Επανάστασης, «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ `Η ΘΑΝΑΤΟΣ». Ο λευκός σταυρός συμβολίζει την αφοσίωση των Ελλήνων στην Ορθόδοξη Χριστιανική Πίστη.
Η ιστορία μας είναι γεμάτη από περιστατικά αυτοθυσίας αγωνιστών για την προστασία της Ελληνικής σημαίας, για να κυματίζει περήφανα στα Ελληνικά εδάφη.
Η ΣΗΜΑΙΑ Πάντα κι όπου σ’ αντικρίζω, με λαχτάρα σταματώ και περήφανα δακρύζω
ταπεινά σε χαιρετώ. Δόξα αθάνατη στολίζει κάθε θεία σου πτυχή και μαζί σου φτερουγίζει της Πατρίδας η ψυχή. Όταν ξάφνου σε χαϊδεύει τ’ αγεράκι τ’ αλαφρό, μοιάζεις κύμα, που σαλεύει με χιονόλευκο αφρό Κι ο σταυρός που λαμπυρίζει στην ψηλή σου κορυφή είν’ ο φάρος που φωτίζει μιαν ελπίδα μας κρυφή. Σε θωρώ κι αναθαρρεύω και τα χέρια μου χτυπώ, σαν αγία σε λατρεύω, σαν μητέρα σ’ αγαπώ. Κι απ’ τα στήθη μου ανεβαίνει μια χαρούμενη φωνή νά ‘σαι πάντα δοξασμένη, ω! Σημαία γαλανή.
Πολέμης Ιωάννης
Καθ’ όλη τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας δεν έλειψαν τα επαναστατικά κινήματα των υπόδουλων Ελλήνων. Σε όλες αυτές τις εξεγέρσεις υψωνόταν και από μια σημαία, «εν πανίον», αυτοσχέδια επινόηση του κάθε αρχηγού, γεγονός φυσιολογικό εφόσον δεν υπήρχε ενιαία κρατική υπόσταση να επιβάλλει ένα κοινό έμβλημα. Οι περισσότερες σημαίες είχαν μερικά κοινά χαρακτηριστικά (βυζαντινή πορφύρα, δικέφαλος ή μονοκέφαλος αετός κ.α.), με κυριότερο όλων τον σταυρό επειδή η Εκκλησία αποτελούσε τον κυριότερο παράγοντα συσπείρωσης των Ελλήνων επί Τουρκοκρατίας.
Πολύ γρήγορα ο σταυρός επιβλήθηκε ως θρησκευτικό και πολιτικό έμβλημα του υποταγμένου έθνους, σε τέτοιο μάλιστα βαθμό ώστε κληρικοί ετίθεντο επικεφαλής εξεγέρσεων χρησιμοποιώντας ως σημαίες τα ιερά λάβαρα των εκκλησιών τους. Στις αρχές της Επανάστασης του 1821 εμφανίστηκαν πολλές σημαίες με διάφορες παραστάσεις, σύμφωνα με τη φαντασία καθενός αρχηγού, με βάση το μίσος που είχε κατά των Τούρκων, τις ιστορικές
γνώσεις, τις οικογενειακές παραδόσεις και τη θρησκευτική του ευλάβεια. Αμέσως μετά την κατάληψη της Τριπολιτσάς (Σεπτέμβριος 1821), ο Παπαφλέσσας έκοψε ένα κομμάτι από την εσωτερική πλευρά του ράσου του και ταυτόχρονα ζήτησε από τον οπλαρχηγό Παναγιώτη Κεφάλα να σχίσει δύο λωρίδες από τη λευκή του φουστανέλα.
Με αυτά τα κομμάτια κατασκευάστηκε μια αυτοσχέδια σημαία (γαλάζια με λευκό σταυρό) η οποία υψώθηκε, κάτω από τις ιαχές των Ελλήνων πολεμιστών, στο πρώην τουρκικό διοικητήριο της πόλης. Αυτή αποτέλεσε το πρώτο σχέδιο της επίσημης σημαίας του ελληνικού κράτους μετά την απελευθέρωση. Η ιστοριογραφία των πρώτων μετεπαναστατικών χρόνων έδωσε και μια ρομαντική διάσταση στη σημαία, αποτέλεσμα συνεργασίας ενός στρατιώτη και ενός ιερέα, αναφέροντας πως η γενναιότητα του κλέφταρματολού στήριξε τις ελπίδες της στη χριστιανική πίστη.
Την 1η Ιανουαρίου 1822 συνήλθε στην Πιάδα της Επιδαύρου η Α΄Εθνοσυνέλευση. Ανάμεσα στα πολλά που συζητήθηκαν τέθηκε και το ζήτημα της καθιέρωσης ενιαίας επαναστατικής σημαίας, ώστε να σταματήσει η σύγχυση που επικρατούσε μέχρι τότε από την εμφάνιση δεκάδων σημαιών. Με το ΡΔ΄άρθρο του Προσωρινού Πολιτεύματος της Ελλάδας ορίστηκε η ενιαία σημαία να συμβολίζει «την Πάρεδρον του Θεού Σοφίαν, την Ελευθερίαν και την Πατρίδα» και καθιερώθηκε να φέρει ως σύμβολο τον σταυρό και ως χρώματα το κυανό και το λευκό. Στις 15 Μαρτίου 1822 στην Κόρινθο, το Εκτελεστικό Σώμα με το Διάταγμα 540 προσδιόρισε τις λεπτομέρειες της παραπάνω απόφασης.
Η σημαία «των κατά γην δυνάμεων» θα ήταν τετράγωνη, κυανού χρώματος, με έναν λευκό σταυρό στη μέση. Η ναυτική σημαία διακρινόταν σε πολεμική και εμπορική. Η πολεμική διαιρέθηκε σε εννέα οριζόντια παραλληλόγραμμα. Στην άνω εσωτερική γωνία της υπήρχε κυανό τετράγωνο με λευκό σταυρό στη μέση. Τα παραπάνω ενέκρινε και επικύρωσε και το Πολιτικό Σύνταγμα της Ελλάδας στην Τροιζήνα (Μάιος 1827), ορίζοντας να μη μεταχειρίζονται οι Έλληνες άλλες σημαίες τόσο στην ξηρά όσο και στη θάλασσα. Η παραπάνω διαταγή εφαρμόστηκε καθολικά στην αρχή, καθώς προσέκρουσε στο έντονο τοπικιστικό πνεύμα των επαναστατών.

Πίνακας του Πέτερ φον Ες με θέμα την άλωση της Τριπολιτσάς. Ο Παναγιώτης Κεφάλας υψώνει την επαναστατική σημαία στις επάλξεις των τειχών της πόλης. Αν δεχθούμε τη συνεργασία του Παπαφλέσσα με τον Κεφάλα για την κατασκευή της σημαίας ως γεγονός, τότε ο Γερμανός καλλιτέχνης δεν απέδωσε στη σωστή θέση τα χρώματα.
Βαθμιαία όμως η κυανόλευκη επικράτησε, με συνέπεια να τερματιστεί η σύγχυση λόγω των ποικίλων χρωμάτων και σχημάτων. Στις 30 Ιουλίου 1828, ο κυβερνήτης Ιωάννης Καποδίστριας εξέδωσε ένα ψήφισμα σύμφωνα με το οποίο «τα πολεμικά και εμπορικά πλοία της Ελλάδος θέλουν φέρει μιαν και την αυτήν σημαίαν, την μέχρι σήμερον πολεμικήν», αποκαθιστώντας έτσι μια μεγάλη αδικία σε βάρος του ελληνικού εμπορικού στόλου ο οποίος είχε σηκώσει το βάρος του Αγώνα της Ανεξαρτησίας.
Όσον αφορά στο σκεπτικό της επιλογής των χρωμάτων (λευκού και κυανού), τις σειρές και τους συμβολισμούς που επιδιώχθηκαν υπάρχουν ποικίλες απόψεις, οι οποίες ακόμη και σήμερα οδηγούν σε διχογνωμία μεταξύ των ιστορικών.
Συγκεκριμένα υποστηρίχθηκαν οι ακόλουθες απόψεις και εκδοχές αν και οι περισσότερες αποτελούν ρομαντικές θεωρήσεις και στερούνται αποδεικτικών στοιχείων.
Οι εκδοχές που έχουν ακουστεί
*Ο κυανόλευκος συνδυασμός προέρχεται από τα χρώματα του πέπλου της θεάς Αθηνάς.
*Τα συγκεκριμένα χρώματα επελέγησαν από τις κυανόλευκες σημαίες του στρατού του Μεγάλου Αλεξάνδρου ή την κυανόλευκη επίσημη ενδυμασία των Βυζαντινών αξιωματούχων ή από την αυτοκρατορική σημαία των Παλαιολόγων.
*Τα χρώματα και το σχήμα είναι δανεισμένα από τη σημαία του φημισμένου οπλαρχηγού Ιωάννη Σταθά.
*Το λευκό χρώμα συμβολίζει την αγνότητα και τον καλό σκοπό των Ελλήνων που επιδίωκαν την ανεξαρτησία. Το κυανό χρώμα συμβολίζει τον ουρανό της Ελλάδας, την ουράνια δύναμη η οποία βοήθησε τον άνισο αυτό Αγώνα να τελειώσει ευνοϊκά για το ελληνικό έθνος (αυτή είναι και η επικρατούσα άποψη).
*Τα χρώματα συμβολίζουν τον ουρανό (κυανό) και τον αφρό των κυμάτων της θάλασσας (λευκό).
*Τα χρώματα είναι ο συνδυασμό της κυανής ναυτικής βράκας και της λευκής φουστανέλας.
*Οι εννέα κυανές-λευκές οριζόντιες λωρίδες περιέχονταν στην αυτοκρατορική σημαία του Νικηφόρου Φωκά, τις οποίες διατήρησε στο οικόσημο της και στη σημαία της η οικογένεια των Καλλέργηδων πιστεύοντας ότι αντλούσε την καταγωγή της από τον εν λόγω αυτοκράτορα.
*Οι εννέα οριζόντιες λωρίδες συμβολίζουν τις εννέα Μούσες.
*Οι παράλληλες επαναλαμβανόμενες λωρίδες συμβολίζουν τη θάλασσα και τους κυματισμούς της.
*Οι οριζόντιες λωρίδες επιλέχθηκαν με βάση τα πρότυπα της αμερικανικής σημαίας (πρόκειται για μια άποψη η οποία δεν στερείται σοβαρότητας).
*οι εννέα λωρίδες είναι μια, για κάθε συλλαβή της φράσης «ελευθερία η θάνατος»
Στο βιβλίο με τίτλο «Ιστορία του Ελληνικού Στρατού 1821-1997», εκδόσεις ΓΕΣ/ΔΙΣ, αναφέρεται: «Με την επιλογή του κυανού, του χρώματος του ουρανού, υποδηλώνεται η θεότητα του Αγώνα, αφού ο Θεός ενέπνευσε στο έθνος τη μεγαλουργή ιδέα, παρότι αδύνατο και άοπλο, να αναλάβει και να φέρει σε αίσιο πέρας τον άνισο εκείνο αγώνα.
Με το λευκό υποδηλώνεται ο καθαρός, άμωμος και αγνός σκοπός των Ελλήνων που μοναδική τους επιδίωξη ήταν η απελευθέρωση και η ανεξαρτησία του έθνους και η απαλλαγή του από την πολύχρονη σκληρή τυραννία. Εξάλλου, σύμφωνα με την επικρατέστερη εκδοχή, οι εννέα κυανόλευκες ταινίες αντιπροσωπεύουν τις εννέα συλλαβές της φράσης «Ελευθερία ή Θάνατος», που ήταν και ο όρκος των παλικαριών της Επαναστάσεως».
Το βέβαιο είναι ότι σε κανένα από τα επίσημα κυβερνητικά έγγραφα, μέσω των οποίων καθιερώθηκε η εν λόγω σημαία, δεν υπάρχει η αιτιολόγηση για τη συγκεκριμένη χρωματική επιλογή και το σχήμα. Φαίνεται ότι η κυανόλευκη κρατά ακόμα καλά κρυμμένα τα μυστικά της. Ωστόσο, συνεχίζει να εμπνέει.
Από το βιβλίο μου που βραβεύτηκε στην Ελλάδα με το πρώτο βραβείο
«Η Ιστορία της Ελληνικής Σημαίας» Εμβλήματα και ειδικές σημαίες από την αρχαιότητα μέχρι τη σύγχρονη εποχή».
Η σημαία είναι το σύμβολο του κάθε έθνους. Η γαλανόλευκη μας σημαία, το σύμβολο του Ελληνικού Έθνους, προκαλεί σκίρτημα χαράς και περηφάνιας στον κάθε Έλληνα, όπου κι αν βρίσκεται.
απο triklopodia.gr

Αναζητήσατε ~ Η λαμπερή κορνίζα της μοναξιάς

By searchingthemeaningoflife

• 

• Αν είσαι μόνος θα ανήκεις όλος στον εαυτό σου. Όταν συνοδεύεσαι έστω κι από έναν  σύντροφο, δε θα ανήκεις στον εαυτό σου παρά ο μισός, ίσως και πιο λίγος ακόμα…~ Leonardo Da Vinci Μεγαλοφυϊα και πεπρωμένο – Marcel Brion

• “Η απομόνωση υπάρχει μόνο στην  απομόνωση. Μόλις τη μοιραστείς εξατμίζεται.”“Θα μείνω πάντα μόνος, αλλά τί διαφορά, τί υπέροχη διαφορά, να επιλέγω τι κάνω. Amor fati-διάλεξε τη μοίρα σου, αγάπα τη μοίρα σου.”~ Όταν έκλαψε ο Νίτσε – Irvin D. Yalom

•   Όταν ζεις για καιρό μόνος ο διάλογος με τη σκέψη σου παίρνει πρωταρχικό ρόλο.~ Τα πράγματα που ζουν απ΄τον χαμό-Βαμβουνάκη Μάρω

•    Έτσι θέλω  να είναι  τα παιδιά μου – όλα μου τα παιδιά. Αδέσμευτα…εννοώ ελεύθερα, απελευθερωμένα…ο κάθε  άνθρωπος στον κόσμο είναι κατά βάση μόνος. Είναι σκληρό αλλά  έτσι έχουν τα πράγματα…~ Η μάνα και το νόημα της ζωής – Irvin Yalom

• ...ένας αδύναμος άνθρωπος δε μπορεί να σταθεί μόνος του!~ “Η σπιτονοικοκυρά”- Φιοντορ Ντοστογιέφσκι

•   Ο πόνος δε μοιράζεται. Απλώς όταν πονάει κι άλλος μαζί σου , δεν αισθάνεσαι μόνος. Γι΄αυτό  γυρεύουμε  ένα σύντροφο στη ζωή.~ Τα Ρόδα της Σιωπής- Πασχαλία Τραυλού

•     “Αν στο πάτωμα του εαυτού σου μόνος δεν μπορείς να σταθείς, πως να ισορροπήσεις στο τεντωμένο σχοινί  της σχέσης.” ”Στην εξοχή  μπορείς να είσαι  μόνος, χωρίς να αισθάνεσαι μοναξιά, γιατί εκεί μπορείς να είσαι ακέραιος.” “Ο άνθρωπος  αντίθετα  απ΄όσα μας μάθανε για τις  κοινωνικές τους σκοπιμότητες, είναι  ον μοναχικό κάθε άλλη κατάσταση  είναι αφύσικη, αψυχολόγητη, στο τέλος σε αρρωσταίνει. Δεν μας μαθαίνουν να ζούμε μόνοι , γι΄αυτό τραβάμε ό,τι τραβάμε . Ο κόσμος δεν πάσχει από μοναξιά, από «σχέσεις» πάσχει.”~ Ο αντίπαλος εραστής – Μάρω Βαμβουνάκη

• Να ονειρεύεσαι! Κοίτα μόνο να ΄χεις σταμπάρει καλά την έξοδο κινδύνου από τα όνειρά σου. Τότε σώζεσαι . Και ποιά είναι η έξοδος κινδύνου; Τίποτα δεν είναι στη ζωή το παν ! Έχει και παρακάτω…Έχει κι άλλο …Προχώρα λοιπόν. Ξεκόλλα! Αυτή είναι η έξοδος κινδύνου!~ Η βαρκάρισσα της χίμαιρας-Αλκυόνη Παπαδάκη

by SearchingTheMeaningOfLife

«Έλα να τα ζήσουμε όλα, να μην αφήσουμε καμία θλίψη για κάτι που δεν κάναμε, να εξαντλήσουμε ό,τι υπάρχει και να μην αφήσουμε το θάνατο να μας στερήσει τίποτα»~ Irvin D. Yalom

By searchingthemeaningoflife

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Πλάσματα μια Μέρας» του Irvin D. Yalom

-Βλέπω πως είστε ερωτευμένος με τις λέξεις κύριε Άντριους. Σας αρέσει να χορεύετε μαζί τους βαλς. Όμως οι λέξεις δεν είναι παρά οι νότες. Τη μελωδία τη συνθέτουν οι ιδέες. Οι ιδέες είναι που δομούν τη ζωή μας.
-Χρειάζομαι ένα πνεύμα που να είναι σε θέση να εκτιμήσει τις ευαισθησίες μου, την αγάπη μου για την ποίηση, ένα μυαλό αρκετά διεισδητικό και τολμηρό για να με συνοδεύσει στο διάλογο.
-Είχε ανάγκη από ένα μάρτυρα, κάποιον με πνευματικό ανάστημα…
-…ανέλαβε την ευθύνη να είναι ο γονέας του εαυτού του. Ναι, το να οικοδομήσεις μόνος τον εαυτό σου έχει και τα καλά του. Ο αυτοδημιούργητος άνθρωπος νιώθει έντονη επιβεβαίωση. Είναι όμως πολύ μοναχικό έργο…
-Δεν ξέρω πια τι είναι πραγματικό. Την δική μου πραγματικότητα την κατασκεύασα μόνος μου.
-«…Στην πραγματικότητα είμαι μόνος. Αμφιβάλλω πάρα πολύ ότι εσύ κι εγώ βιώνουμε το ίδιο πράγμα τη στιγμή που μιλάμε». » Η δική μου επιθυμία είναι να είμαστε «εμείς» όσο περισσότερο γίνεται. Ανάμεσα σε δυο ανθρώπους υπάρχει πάντα ένα κενό που δεν γεφυρώνεται, η επιθυμία μου είναι να ελαχιστοποιήσω το κενό όσο περισσότερο γίνεται εδώ μέσα».

-…η δομή της σκέψης μας επηρεάζει δραστικά τη φύση της πραγματικότητας που βιώνουμε.

-Ωριμάζοντας όμως ώς θεραπευτής, έμαθα να εμπιστεύομαι ότι το ασυνείδητό μου θα συμπεριφερθεί με υπεύθυνο τρόπο, άλλωστε γνωρίζω πια πολύ καλά ότι δεν παίζει τόσο ρόλο ποιες από τις σκέψεις μου θα αποκαλύψω όσο το γεγονός πως είμαι πρόθυμος να τις εκφράσω.
-Λέω πως όταν περιμένουμε ότι το τέλος πλησιάζει, αυτό μπορεί να μας ωθήσει να αδράξουμε το παρόν με μεγαλύτερη ζωντάνια.
-Υπάρχει ένα ρητό του Σοπενάουερ που συγκρίνει το πάθος του έρωτα με τον εκτυφλωτικό ήλιο. Όταν στα όψιμα χρόνια χάνεται η λάμψη του τότε αντιλαμβανόμαστε ξαφνικά τον υπέροχο γεμάτο αστέρια ουρανό που ο ήλιος τον έσβηνε ή τον έκρυβε.
-Ναι, το ξέρω πως η ύπαρξή μου φτάνει στο τέρμα της, το τέλος όμως ήταν εκεί από την αρχή. Το διαφορετικό είναι ότι τώρα απολαμβάνω τις χαρές που προσφέρει η συνείδηση και μόνο, κι έχω τη μεγάλη τύχη να τις μοιράζομαι με την γυναίκα μου, που τη γνωρίζω σχεδόν από παιδί.
-Όλα τα συμπτώματα που περιέγραψες χθες -ό,τι νιώθεις μακριά απ΄ τη ζωή– όλα χρησίμευαν ως αναισθητικό για να διώχνουν τον πόνο που συνοδεύει το γεγονός ότι είσαι ένα ζωντανό πλάσμα.
-…συχνά πενθούμε πολύ πιο εύκολα για τους ανθρώπους με τους οποίους είχαμε ολοκληρωμένες σχέσεις παρά για εκείνους με τους οποίους είχαμε ακόμα πολλές συναισθηματικές εκκρεμότητες.
-Κατάλαβα πως ο θάνατος δεν διορθώνεται, ούτε καν απ΄ τον πατέρα μου που μπορούσε να διορθώσει σχεδόν τα πάντα.
-Εγώ θεωρώ το σεξ τον πιο ζωτικό ανταγωνιστή του θανάτου. Ο οργασμός δεν είναι η πρωταρχική σπίθα της ζωής;
-Έχω παρατηρήσει πάρα πολλές φορές ότι το μέγεθος του τρόμου που νιώθουμε για το θάνατο συνδέεται πολύ στενά με το πόση ζωή δεν έχουμε ζήσει.
-Ή μπορεί να μη θέλεις να ξαναζήσεις ποτέ τέτοια απώλεια και τέτοιο πόνο. Χωρίς σχέσεις δεν υπάρχει πόνος.
-Το πρόβλημα που είχα με τη λέξη «οίκτος» ήταν ότι υποδηλώνει πως μιλάς για κάποιον «διαφορετικό» και μάλιστα ίσως «κατώτερο» από σένα. Νιώθω οίκτο για ένα σκυλί που πεθαίνει απ΄ την πείνα ή για ένα τραυματισμένο γατί.
-Η αλήθεια είναι πως είμαι επικίνδυνη. Δηλητηριώδης. Είμαι γεμάτη θυμό. Κακές θυμωμένες σκέψεις για όλο τον κόσμο στριφογυρνάνε στο μυαλό μου. Γι΄ αυτό κρατιέμαι μακριά απ΄ τους ανθρώπους. Γι΄ αυτό είμαι τόσο μόνη.
-Όλα αυτά τα συναισθήματα πρέπει να τα ξεθάψεις, να τα εξετάσεις και τέλος να τ΄ αφήσεις να σκορπίσουν.
-«Σωστά! Εμείς οι θεραπευτές δεν προσκαλούμε την άρνηση να κατασκηνώσει μαζί μας γύρω απ΄ τη φωτιά. Ομολογώ ότι κι εγώ περιμένω από τους θεραπευόμενούς μου να απεκδύονται τον μηχανισμό της άρνησης και να τον αφήνουν στην γκαρνταρόμπα πριν μπουν στο γραφείο μου.»
-Νιώθω πολύ μεγάλο σεβασμό για καθε άνθρωπο που θέλει να καλλιεργήσει τη δημιουργικότητά του.
-Της είπα ότι η μεταμόρφωση της κοπριάς σε ομορφιά είναι ένας καλλιτεχνικός θρίαμβος και ότι αν δεν υπήρχε το αμαρτωλό πάθος, ο θάνατος, η απόγνωση και η απώλεια, το μεγαλύτερο μέρος της τέχνης δεν θα είχε δει ποτέ το φως της μέρας.

–Η παραίτηση από την ελπίδα ότι το παρελθόν μας θα γίνει καλύτερο έχει πολύ ισχυρή επίδραση.

-Ίσως να μπορώ να λειτουργήσω λίγο σαν σκαπανέας, να μπορώ να δείξω το δρόμο προς το θάνατο στους φίλους και στα αδέλφια μου.
-«Αποφάσισα να αποτελέσω ένα μοντέλο για τα παιδιά μου, να τους δώσω ένα πρότυπο για να μπορούν να αντιμετωπίσουν το θάνατο!»
-Όπως έλεγε ο Νίτσε: «Αν διαθέτουμε ένα δικό μας «γιατί» στη ζωή, τότε μπορούμε να αποδεχθούμε οποιοδήποτε «πως«.

– «Έλα να τα ζήσουμε όλα, να μην αφήσουμε καμία θλίψη για κάτι που δεν κάναμε, να εξαντλήσουμε ό,τι υπάρχει και να μην αφήσουμε το θάνατο να μας στερήσει τίποτα».

-Να βλέπεις το παρελθόν να αλλάζει μπροστά στα μάτια σου είναι μεγάλο σοκ!
-Αν αλλάξουμε τις αντιλήψεις μας, καταργείται η βλάβη. Τίποτα δεν μπορεί να μας βλάψει απ΄ έξω γιατί μόνο το δικό μας ελάττωμα μπορεί να μας βλαψει. Ο μόνος τρόπος να απαντήσουμε σ΄ έναν εχθρό είναι να μην είμαστε σαν κι αυτόν.
-Μου φάνηκε συναρπαστική η καθημερινή αυτο-νάλυση που έκανε αυτός ο άνθρωπος. Κάθε πρωί αντιμετώπιζε τον εαυτό του με περισσότερη σοβαρότητα απ΄ όση έχω αντιμετωπίσει εγώ τον εαυτό μου ολόκληρη τη ζωή μου.
-…ο βαθύτερος πυρήνας μας είναι αδύνατο να πάθει κακό αν διατηρήσουμε την αρετή μας.
Στο «Εις Εαυτόν» είπε ο Μάρκος Αυρήλιος:

• «Πέταξε έξω τη γνώμη σου κι έχεις σωθεί. Ποιος σ΄ εμποιδίζει να την ξεφορτωθείς;»
• «Τα πάντα είναι η ιδέα που έχουμε γι΄ αυτά, και την ιδέα εσύ την πλάθεις. Βγαλ΄ την από τη μέση, λοιπόν, όποτε θέλεις, και σαν καράβι που πέρασε τον κάβο θα βρεις τη γαλήνη• τα πάντα σταερά, ένας όρμος χωρίς κύμα».
• «Πόσο γοργά αφανίζονται όλα- μες στον κόσμο τα ίδια σώματα και μες στην αιωνιότητα η μνήμη τους»
• «Ξεφορτώσου την ιδέα που σχημάτισες, και θα ξεφορτωθείς και το «έπαθα κακό». Αν έρθει το «έπαθα κακό «, θα αρθεί το κακό»
• «Είμαστε όλοι πλάσματα μιας μέρας, και εκείνος που θυμάται κάτι, και αυτό το κάτι. Παν εφήμερον, και το μνημονεύον και το μνημονευόμενον. Κοντεύει ο καιρός που θα τα ξεχάσεις όλα, κοντεύει ο καιρός που θα σε ξεχάσουν όλοι. Να στοχάζεσαι πάντοτε ότι σε λίγο θα είσαι ο καθένας στο πουθενά.»
• «Συχνά με παραξένεψε, πως γίνεται, ενώ ο καθένας αγαπάει τον εαυτό του πάνω απ΄ όλα, η γνώμη του για τον εαυτό του να μετράει λιγότερο απ΄ ότι η γνώμη των άλλων».
• «Μου δείχνει κάποιος περιφρόνηση; Ας το εξετάσει ο ίδιος. Εγώ θα κοιτάξω να μην κάνω και να μην πω κάτι που να αξίζει την περιφρόνηση «.
• «Ποτέ μη θεωρήσεις συμφέρον αυτό που θα σε αναγκάσει κάποτε να παραβείς το λόγο σου, ν΄ αφήσεις κατά μέρος τον αυτοσεβασμό…»
• «Αν κάποιος φανεί ικανός να με κρίνει και να μου δείξει ότι εν σκέφτομαι ή δεν πράττω σωστά, τότε μετα χαράς θα επανορθώσω. Την αλήθεια αναζητώ, που ποτέ δεν έβλαψε κανέναν, απεναντίας, βλάπτεται αυτός που επιμένει στην πλάνη και την άγνοιά του «.
• «Ή πάλι [θυμήσου] ότι το κρασί της Καμπανίας είναι ζουμί από σταφύλια, κι [οι πορφυρές τήβεννοι] είναι τρίχες προβάτου βαμμένες με αίμα κοχυλιού•[…] όπως λοιπόν λειτουργούν αυτές οι πραστάσεις που φτάνουν στην ουσία των πραγμάτων και τα διαπερνούν ώστε να τα βλέπεις πως είναι στην πραγματικότητα, έτσι να κάνεις σε κάθε περίπτωση στη ζωή. Ακόμη κι εκεί όπου τα πράγματα φαντάζουν εξαιρετικά αξιόπιστα, να τ΄ απογυμνώνεις, ν΄ αντκρίζεις την ευτέλειά τους και να τους αφαιρείς το περιτύλιγμα τωνν λέξεων που τους χαρίζουν αίγλη».
• 《Την ακαριαία ετούτη στιγμή του χρόνου πέρνα την όπως το θέλει η φύση και φτάσε στο τέλος του ταξιδιού ικανοποιημένος• σαν μια ελιά που ωρίμασε και θα πέσει, ευλογώντας ο χώμα που θα την κρατήσει και ευχαριστώντας το δέντρο που τη γέννησε.

by SearchingTheMeaningOfLife

«Αυτό που έχει σημασία γιε μου, δεν είναι να κάμεις το γύρο του κόσμου, είναι να κάμεις το γύρο του κέντρου του κόσμου!»~ Ν.Καζαντζάκη

By searchingthemeaningoflife

-Γιατί ταξιδεύεις; με ρώτησε ένας γέροντας με άσπρο σαρίκι.

-Για να δω τη Γη.

-Μα μπορείς να τη δεις και στον τόπο σου.

-Μα θέλω όλη τη Γη.

Ο γέροντας πήρε τότε να μου μιλάει με καλόκαρδη ειρωνεία:

-Γιατί όλη τη Γη; Το κέντρο της γης , ο τόπος που γεννήθηκες δε σου φτάνει; Κάμε το γύρο της πατρίδας σου, και θα ‘χεις κάμει το γύρο του κόσμου. Συγχώρεσέ μου, θα σου πω έναν παλιό λόγο:

Η Μάνα του Κόσμου είχε δύο γιους: το θεό της Σοφίας και το θεό του Πολέμου. Κι ο ένας κι ο άλλος ήθελον να τους έχει πάνω στα γόνατά της.

– Δεν μπορώ να σας βάλω και τους δύο είπε η Μάνα. Πηγαίνετε να κάμετε το γύρο του κόσμου και κείνος που θα γυρίσει πρώτος θα κάτσει στα γόνατά μου.

Ο θεός του Πολέμου καβάλησε το μαύρο του κι έγινε καπνός. Ο θεός της Σοφίας, καθισμένος μπρος στα πόδια της μάνας του, άκουσε τον αδελφό του ν’ αλαργεύει· σηκώθηκε, προσκύνησε τη μάνα του, έκαμε τρεις φορές το γύρο της και κάθισε στα γόνατά της.

Όταν ύστερα από χρόνους, ο θεός του Πολέμου γύρισε πίσω λαχανιασμένος, βρήκε τον αδελφό του να κάθεται στα γόνατα της μάνας τους· ο θυμός τον έπιασε:

-Γιατί τον έχεις στα γόνατά σου; φώναξε· αυτός δεν το κούνησε από εδώ.

Και η μάνα αποκρίθηκε:

-Αυτό που έχει σημασία γιε μου, δεν είναι να κάμεις το γύρο του κόσμου, είναι να κάμεις το γύρο του κέντρου του κόσμου!

(Απόσπασμα από το βιβλίο «Ο Βραχόκηπος» του Ν.Καζαντζάκη)

by SearchingTheMeaningOfLife