Τετάρτη, 7 Σεπτεμβρίου 2016

15 απλά μαθήματα ζωής του Γουέιν Ντάιερ που θα αλλάξουν τη ζωή σας

15 απλά μαθήματα ζωής του Γουέιν Ντάιερ που θα αλλάξουν τη ζωή σας

Ο Δρ. Γουέιν Ντάιερ είναι σίγουρα ένας από τους πιο σημαντικούς ανθρώπους που έχουν ζήσει. Δίδαξε σε πολλού ανθρώπους πως να ζουν και να αγαπούν μέχρι και την τελευταία μέρα της ζωής του. Πολλοί άνθρωποι συνεχίζουν να ακολουθούν τις συμβουλές του και  συνεχίζουν να εκφράζουν την ευγνωμοσύνη τους για όσα τους έχει διδάξει ο Δρ. Γουέιν Ντάιερ.
Παρακάτω σας παραθέτουμε 15 από τα πιο σημαντικά μαθήματα ζωής που έχει διδάξει ο Δρ. Γουέιν Ντάιερ και μπορούν να σας βοηθήσουν να αλλάξετε τη ζωή σας προς το καλύτερο.

Η συνεργασία είναι καλύτερη από τον ανταγωνισμό

Πάρτε χρόνο για να βελτιώσετε τον εαυτό σας και τη ζωή σας με τον τρόπο που αισθάνεστε. Αν κρατάτε τον εαυτό σας συγκεντρωμένο σε αυτόν τον σκοπό δε θα έχετε χρόνο για να ασχοληθείτε με το τι κάνουν οι άλλοι. Το να προσπαθείτε συνεχώς να ανταγωνιστείτε τους άλλους είναι κάτι που μπορεί μόνο να σας αποδυναμώσει και όχι να σας κάνει δυνατότερους.
«Αν βιάζεστε συνεχώς, προσπαθώντας να ξεπεράσετε κάποιον άλλον ή σας παρακινεί η απόδοση κάποιου άλλου, τότε το άλλο άτομο σας ελέγχει» – Γουέιν Ντάιερ

Μην προσπαθείτε ποτέ να αλλάξετε τους ανθρώπους που αγαπάτε

Όταν αγαπάτε πραγματικά κάποιον, πρέπει να τον αγαπάτε για αυτό που πραγματικά είναι – όχι για αυτό που θα θέλετε να είναι ή έστω για αυτό που πιστέυτε ότι θα έπρεπε να είναι. Μην ξοδεύετε χρόνο προσπαθώντας να κάνετε ασήμαντες αλλαγές στους ανθρώπους που αγαπάτε.
«Αγάπη είναι ικανότητα να επιτρέπετε σε αυτούς που νοιάζεστε να είναι αυτοί που επιλέγουν χωρίς κάποια απαίτηση να σας ικανοποιήσουν» – Γουέιν Ντάιερ

Η άγνοια δεν είναι ευτυχία

Πάντοτε να επεκτείνετε το μυαλό σας μέρα με τη μέρα. Μη βάζετε ποτέ ταμπέλες στον εαυτό σας. Μην αρνηθείτε ποτέ να εξερευνήσετε νέες ιδέες, γεγονότα, ανθρώπους κ.τ.λ ειδάλλως δεν μπορείτε να πάτε παραπέρα τη ζωή σας.
«Η μεγαλύτερη μορφή άγνοιας είναι να απορρίπτεις κάτι για το οποίο δεν γνωρίζεις τίποτα» – Γουέιν Ντάιερ

Μην πιστέψετε ποτέ πως είστε θύμα αυτού του κόσμου

Ξεκινάτε αμέσως να παίζετε το «παιχνίδι του θύματος», όταν αναφέρεστε σε καταστάσεις και γεγονότα χρησιμοποιώντας εκφράσεις όπως «με εκνευρίζεις», » η κατάσταση αυτή με στεναχωρεί», «δεν πιστεύω ότι μου φέρθηκαν έτσι». Είναι σημαντικό να αναλαμβάνετε προσωπική ευθύνη για τα συναισθήματά σας, τις σκέψεις σας και τις πράξεις σας, αντί για να τις αποδίδετε σε κάποιον άλλο.
«Το πως σας φέρονται κάποιοι είναι το κάρμα τους, το πως αντιδράτε είναι το δικό σας» – Γουέιν Ντάιερ

Μην φοβάστε την μοναξιά

Το να περνάτε χρόνο μόνοι σας είναι ένας πολύ καλός τρόπος για να νιώσετε άνετα με τον εαυτό σας και να τον αγαπήσετε. Είναι εξίσου καλό με το να περνάτε χρόνο με κάποιους ανθρώπους που γνωρίζετε και αγαπάτε.
«Δεν μπορείς να νιώσεις μοναξιά, αν σου αρέσει το άτομο με το οποίο είσαι μόνος» – Γουέιν Ντάιερ

Η απόρριψη μας κάνει πιο δυνατούς

Ανεξάρτητα από το πόσες φορές έχετε ακούσει το «όχι» για κάτι, δεν πρέπει ποτέ να αφήσετε την απόρριψη να σας πάρει από κάτω.  Αντ’αυτού δείτε την απόρριψή σαν μια ευκαιρία να κάνετε τον εαυτό σας πιο δυνατό και καλύτερο σε αυτό που θέλετε να πετύχετε.
«Να είσαστε ευγνώμονες σε όσους σας έχουν πει όχι. Χάρη σε αυτούς καταφέρατε να πετύχετε μόνοι σας» – Γουέιν Ντάιερ

Η αξία σας δεν μπορεί να επιβεβαιωθεί από άλλους

Δεν μπορείτε ποτέ να είστε ευτυχισμένοι, αν αναζητάτε την επιβεβαίωση και αποδοχή από άλλους. Αυτό οφείλεται στο ότι ο καθένας μας είναι διαφορετικός και έχει άλλες σκέψεις και συναισθήματα. Αντί για να ανησυχείτε συνεχώς για το πως θα ικανοποιήσετε τους άλλους, συγκεντρωθείτε στο πως θα ευχαριστήσετε τον εαυτό σας. Ο εαυτός σας είναι πιο σημαντικός.
«Η αυτοεκτίμησή σας δεν μπορεί να επιβεβαιωθεί από άλλους. Αξίζετε επειδή το λέτε. Αν βασίζεστε σε άλλους για την αξία σας, τότε είναι η αξία άλλων» – Γουέιν Ντάιερ

Έλκετε αυτό που είστε και όχι αυτό που θέλετε

Πολλοί άνθρωποι πιστέυουν πως νόμος της έλξης σημαίνει ότι αν συγκεντρωθούν σε κάτι που θέλουν πολύ θα το κατακτήσουν. Ωστόσο, αυτό δεν λειτουργεί με αυτόν τον τρόπο. Όταν το μυαλό σας και η καρδία σας καθαρίσουν αρκετά, σίγουρα θα έλξετε αρκετά πράγματα. Αυτό είναι κάτι που θα έρθει σε εσάς, εννοώντας πως δε θα χρειαστεί να το κυνηγήσετε.
«Αν είστε παθιασμένοι με το να νικήσετε κάποιον άλλο με οποιοδήποτε κόστος, τότε είναι βέβαιο πως θα έλξετε κάτι ισοδύναμο της δόνησης αυτής της σκέψη σας – ακόμα και αν κάνετε γιόγκα και στέκεστε στο κεφάλι σας λέγοντας μάντρας καθημερινά»  –Γουέιν Ντάιερ

Δεν υπάρχουν όρια σε αυτά που μπορείτε να πετύχετε στη ζωή σας

Είσαστε άνθρωπος και δεν υπάρχουν όρια σε αυτά που μπορείτε να πετύχετε στη ζωής σας. Τα μόνο όρια που υπάρχουν είναι αυτά που βάζετε εσείς στον εαυτό σας.
«Όταν σκέφτεστε τους περιορισμούς, λαμβάνετε περιορισμούς» – Γουέιν Ντάιερ

Ο επίγειος παράδεισος είναι κάτι που πρέπει να ανακαλύψετε

Η ιδέα του «επίγειου παραδείσου» δεν είναι ένα πραγματικό μέρος που πρέπει να βρείτε, αλλά μια επιλογή που πρέπει να κάνετε. Με το να επικεντρώνεστε σε αρνητικά ή σε θετικά πράγματα, βλέπετε το καθένα από αυτά να εμφανίζετε περισσότερο στη ζωή σας.
«Οι άνθρωποι με αγάπη κατοικούν σε ένα κόσμο με αγάπη. Οι εχθρικοί άνθρωποι, κατοικούν σε έναν εχθρικό κόσμο. Στον ίδιο κόσμο»  – Γουέιν Ντάιερ

Μην αγχώνεστε για τα πάντα

Μια αόρατη δύναμη είναι αυτή που δημιούργησε τον κόσμο και ολόκληρο το σύμπαν. Όποτε σταματάμε να προσπαθούμε να κάνουμε πράγματα μόνοι μας και να αγχωνόμαστε για τα πάντα, ο κόσμος και το σύμπαν γίνονται διαθέσιμα σε μας. Ο καλύτερη επιλογή είναι να αφήσετε να πράγματα να πάρουν τη δική τους πορεία.
«Καλημέρα, σας μιλάει ο Θεός. Θα αναλάβω εγώ όλα τα προβλήματά σας σήμερα. Δε θα χρειαστώ τη βοήθειά σας. Να έχετε μια υπέροχη μέρα» – Γουέιν Ντάιερ

Έχετε όλα όσα χρειάζεστε

Οτιδήποτε χρειάζεστε, βρίσκετε ήδη μέσα σας. Όταν αφιερώνετε 5 λεπτά της ημέρας σας, κάνοντας τίποτα και μένοντας στην απόλυτη ησυχία, θα ξεκινήσετε να συνειδητοποιείτε πως μπορείτε να έχετε πρόσβαση στην ευτυχία και στην γαλήνη, όποτε το θέλετε.
«Έχετε όλα όσα χρειάζεστε για απόλυτη ευτυχία και γαλήνη, αυτή τη στιγμή » – Γουέιν Ντάιερ

Δεν υπάρχει τέλος στην προσωπική ανάπτυξη

Η προσωπική ανάπτυξη είναι κάτι το οποίο μπορείτε να δουλεύετε για όλη σας τη ζωή. Δεν είναι κάτι που χάνετε σε κάποια συγκεκριμένη περίοδο, όπως για παράδειγμα όταν τελειώνετε το σχολείο.
Άτομα που χρησιμοποιούν ταμπέλες δηλώνουν» Έχω σταματήσει να παράγω σε αυτόν τον τομέα, δεν έχω κάτι άλλο να προσφέρω» Αν έχετε σταματήσει να είστε παραγωγικοί και τα έχετε παρατήσει, έχετε σταματήσει να αναπτύσεστε –Γουέιν Ντάιερ

Να είσαστε πάντοτε ρεαλιστές, αλλά να περιμένετε και θαύματα

Τη στιγμή που θα έχετε αρχίσει να αναγνωρίζετε τον πραγματικό σας εαυτό, θα είσαστε ικανοί να κάνετε θαύματα για τον εαυτό σας, αλλά και για αυτούς που αγαπάτε.
» Μόλις πιστέψετε στον εαυτό σας και δείτε την ψυχή σας σαν κάτι θεϊκό και πολύτιμο, θα μετατραπείτε αυτόματα σε ένα όν που μπορεί να κάνει θαύματα»  – Γουέιν Ντάιερ

Πάντοτε να ακολουθήτε τη καρδιά σας για να πετύχετε

Αυτό είναι κάτι που έχουν ανακαλύψει αρκετοί άνθρωποι στη ζωή τους. Πάντα να είστε συγκεντωμένοι για να δείνετε τον καλύτερο σας εαυτό στον κόσμο και σαν αντάλλαγμα θα νιώσετε ένα συναίσθημα ευτυχίας που ποτέ δε θεωρούσατε πως θα μπορούσατε να αισθανθείτε.
» Το να κάνεις αυτό που αγαπάς είναι ο ακρογωνιαίος λίθος  για να έχετε αφθονία στη ζωή σας» –  Γουέιν Ντάιερ
Από τον: Kenny Williams
Επιμέλεια-Μετάφραση: copyrights © www.hippieteepee.gr via viralnovelty.net
ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ: Κάθε αναδημοσίευση άρθρου ολική ή μερική θα πρέπει να γίνεται υποχρεωτικά με αναφορά πηγής στο site μας www.hippieteepee.gr το οποίο θα πρέπει να είναι ενεργός σύνδεσμος (link) στην σελίδα του άρθρου. Σε αντίθετη περίπτωση το ιστολόγιο επιφυλάσσεται για χρήση κάθε νομίμου δικαιώματος του.

Κυριακή, 19 Ιουνίου 2016

25 Βασικοί κανόνες του Savoir Vivre που όλοι πρέπει να ξέρουμε




25-vasikoi-kanones-t-750x_-upscale(1)
Οι βασικοί κανόνες της εθιμοτυπικής συμπεριφοράς στην πραγματικότητα είναι πολύ απλοί. Εφαρμόζονται στο λόγο, στη κοινή ευγένεια, στη περιποιημένη εμφάνιση, και τον έλεγχο των συναισθημάτων μας. Σας παρουσιάζουμε μερικούς σημαντικούς εθιμοτυπικούς κανόνες, που κάθε άτομο που σέβεται τον εαυτό του θα πρέπει να γνωρίζει.
1. Αν πείτε, “Σε προσκαλώ”, σημαίνει ότι κερνάτε εσείς. Μπορείτε να πείτε “Πάμε σε ένα εστιατόριο”, και σε αυτή τη περίπτωση όλοι πληρώνουν για τον εαυτό τους. Αν ένας άντρας προσφερθεί να πληρώσει για μια γυναίκα, εκείνη μπορεί να συμφωνήσει.
2. Ποτέ μη κάνετε επίσκεψη χωρίς να ειδοποιήσετε πρώτα. Αν κάποιος έρθει χωρίς προειδοποίηση, μπορεί να φοράτε μπουρνούζι και να φοράτε μπικουτί! Όπως είπε μια Βρετανίδα όταν είχε ακάλεστους επισκέπτες, πάντα φορούσε τα παπούτσια της, έπιανε ένα καπέλο και την ομπρέλα. Αν συμπαθούσε το άτομο, έλεγε, “Αχ μόλις γύρισα σπίτι!” Αν όχι, έλεγε “Τι κρίμα, μόλις έφευγα.”
3. Μη βγάζετε στο τραπέζι το κινητό σας δημόσια. Έτσι δείχνετε πόσο σημαντικό ρόλο παίζει στη ζωή σας αυτή η συσκευή, πόσο βαριέστε με ότι συμβαίνει και ότι ανά πάσα στιγμή είστε έτοιμος να σταματήσετε μια συζήτηση για να κοιτάξετε το κινητό σας, να απαντήσετε μια κλήση ή να παίξετε ένα παιχνίδι.
1
4. Μη προσκαλείτε μια κοπέλα σε ραντεβού αν πρόκειται να στέλνετε μηνύματα όλο το βράδυ.
5. Ένας άντρας ποτέ δε κουβαλάει τη τσάντα μιας γυναίκας. Ωστόσο, μπορεί να πάρει το παλτό της για να το κουβαλήσει στη γκαρνταρόμπα.
6. Αν περπατάτε μαζί με κάποιον, και η παρέα σας χαιρετήσει κάποιον που δε γνωρίζετε, καλό είναι να τον χαιρετήσετε και εσείς.
7. Οι περισσότεροι πιστεύουν ότι ο σωστός τρόπος να τρως σούσι είναι με ξυλάκια. Οι άντρες, σε αντίθεση με τις γυναίκες, μπορούν να φάνε σούσι με τα χέρια τους.
8. Τα παπούτσια θα πρέπει πάντα να είναι καθαρά.
9. Αποφύγετε ανούσια συζήτηση από το τηλέφωνο. Αν θέλετε να μιλήσετε σε κάποιον, είναι καλύτερα να συναντηθείτε από κοντά.
10. Αν κάποιος σας προσβάλλει, μην ανταποδώσετε με προσβολές ή μη σηκώνετε τη φωνή σας. Μη πέσετε στο ίδιο επίπεδο. Απλά χαμογελάτε και φύγετε.
11. Ένας άντρας πρέπει πάντα να περπατάει από την αριστερή πλευρά της γυναίκας. Οι στρατιωτικοί εξαιρούνται, γιατί ανά πάσα στιγμή πρέπει να είναι έτοιμοι να χαιρετούν.
12. Οι οδηγοί πρέπει να θυμούνται ότι το πιτσίλισμα των περαστικών σε λακούβες με νερό, είναι ανήθικη συμπεριφορά.
13. Εννιά πράγματα πρέπει να κρατούνται μυστικά: η ηλικία, ο πλούτος, οι οικογενειακές διαμάχες, η θρησκεία, προβλήματα υγείας, οι εpωτικές σχέσεις, τα δώρα, η τιμή και η ντροπή.
1
14. Στον κινηματογράφο, το θέατρο και σε συναυλίες, πρέπει να κινήστε προς τη θέση σας στρεφόμενοι προς τους καθισμένους. Ο άντρας προχωράει πρώτος.
15. Ένας άντρας δε πρέπει να ακουμπάει ποτέ μια γυναίκα χωρίς την έγκρισή της. Αυτό σημαίνει ότι δεν είναι αποδεκτό: να κρατάει το χέρι της, να την ακουμπάει κατά τη διάρκεια μιας συζήτησης, να τη σπρώχνει ή να πιάνει το χέρι της πάνω από τον αγκώνα (εκτός και αν ο άντρας τη βοηθάει να μπει ή να βγει από το αυτοκίνητο, ή να διασχίσει το δρόμο).
16. Αν κάποιος φωνάξει με αγένεια προς εσάς, δε πρέπει να απαντήσετε. Να είστε πρότυπο καλής συμπεριφοράς και καλών τρόπων.
17. Ο χρυσός κανόνας όταν βάζουμε άρωμα είναι το μέτρο. Αν ακόμα μυρίζετε το άρωμά σας το βράδυ, τότε όλοι θα έχουν κουραστεί να το μυρίζουν.
18. Ένας άντρας με καλή ανατροφή θα δείξει τον κατάλληλο σεβασμό σε μια γυναίκα.
19. Στη παρουσία μιας γυναίκας, οι άντρες μπορούν να καπνίσουν με την άδειά της.
20. Ανεξαρτήτως ιδιότητας, όποτε μπαίνετε σε ένα δωμάτιο πρέπει να είστε το πρώτο άτομο που θα χαιρετήσει τους παρευρισκόμενους.
21. Σεβαστείτε την ιδιωτικότητα της αλληλογραφίας. Οι γονείς δε πρέπει να διαβάζουν τα γράμματα των παιδιών τους. Τα ζευγάρια πρέπει να δείξουν τον ίδιο σεβασμό για την προσωπική αλληλογραφία. Το να ψάχνετε τις τσέπες για σημειώματα και άλλα πράγματα είναι ιδιαίτερα αγενές.
22. Προσπαθήστε να μην ακολουθείτε τη μόδα. Είναι προτιμότερο να φοράτε ωραία ρούχα, ακόμα και αν δεν είναι στη μόδα, παρά να δείχνετε χάλια με μοδάτα ρούχα.
1
23. Αν σας έχουν συγχωρέσει μετά την απολογία σας, μην αγγίξετε ξανά το άτομο για να του πείτε ότι λυπάστε. Καλύτερα να αποφεύγετε τέτοιες κινήσεις στο μέλλον.
24. Αποφύγετε να γελάτε και να μιλάτε πολύ δυνατά, όπως και να κοιτάτε έντονα τους άλλους. Είναι προσβλητικό.
25. Μη ξεχνάτε να ευχαριστείτε τους αγαπημένους σας, συγγενείς και φίλους. Σας βοηθάνε όχι επειδή πρέπει, αλλά επειδή το θέλουν. Εκτιμήστε τους.
Όπως δήλωσε ο ηθοποιός Jack Nicholson:
’Σκέφτομαι πολύ την ευπρέπεια. Πως να δώσω ένα πιάτο. Να μη φωνάζω από το ένα δωμάτιο στο άλλο. Να μην ανοίγω μια κλειστή πόρτα χωρίς να χτυπήσω. Να δίνω προτεραιότητα στις κυρίες. Αυτοί οι απλοί κανόνες κάνουν τη ζωή μας πιο εύκολη. Δίνω μεγάλη σημασία στους τρόπους μου. Τα εθιμοτυπικά έχουν σημασία. Είναι μια απλή και κατανοητή γλώσσα αμοιβαίου σεβασμού.’


Μετά από 70 χρόνια: Μαζί πανσέληνος και θερινό ηλιοστάσιο!

Πρώτη φορά μετά από 70 χρόνια: Μαζί πανσέληνος και θερινό ηλιοστάσιο

Το βράδυ της Δευτέρας


Πρώτη φορά μετά από 70 χρόνια: Μαζί πανσέληνος και θερινό ηλιοστάσιο
Με τον καύσωνα αυτών των ημερών, κανείς δεν αμφιβάλει ότι το καλοκαίρι ήδη ξεκίνησε. Όμως από αστρονομική άποψη αυτό θα γίνει λίγο μετά τα μεσάνυχτα της Δευτέρας 20 Ιουνίου, συγκεκριμένα στις 01:34 ώρα Ελλάδος της Τρίτης, οπότε θα συμβεί το θερινό ηλιοστάσιο.
Μάλιστα το ηλιοστάσιο φέτος θα συμπέσει σχεδόν με την πανσέληνο, η οποία θα υπάρξει στις 02:02 ώρα Ελλάδος την Τρίτη 21 Ιουνίου. Η σύμπτωση θερινού ηλιοστασίου και πανσελήνου έχει να συμβεί εδώ και 70 περίπου χρόνια.
Το θερινό ηλιοστάσιο θα εγκαινιάσει την έναρξη του καλοκαιριού στο βόρειο ημισφαίριο, όπου ανήκει και η χώρα μας. Ταυτόχρονα, στο νότιο ημισφαίριο θα συμβεί το χειμερινό ηλιοστάσιο και θα αρχίσει ο χειμώνας.
Στο βόρειο ημισφαίριο, ο Ήλιος θα βρίσκεται στο υψηλότερο σημείο του στον ουρανό και η μέρα θα έχει την μεγαλύτερη διάρκεια του έτους, καθώς ο βόρειος πόλος της Γης θα είναι στραμμένος προς τον Ήλιο. Αντίθετα, στο χειμερινό ηλιοστάσιο, ο Βόρειος Πόλος βρίσκεται στο πιο απομακρυσμένο σημείο από τον Ήλιο.
Από την Κυριακή οι μέρες θα αρχίσουν σιγά-σιγά να μικραίνουν, ώσπου σχεδόν να εξισωθούν με τις νύχτες κατά την φθινοπωρινή ισημερία.

Εκδηλώσεις στο Πλανητάριο
Το Ψηφιακό Πλανητάριο του Ιδρύματος Ευγενίδου, με αφορμή το θερινό ηλιοστάσιο, ανοίγει τις πόρτες του για το κοινό την Τρίτη 21 Ιουνίου, με δύο δωρεάν προβολές της παράστασης «Το Σύμπαν του Hubble», που προτείνεται για παιδιά άνω των εννέα ετών και ενήλικες.
H παράσταση περιγράφει την τεράστια συνεισφορά του αμερικανικού διαστημικού τηλεσκοπίου στο να αποκρυπτογραφήσουμε τα μυστικά του Σύμπαντος. Την κάθε παράσταση θα προλογίσει ο Άρης Μυλωνάς, συνεργάτης του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών και πρόεδρος της Ελληνικής Αστρονομικής Ένωσης. Οι ώρες προβολών θα είναι 19:30 και 20:30, με είσοδο ελεύθερη, ενώ τα δελτία εισόδου θα διανέμονται από τις 19:00 της ίδιας ημέρας, από το ταμείο του Πλανηταρίου.
Με την ευκαιρία αυτή, στο Ίδρυμα Ευγενίδου θα φιλοξενηθεί η καθιερωμένη ετήσια συνάντηση Επιστήμης και Τεχνολογίας, την οποία για πέμπτη συνεχή χρονιά διοργανώνουν οι Βιβλιοθήκες του Ιδρύματος Ευγενίδου, του Πολιτιστικού Ιδρύματος Ομίλου Πειραιώς (ΠΙΟΠ) και του Δήμου Καλλιθέας. Φέτος, για πρώτη φορά, στη διοργάνωση συμμετέχουν οι Ακαδημαϊκές Βιβλιοθήκες που εδρεύουν στην περιοχή, του Παντείου Πανεπιστημίου και του Χαροκοπείου Πανεπιστημίου.
Επίσης τα τηλεσκόπια της Ελληνικής Αστρονομικής Ένωσης θα υποδεχθούν το κοινό και -καιρού επιτρέποντος- θα παρουσιάζουν τον Δία, τον Άρη και τον Κρόνο και γενικά τον έναστρο νυκτερινό ουρανό της μικρότερης νύκτας του χρόνου. Η παρατήρηση θα γίνει κατά τις ώρες 21:00 έως 24:00, με ελεύθερη είσοδο.

Κυριακή, 29 Μαΐου 2016

Τὸ πάρσιμο τῆς Πόλης, Φώτης Κόντογλου

Τὸ πάρσιμο τῆς Πόλης, Φώτης Κόντογλου

 

 
           
          Ὁ σουλτᾶνος, σὰν γυρίσανε οἱ ἀπεσταλμένοι του καὶ τοῦ πήγανε τὴν ἀπόκριση τοῦ Παλαιολόγου, πὼς δὲν παραδίνει τὴν Πόλη, ἀποφάσισε μὲ κάθε τρόπο νὰ τὴν πατήσῃ.
            Στὶς 24 Μαγιοῦ πρόσταξε τοὺς τελάληδες καὶ διαλαλήσανε στὸ στρατόπεδο πὼς στὶς 29 θὰ γινότανε τὸ μεγάλο γιουρούσι (ἔφοδος) ἀπὸ στεριὰ κι᾿ ἀπὸ θάλασσα.
            Στὶς 26 καὶ στὶς 27 τὴ νύχτα, οἱ Τοῦρκοι ἀνάψανε τόσες φωτιὲς καὶ τόσα φανάρια, καὶ τέτοιες ἀγριοφωνὲς καὶ βουητὸ ἔβγαιναν ἀπ᾿ τὸ στρατόπεδό τους, ποὺ οἱ χριστιανοὶ νομίσανε πὼς φτάξανε πιὰ τὰ συντέλειά τους.
          Τὴ Δευτέρα, στὶς 28 Μαγιοῦ, ὁ σουλτᾶνος εἶπε καὶ διαλαλήσανε νὰ τοιμασθοῦνε οἱ στρατιῶτες γιὰ τὸν μεγάλο πόλεμο, νὰ λουστοῦνε ἑφτὰ φορὲς καὶ νὰ νηστέψουνε. Τοὺς ἔβγαλε κ᾿ ἕναν λόγο καὶ τοὺς εἶπε πῶς σὰν πάρουνε τὴν Πόλη θὰ τοὺς τὴν ἀφήσῃ τρεῖς μέρες καὶ τρεῖς νύχτες, καὶ πῶς θὲ νἆνε δικά τους ὅ,τι βροῦνε μέσα, χρυσάφι, ἀσήμι, φορέματα, ἄντρες, παιδιὰ καὶ γυναῖκες· καὶ πὼς ὅσοι εἶνε γιὰ νὰ σκοτωθοῦνε, καθὼς γίνεται πάντα στὸν πόλεμο, αὐτοὶ δὲ μποροῦνε νὰ ξεφύγουνε, γιατὶ εἶνε γραμμένο ἀπὸ πρὶν ἀπάνω στὸ κούτελό τους, ὅπως λέγει ὁ Προφήτης· καὶ πὼς θὰ πᾶνε στὸν Παράδεισο νὰ τρῶνε καὶ νὰ πίνουνε παντοτεινὰ μαζὶ μὲ τὸν Προφήτη, καὶ νὰ κοιμοῦνται μὲ τὶς πειὸ ὄμορφες γυναῖκες. Οἱ Τοῦρκοι ἐνθουσιαστήκανε ἀπὸ τὰ λόγια του καὶ βάλανε κάτι φωνές, ποὺ πολλὲς γυναῖκες ἀποβάλανε.
           Ἀπ᾿ τὸ πρωὶ εἴχανε στὸ στρατόπεδό τους μεγάλο σῦρε-φέρε. Οἱ ντελάληδες τριγυρίζανε μὲ τούμπανα καὶ μὲ ζουρνάδες καὶ λέγανε: «Γειά σας, παιδιὰ τοῦ Προφήτη, αὔριο θὰ πιάσουμε τόσους χριστιανούς, ποὺ θὰ πουλᾶμε δυὸ γιὰ ἕναν παρᾶ καὶ θὰ κάνουμε τὰ γένεια τους σκοινιὰ γιὰ νὰ δέσουμε τοὺς σκύλους μας. Τὶς γυναῖκες τους καὶ τὶς κόρες τους θὰ τὶς ἀτιμάσουμε!» Ὅλη κείνη τὴν ἡμέρα τὰ κανόνια δουλέψανε ἀκατάπαυτα, μὰ οἱ χριστιανοὶ καταφέρνανε καὶ βουλώνανε τὰ γκρεμισμένα τειχιὰ μὲ πέτρες καὶ μὲ χῶμα ἢ τὰ χτίζανε κιόλας. Πρὸς τὸ βράδυ οἱ Τοῦρκοι μεθύσανε καὶ κάνανε σὰν τρελλοί. Ἀνάψανε μεγάλες φωτιὲς στὴ στεριὰ κι᾿ ἀμέτρητα φανάρια στὰ καράβια, κ᾿ ἡ ἀναλαμπὴ ἔπεφτε ἴσαμε πέρα ἀπάνω στὴ στεριὰ τῆς Ἀνατολῆς. Ζουρνάδες καὶ τουμπελέκια χαλούσανε τὸν κόσμο, ντερβισάδες χορεύανε, πὤλεγες πὼς ἄνοιξε ἡ γῆ καὶ βγήκανε οἱ δαιμόνοι.
          Οἱ Χριστιανοὶ εἴχανε πέσει στὴν προσευχή. Μέρα νύχτα οἱ ἐκκλησιὲς ἤτανε γεμάτες κόσμο, τὸ πειὸ πολὺ γυναῖκες, κοπέλλες καὶ γρηὲς ἀλαλιασμένες, ποὺ λέγανε πῶς ἤτανε διάβολοι μεταμορφωμένοι οἱ ἄγριοι αὐτοὶ ἀνθρῶποι ποὺ διψούσανε τὸ αἷμα τους. Ὁ κόσμος πίστευε πειὰ πὼς ἔφταξε ἡ μέρα ποὺ θὰ κουρσεύανε οἱ Τοῦρκοι τὴν Πόλη, καὶ νὰ γίνουνε ὅσα προφήτεψε ὁ Ἅγιος Κωνσταντῖνος, ποὺ τὸν βλέπανε στ᾿ ἄγαλμα καβαλλάρη κοντὰ στὴν Ἅγια-Σοφιὰ κ᾿ ἔδειχνε μὲ τὸ χέρι κατὰ τὴν Ἀνατολή, σημεῖο πῶς ἀπὸ κεῖ θἄρθῃ ὁ Τοῦρκος ποὺ θὰ πάρῃ τὴν Πόλη. Κι᾿ ἄλλη προφητεία ἔλεγε πώς, σὰν βασιλέψῃ ἕνας βασιλιᾶς, ποὺ θὰ λένε Ἑλένη τὴ μητέρα του, στὶς μέρες του θὰ σκλαβωθῇ ἡ Πόλη. Κι ἄλλη τρίτη προφητεία πὤλεγε, πὼς ἅμα δείξῃ σημεῖο τὸ φεγγάρι στὸν οὐρανό, σὲ λίγες μέρες ἡ Πόλη θὰ χαλαστῇ. Λοιπὸν καὶ τὰ τρία αὐτὰ σημάδια εἴχανε ξεδιαλυθῆ. Γιατὶ καὶ τὸ βασιλέα τὸν λέγανε Κωνσταντῖνο κ᾿ εἶχε μητέρα Ἑλένη, μὰ καὶ τὸ φεγγάρι εἶχε δείξει σημεῖο. Στὶς 22 Μαγιοῦ, τὴν πρώτη ὥρα τῆς νύχτας, τὸ φεγγάρι, ἀντὶ νἄβγῃ στρογγυλό, βγῆκε σὰν δρεπάνι καὶ στάθηκε ἔτσι ἴσαμε τρεῖς ὧρες μέσα στὸν οὐρανό, ποὺ ἤτανε καθαρὸς σὰν κρούσταλλο. Ὕστερα λίγο λίγο γιόμισε ὁ γύρος του καὶ στὶς ἕξη ὧρες τῆς νύχτας εἶχε γίνει ὁλοστρόγγυλο. Αὐτὸ τὸ σημεῖο εἰδοποίησε τὸν Παλαιολόγο, πὼς ἤγγικε τὸ τέλος τῆς βασιλείας του. Οἱ Χριστιανοί, σὰν τὤδανε, κόπηκε τὸ αἷμα τους.
          Ὁ βασιλιᾶς πρόσταξε νὰ κάνουνε λιτανεία καὶ βγάλανε τὶς εἰκόνες καὶ μπροστὰ πηγαίνανε οἱ δεσποτάδες, οἱ παπάδες κ οἱ καλογέροι κι ἀπὸ πίσω ὅσος κόσμος δὲν ἤτανε στὶς πόστες, κι᾿ ὅλοι λέγανε «Κύριε ἐλέησον!»
          Τὴ Δευτέρα τὸ βράδυ συναχτήκανε οἱ πολεμάρχοι, οἱ στρατιῶτες κι᾿ ὅλος ὁ λαὸς καὶ τοὺς μίλησε ὁ βασιλιὰς νὰ μὴ χάσουνε τὴν ἐλπίδα τους στὸ Θεὸ καὶ στὴν Παναγιά. Τὰ λόγια του μᾶς τὰ κράτησε ὁ φίλος του ὁ Φραντζῆς, κ᾿ εἶνε σὰν συναξάρι: «Ὑμεῖς, εὐγενέστατοι ἄρχοντες κ᾿ ἐκλαμπρότατοι Δήμαρχοι καὶ γενναιότατοι συστρατιῶται καὶ πᾶς ὁ πιστὸς καὶ τίμιος λαός. Εἰξεύρετε, ὅτι ἐφθασεν ἡ ὥρα καὶ ὁ ἐχθρὸς τῆς πίστεως ἡμῶν θέλει στενοχωρήσει ἡμᾶς μετὰ πάσης τέχνης καὶ μηχανῆς, (... Ἔχω παραλείψει ἀνάμεσα ...) ὅπως, εἰ δυνατόν, ὡς ὄφις ἐκχύσῃ τὸ φαρμάκιον καὶ ὡς λέων ἀνήμερος καταπίῃ ἡμᾶς. Διὰ τοῦτο σᾶς παρακαλῶ, στῆτε ἀνδρείως. Ἰδού, σᾶς παραδίδω τὴν ἐκλαμπροτάτην καὶ περίφημον ταύτην Πόλιν, τὴν πατρίδα ἡμῶν καὶ βασιλεύουσαν τῶν πόλεων! Αὐτὸς ὁ ἀλιτήριος Ἀμηρᾶς πεντήκοντα καὶ ἑπτὰ ἡμέρας ἄγει σήμερον ἀφοῦ, ἐλθών, μᾶς ἠπείλησε. Τώρα δέ, ἀδελφοί, μὴ δειλιάσετε. Ἡμεῖς γὰρ πᾶσαν ἐλπίδα εἰς τὴν ἄμαχον δόξαν ἀνεθέμεθα, ἐκεῖνοι δὲ εἰς τὰ ὅπλα. Διό, συστρατιῶται, γίνεσθε ἕτοιμοι καὶ μεγαλόψυχοι διὰ τοὺς οἰκτιρμοὺς τοῦ Θεοῦ. Μιμήθητε τούς ποτε τῶν Καρχηδονίων ἐλέφαντας, οἵτινες τοσοῦτον πλῆθος ἵππων Ρωμαίων διὰ μόνης της θέας καὶ τῆς φωνῆς αὐτῶν ἐξεδίωξαν. Ἐὰν δὲ τὰ ἄλογα ζῶα ἐδίωξαν τοὺς ἐχθρούς, πόσον μᾶλλον ἡμεῖς, οἱ ὁποῖοι εἴμεθα κύριοι τῶν ἀλόγων ζώων καὶ ἀγωνιζόμεθα πρὸς χείρονας καὶ αὐτῶν τῶν ἄλογων ζώων. Αἱ ρομφαῖαί σας καὶ τὰ τόξα σας καὶ τὰ ἀκόντια ἂς ριφθῶσι κατ᾿ αὐτῶν, οὐχὶ ὡς κατ᾿ ἀνθρώπων, ἀλλ᾿ ὡς κατ᾿ ἀγρίων χοίρων, διὰ νὰ γνωρίσωσιν οἱ ἀσεβεῖς ὅτι μάχονται πρὸς τοὺς κυρίους καὶ αὐθέντας αὐτῶν, πρὸς τοὺς ἀπογόνους τῶν Ἑλλήνων καὶ τῶν Ρωμαίων.»
          Πολὺ μεγάλο παράπονο ἔχουν τὰ λόγια, ποὺ λέγει γιὰ τὴν Παναγιὰ καὶ γιὰ τὴν Πόλη, τὴν ἀγαπημένη της πολιτεία. Θαρρεῖς πῶς μοιρολογᾷ τὴν κόρη του: «Τὸ καταφύγιον τῶν Χριστιανῶν· ἡ ἐλπὶς καὶ ἡ χαρὰ πάντων των Ἑλλήνων· τὸ καύχημα πάντων ὅσοι ζῶσιν ὑπὸ τὴν ἡλίου Ἀνατολήν. Ζητεῖ δὲ (ὁ Ἀμηρᾶς) πῶς νὰ εὕρῃ καιρὸν νὰ ἀφανίσῃ ὡς ρόδον τοῦ ἀγροῦ τὴν ποτὲ περιφανῆ καὶ ἀνθίζουσαν ταύτην τῶν πόλεων βασιλεύουσαν.»
           Ὕστερα γυρίζει καὶ λέγει στοὺς Βενετσάνους, ποὺ στεκόντανε στὰ δεξιά του: «Ἐνετοὶ εὐγενεῖς, ἀδελφοὶ ἠγαπημένοι ἐν Χριστῷ, ἄνδρες ἰσχυροί! Τὴν σήμερον παρακαλῶ νὰ ὑπερασπισθῆτε μεθ᾿ ὅλης της ψυχῆς σας τὴν πόλιν ταύτην, γνωρίζοντες, ὅτι δευτέραν πατρίδα καὶ μητέρα ἔχετε αἰωνίως.»
 
           Στὸ τέλος γυρίζει καὶ λέγει σ ὅλο τὸ λαό: «Καιρὸν δὲν ἔχω νὰ σᾶς εἴπω περισσότερα. Ἰδοὺ τὸ τεταπεινωμένον μου τοῦτο σκῆπτρον εἰς τὰς χεῖρας πάντων ὑμῶν ἀνατίθημι. Φυλάξατέ το μετ᾿ εὐνοίας! Πολὺ δὲ παρακαλῶ ὑμᾶς νὰ δείξητε τὴν πρέπουσαν εὐπείθειαν...»
          Ὁ βασιλιὰς ἔκλαιγε, ἔκλαιγε κι᾿ ὁ λαὸς καὶ φώναξε: «Ἂς πεθάνουμε γιὰ τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ καὶ γιὰ τὴν πατρίδα μας!» Ἀγκαλιαζόντανε καὶ συγχωρνιόντανε. Ὕστερα τραβήξανε στὴν Ἁγια-Σοφιά. Κόσμος, παλαβωμένος ἀπ᾿ τὸ φόβο, τὴν εἶχε γιομίσει κ᾿ οἱ καμάρες ἀντιλαλούσανε ἀπὸ τὸ θρῆνο. Οἱ γυναῖκες κλαίγανε σιγανά, τὰ παιδιὰ ξεφωνίζανε κι᾿ ὅλοι τρέμανε σὰν τὰ καλάμια. Ποιὰ καρδιὰ δὲ θὰ ράγιζε! «Εἰ καὶ ἀπὸ ξύλον ἄνθρωπος ἢ ἐκ πέτρας ἦν, οὐκ ἐδύνατο μὴ θρηνῆσαι.» Οἱ διάκοι λέγανε μπροστὰ στὴν Ἅγια Πόρτα τὰ Εἰρηνικά, μὰ ἡ ὀχλοβοὴ δὲν ἄφηνε ν᾿ ἀκουστῇ ἡ φωνή τους. Σὰν ἀρχίσανε οἱ ψαλτάδες, τὸ Κοινωνικὸ «Εἰς μνημόσυνον αἰώνιον ἔσται δίκαιος, ἀλληλούϊα», ὁ βασιλιὰς τράβηξε κατὰ τὸ τέμπλο, ντυμένος μὲ τὰ τριμμένα ροῦχα του, δακρυσμένος, μαραζωμένος, μὲ γένεια καὶ μαλλιὰ ἀχτένιστα σὰν βαρυποινίτης, κ᾿ ἔπεσε στὰ γόνατα μπροστὰ στὰ εἰκονίσματα τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς Παναγιᾶς μ᾿ ἀναστεναγμούς, μουρμουρίζοντας: «Ἐκύκλωσαν αἱ τοῦ βίου μὲ ζάλαι ὥς περ μέλισσαι κηρίον, Παρθένε, καὶ τὴν ἐμὴν κατασχοῦσαι καρδίαν κατατιτρώσκουσι βέλει τῶν θλίψεων.» Καὶ σὰν ἐβγῆκε ὁ Πατριάρχης μὲ τὸ ποτήρι, πῆγε καὶ μετάλαβε κ᾿ ὕστερα γύρισε κατὰ τὸ λαὸ κ᾿ εἶπε: «Χριστιανοί, συγχωρῆστε τὶς ἁμαρτίες μου, κι᾿ ὁ Θεὸς ἂς συγχωρέσῃ τὶς δικές σας!» Κι᾿ ὁ κόσμος μὲ μιὰ φωνὴ φώναξε: «Συγχωρεμένος!» Μέσα στ᾿ Ἅγιο Βῆμα ὁ Πατριάρχης, σκυμμένος ἀπάνω στὰ τίμια δῶρα, μνημόνευε: «Μνήσθητι, Κύριε, τῆς πόλεως, ἐν ᾗ παροικοῦμεν, καὶ πάσης πόλεως καὶ χώρας, καὶ τῶν πίστει οἰκούντων ἐν αὐταῖς. Μνήσθητι, Κύριε, πλεόντων, ὁδοιπορούντων, νοσούντων, καμνόντων, αἰχμαλώτων. Μνήσθητι, Κύριε, τῶν μεμνημένων τῶν πενήτων, καὶ ἐπὶ πάντας ἡμᾶς τὰ ἐλέη σου ἑξαπόστειλον.»
           Σὰν τελείωσε ἡ λειτουργία, ἤτανε νύχτα. Ὁ βασιλιὰς πῆγε στὸ παλάτι καὶ κάθησε λίγη ὥρα γιὰ νὰ συγχωρεθῇ μὲ τοὺς δικούς του καὶ μὲ τοὺς ὑπηρέτες του. «Ἐν τῇδε τῇ ὥρᾳ τίς διηγήσεται τοὺς τότε κλαυθμοὺς καὶ θρήνους, τοὺς ἐν τῷ παλατίῳ;» Καὶ σὰν τοὺς ἀποχαιρέτισε, καβαλλίκεψε τ᾿ ἀλογό του μαζὶ μὲ τὴ συνοδεία του καὶ ἐπιθεώρησε τὸ κάστρο γιὰ νὰ δῇ ἂν εἶνε στὸν τόπο του ὁ καθένας. Ὅλοι βρισκόντανε στὶς πόστες τους, κ᾿ οἱ πόρτες ἤτανε καλὰ ἀμπαρωμένες. Φτάνοντας στὴν πόρτα Καλιγαρία, ἀνέβηκε μοναχὸς ἀπάνω στὸ κάστρο, ἔχοντας μαζί του τὸ Φραντζῆ, τὸν μπιστεμένο φίλο του, κι᾿ ἀκούσανε ἀπ᾿ ὄξω βουὴ καὶ φωνὲς πολλές, κ᾿ οἱ φύλακες τοὺς εἴπανε πῶς ἀπὸ τὴν ὥρα ποὺ νύχτωσε οἱ Τοῦρκοι ἔτσι βουΐζανε, γιατὶ κουβαλούσανε κοντὰ στὸ κάστρο τὶς μηχανὲς καὶ τὶς σκάλες. Τὴν ὥρα, ποὺ φώναξε πρώτη φορὰ ὁ κόκκορας, ἔφταξε ὁ βασιλιὰς στὴν πόρτα τοῦ Ἁγίου Ῥωμανοῦ.
          Στὸ δεύτερο λάλημα τοῦ πετεινοῦ ἄρχισε ὁ πόλεμος. Οἱ Τοῦρκοι ξαμολυθήκανε ἀπὸ παντοῦ σὰν ἄγρια βουβάλια, βγάζοντας ἀφροὺς ἀπ᾿ τὰ στόματά τους. Τέτοιο οὔρλιασμα καὶ ποδοβολητὸ ἔβγαινε ἀπὸ κεῖνο τ᾿ ἀμέτρητο κοπάδι καὶ τόσο πατιρντὶ κάνανε τὰ τούμπανα, οἱ ζουρνάδες κ᾿ οἱ ντερβισάδες, π᾿ ἀντιλαλήσανε ὁλοτρόγυρα τὰ βουνά, σὰ νὰ γκρεμνιζόντανε. Τοῦτοι, ποὺ κάνανε τὸ πρῶτο ρεσάλτο, ἤτανε οἱ πειὸ πολλοὶ χριστιανοί, ποὺ δουλεύανε στὸ σουλτάνο μὲ τὸ στανιό, καὶ τοὺς ἔρριξε πρώτους στὴ φωτιά, γιὰ νὰ πάρουνε ὅλη τὴ μπόρα. Κουβαλούσανε σκάλες ἀναρίθμητες καὶ τὶς ἀκουμπούσανε στὸν τοῖχο, μὰ οἱ Ἕλληνες τοὺς γκρεμνίζανε καὶ ρίχνανε μεγάλες πέτρες ἀπὸ πάνω τους καὶ τοὺς σκοτώνανε. Τὸ χαντάκι γιόμισε σκοτωμένους καὶ λαβωμένους. Ὅσοι γλυτώνανε, θέλανε νὰ στρίψουνε πίσω, μὰ οἱ γενιτσάροι τοὺς λιανίζανε μὲ τὰ γιαταγάνια, ὅπου, βλέποντας πῶς κ᾿ ἔτσι κι ἀλλοιῶς θὰ πεθαίνανε, γυρίζανε καὶ πολεμούσανε. Στὸ μεταξὺ ἄρχισε νὰ γλυκοχαράζῃ καὶ νὰ σβύνουνε τἄστρα ἕνα ἕνα.
           Σὰν τσακισθήκανε τοῦτοι οἱ πρῶτοι, χυμήξανε ἄλλοι πειὸ λυσσασμένοι, σὰν τὰ πεινασμένα λιοντάρια ποὺ πέφτουνε ἀπάνω σε λάφια.
           Κι᾿ αὐτοὶ στεριώσανε πλῆθος σκάλες κι᾿ ἀνεβαίνανε ἀπάνω μ᾿ ἀλαλαγμὸ πολύν. Μὰ πάλι οἱ χριστιανοὶ τοὺς γκρεμνίσανε καὶ μὲ τὶς σαγίτες καὶ μὲ τὰ μικρὰ κανόνια ποὔχανε, σκοτώσανε τόσους Τούρκους, ποὺ στοιβαστήκανε ὁ ἕνας ἀπὰ στὸν ἄλλον σὰν σακκιά. Δὲν προφτάξανε νὰ φχαριστήσουνε τὸ Θεὸ κ᾿ ἔπεσε ἀπάνω στὸ κάστρο τρίτο κοπάδι, τὸ πειὸ μανιασμένο μὲ φωνὲς φοβερὲς καὶ μὲ τούμπανα, κατὰ τὰ συνηθισμένα. Αὐτοὶ ἤτανε τ᾿ ἄνθος, οἱ διαλεχτοὶ τοῦ σουλτάνου, οἱ γενιτσάροι, οἱ σουμπασίδες καὶ τέλος οἱ πειὸ ἀντρειωμένοι Τοῦρκοι. Μ᾿ ὅλο ποὺ οἱ Ἕλληνες ἤτανε τσακισμένοι ἀπ᾿ τὴν κούραση, μπορέσανε καὶ βαστάξανε καὶ τούτη τὴ φορά. Κάψανε τὶς μηχανές, τσακίσανε τὶς ἀνεμόσκαλες, μ᾿ ἕναν λόγο τέτοιο φονικὸ κάνανε, ποὺ γιὰ μιὰ στιγμὴ οἱ Τοῦρκοι δειλιάσανε καὶ λίγο ἔλειψε νὰ γυρίσουνε τὶς πλάτες. Μὰ ὁ σουλτὰν Μεμέτης ἔπεσε ὁ ἴδιος ἀπάνω τους μὲ τὸ γιαταγάνι στὸ χέρι, κι᾿ ἄλλους ἔσφαξε, ἄλλους πλήγωνε. Τὸ ἴδιο κάνανε κ᾿ οἱ ἀξιωματικοί του μὲ τὰ καμουτσιὰ καὶ μὲ μεγάλες φωνές, σὰ νὰ σαλαγούσανε κανένα κοπάδι καμῆλες. Οἱ ζεμπέκηδες βγάλανε πάλι μιὰ φωνὴ ἴσαμε τὸν οὐρανό, δίνοντας κουράγιο ὁ ἕνας στὸν ἄλλο κι᾿ ὡρμήσανε ἀπάνου στὸν τοῖχο. Οἱ πειὸ ἄφοβοι κ᾿ οἱ πειὸ δυνατοὶ ἀνεβαίνανε ὁ ἕνας ἀπάνω στοὺς ὥμους τ᾿ ἀλλουνοῦ κ᾿ ἔτσι κάνανε σκάλες καὶ φτάνανε ἴσαμε τὸ φρύδι τοῦ τοίχου, πὤξωνε τὸ μεγάλο κάστρο ἀπ᾿ ἔξω, καὶ ποὺ ἤτανε χαμηλότερο. Κι᾿ ἅμα βρεθήκανε κάμποσοι ἀνεβασμένοι ἐκεῖ ἀπάνω, γίνηκε πόλεμος σκληρὸς καὶ σκοτωμὸς ἀλύπητος κι᾿ ἀπὸ τὶς δυὸ μεριές. Οἱ Ρωμιοὶ ἀρχίσανε νὰ παραδίνουνε. Τότε ὅμως ὁ Θεόφιλος Παλαιολόγος κι᾿ ὁ Δημήτρης Κατακουζηνὸς ὡρμήσανε καὶ γκρεμνίσανε τοὺς Τούρκους καὶ τοὺς σκοτώσανε. Ὁ βασιλιᾶς ἔτρεξε πρὸς αὐτὸ τὸ μέρος κ᾿ ἐπίασε καὶ φώναξε γιὰ νὰ τοὺς δώσῃ καρδιά: «Ἀδέρφια μου, βαστᾶτε γερά, γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ! Βλέπω πῶς οἱ ὀχτροὶ δειλιάζουνε καὶ διασκορπίζουνται, γιατὶ δὲν ἔρχουνται μὲ τάξη, ὅπως συνηθίζουνε!»
          Τότες ἀρχίσανε νὰ χτυπᾶνε οἱ καμπάνες σ᾿ ὅλη τὴν πολιτεία. Θρῆνος καὶ κλαυθμὸς ἔβγαινε ἀπὸ παντοῦ. Οἱ γυναῖκες καὶ τὰ παιδιὰ εἴχανε γίνει σὰν κερένια ἀπὸ τὸ φόβο τους, ὅσο ἀκούγανε ἐκεῖνες τὶς φωνές, ποὺ δὲ βγαίνανε ἀπὸ λαρύγγια ἀνθρώπινα, μὰ ἀπὸ θηρία. Ἄντρες καὶ γυναῖκες ἤτανε γονατιστοὶ καὶ κλαίγανε καὶ παρακαλούσανε τὸ Θεὸ νὰ τοὺς λυπηθῇ.
         Στὸ μεταξὺ οἱ Τοῦρκοι πολεμούσανε μὲ τὴν ἴδια καὶ περισσότερη μανία. Ὁ μεγάλος τράκος γινότανε κοντὰ στὴν πόρτα τοῦ Ῥωμανοῦ, ποὺ βρισκότανε ὁ Παλαιολόγος, καὶ ρίχνανε σαγίτες ἀμέτρητες σὰν τὸν ἄμμο τῆς θάλασσας καὶ κάμποσες μπάλλες μὲ τὰ κανόνια. Τὸ μεγάλο κανόνι, ποὺ τὸ λένε χωνεία οἱ παλιοὶ ἱστορικοί, σφεντόνιζε κάθε τόσο κι᾿ ἀπὸ μιὰ κοτρώνα ποὖχε βάρος διακόσες λίτρες. Ὁ Βενετσάνος Νικολὸς Μπάρμπαρος λέγει πὼς οἱ μπάλλες κ᾿ οἱ πέτρες κ᾿ οἱ σαγίτες, ποὔχανε πέσει μέσα στὴ χαμηλὴ μάντρα τοῦ κάστρου, ἤτανε νὰ φορτώσης ἀπάνου ἀπὸ ὀγδόντα καμήλια, κ᾿ ὅσες εἴχανε πέσει μέσα στὸ χαντάκι ἤτανε γιὰ νὰ φορτώσης ἴσαμε εἴκοσι καμήλια. Μιὰ ἀπ᾿ αὐτὲς τὶς μπάλλες ἄνοιξε μιὰ σκισμάδα στὴ μάντρα τοῦ χαμηλοῦ κάστρου καὶ σήκωσε τέτοιον καπνὸ καὶ τέτοιο χῶμα, ποὺ δὲ φαινότανε τίποτα. Οἱ Τοῦρκοι, βοηθούμενοι ἀπ᾿ τὸν καπνό, μπήκανε στὸ μικρὸ κάστρο ἴσαμε καμμιὰ τρακοσαριά, μὰ οἱ Χριστιανοὶ γλήγορα τοὺς διώξανε καὶ κόψανε τοὺς πειὸ πολλούς. Αὐτὸ δυνάμωσε γιὰ λίγο τὴν καρδιά τους. Μὰ σὲ λίγο ξαναμπήκανε πάλι οἱ Τοῦρκοι, καὶ τούτη τὴ φορὰ γιόμισε ὁ τόπος, ἁπάν᾿ ἀπὸ τριάντα χιλιάδες. Ἤτανε μεθυσμένοι ἀπ᾿ τὸ αἷμα, κι᾿ ἀνεβαίνανε ποδοπατώντας καὶ σπρώχνοντας ὁ ἕνας τὸν ἄλλον σὰν ἀγριοκάτσικα. Βγάζανε τέτοια γαυγίσματα, πὤλεγες πῶς εἶνε ἡ κόλαση. Κι᾿ ἀφοῦ σκοτωθήκανε πολὺ πλῆθος, κρατήσανε τὸ μικρὸ τὸ κάστρο καὶ σὲ λίγο εἴχανε ἔμπει μέσα στὴν πρώτη μάντρα περισσότεροι ἀπὸ ἑβδομήντα χιλιάδες. Οἱ σκοτωμένοι κειτόντανε κουβάρες σὰν σακκιά.
          Ἀπάνω σ᾿ αὐτὰ πληγώθηκε στὸ ποδάρι ὁ στρατηγὸς Γιουστινιάνης. Μὲ μιᾶς μαθεύτηκε τούτη ἡ δυστυχία ἀπὸ τὴν μιὰ ἄκρη ὡς τὴν ἄλλη κι᾿ ὅλοι μαραθήκανε. Ὁ βασιλιᾶς ἔφταξε, καὶ βλέποντας τοὺς στρατιῶτες φοβισμένους καὶ τὸ Γιουστινιανὸ νἆνε σαστισμένος καὶ νὰ θέλῃ νὰ τραβηχτῇ ἀπ᾿ τὸ κάστρο, τοῦ λέγει: «Ἀδερφέ μου, τί κάνεις; γύρισε πίσω στὴν πόστα σου γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ· ἡ λαβωματιά σου δὲν εἶνε βαρειά. Ἀπάνω σε τούτη τὴ στιγμὴ μᾶς ἀφήνεις πὤχουμε περισσότερο τὴν ἀνάγκη σου; στὰ χέρια τὰ δικά σου κρέμεται ἡ Κωνσταντινούπολη!» Μὰ ὁ Γιουστινιανός, ποὺ στάθηκε πάντα παλληκάρι, εἶχε πάθει μεγάλη ταραχὴ κ᾿ ἔφυγε. Πέρασε στὸ Γαλατᾶ καὶ κεῖ πέρα πέθανε σὲ λίγες μέρες.
         Οἱ Τοῦρκοι καταλάβανε πὼς κάτι ἔτρεχε στὸ μέρος τῶν Γραικῶν καὶ πήρανε τὰ μπρός. Τότες ἕνας γενίτσαρος φοβερός, Χασάνης Λουπαδίτης λεγόμενος, πήδηξε πρῶτος ἀπάνω στὸ μεγάλο κάστρο, βαστώντας μὲ τόνα χέρι τὸ σκουτάρι του (ἀσπίδα) ἀπάν᾿ ἀπὸ τὸ κεφάλι του κι᾿ ἀπὸ τἄλλο τὸ σπαθί του. Ἀπὸ πίσω του σκαλώσανε εὐθὺς καμμιὰ τριανταριὰ σύντροφοί του. Οἱ Χριστιανοὶ γκρεμνίσανε τοὺς μισοὺς κι᾿ ὁ ἴδιος ὁ Χασάνης ἔπεσε χάμω, βαρεμένος ἀπὸ τὶς πέτρες, ποὺ ρίχνανε βροχὴ οἱ Γραικοί. Μ᾿ ὅλα ταῦτα πάλι ξανασηκώθηκε ἀπάνω στὸ γόνατό του καὶ πολέμαγε. Μὰ τοὔπεσε τὸ σκουτάρι κ᾿ εὐθὺς γιόμισε τὸ κορμί του ἀπὸ σαγίτες καὶ ξεψύχησε. Ὡς νὰ σκοτωθῆ αὐτός, εἴχανε ἀνεβῆ πολλοὶ Τοῦρκοι στὸ μεγάλο κάστρο. Μέσα στὴν ὀχλοβοὴ κάποιοι ἀπὸ δαύτους κατεβήκανε ἀπὸ μέσα καὶ βγάλανε τὶς ἀμπάρες. Τότες ἀκουστήκανε ἀπὸ παντοῦ φωνὲς φοβερές: «Ἡ Πόλη πατήθηκε!» Ὁ κόσμος ἔτρεχε στὴ θάλασσα νὰ γλυτώσῃ.
           Κείνη τὴν ὥρα ἔβγαινε ὁ ἥλιος. Οἱ Τοῦρκοι μπαίνανε σὰν ποτάμι ἀφρισμένο ἀπὸ τὰ κάστρα κι᾿ ἀπὸ τὴν πόρτα. Οἱ Χριστιανοὶ ἀπελπισμένοι πέφτανε μὲ σφαλιχτὰ μάτια ἀπάνω τους, κ᾿ ἔγινε τέτοιος σκοτωμός, ποὺ τὸ αἷμα ἔτρεχε νὰ κολυμπήσῃ δαμάλι. Ὁ βασιλέας, παραμιλώντας ἀπ᾿ τὴν ἀπελπισιά του, χύμηξε στὴν πόρτα μὲ τὰ παλληκάρια του κ᾿ ἔπεσε μέσα στὸ πειὸ πηχτὸ τουρκομάνι, βαρώντας μὲ τὸ σπαθί του. Ὁ Δὸν Φραγκίσκος ὁ Τολεδάνος, πὤλαχε νἆνε στὸ δεξί του χέρι, ἔχασε τὸ σπαθί του καὶ χύθηκε καὶ ξέσκιζε τοὺς Τούρκους μὲ τὰ νύχια καὶ μὲ τὰ δόντια. Ὁ Θεόφιλος Παλαιολόγος, βλέποντας ματωμένο τὸ βασιλέα, ἔβαλε μιὰ φωνὴ κ᾿ ἔκραξε κλαίγοντας: «Θέλω ν᾿ ἀποθάνω κι᾿ ὄχι νὰ ζήσω!» Ὁ Γιάννης ὁ Δαλμάτης κι᾿ ἄλλοι πολλοὶ ἐκεῖ βουλιάξανε καὶ χαθήκανε. Ὁ βασιλιὰς βλέποντας πὼς ἀπόμεινε μονάχος ζωντανός, φώναξε: «Δὲν ὑπάρχει Χριστιανὸς νὰ κόψῃ τὸ κεφάλι μου!» Τὴν ἴδια τὴν στιγμὴ τὸν βαρέσανε δυὸ Τοῦρκοι, ὁ ἕνας στὸ πρόσωπο κι᾿ ὁ ἄλλος στὸν ὦμο. Τὸ κορμί του κύλησε κι᾿ ἀνακατεύτηκε μέσα στὸ σωρὸ πὤφραξε τὴν πόρτα.


O τελευταίος Έλληνας του Ελύτη

paleologos3
Έτσι καθώς εστέκονταν ορθός μπροστά στην Πύλη κι άπαρτος μες στη λύπη του
Μακριά του κόσμου, που η ψυχή του γύρευε να λογαριάσει στο φάρδος Παραδείσου. Και σκληρός πιο κι απ' την πέτρα που, δεν τον είχανε κοιτάξει τρυφερά ποτέ, κάποτε τα στραβά δόντια του άσπριζαν παράξενα.
Κι όπως περνούσε με το βλέμμα του λίγο πιο πάνω απ' τους ανθρώπους κι έβγανε απ' όλους Έναν που του χαμογελούσε, τον Αληθινόν που ο χάρος δεν τον έπιανε.
Πρόσεχε, να προφέρει καθαρά τη λέξη θάλασσα, έτσι που να γυαλίσουν μέσα της όλα τα δελφίνια. Κι η ερημιά πολλή που να χωρά ο Θεός κι η κάθε μια σταγόνα σταθερή στον ήλιο ν' ανεβαίνει!
Νέος ακόμα, είχε δει στους ώμους των μεγάλων, τα χρυσά να λάμπουν και να φεύγουν. Και μια νύχτα θυμάται, σ' ώρα μεγάλης τρικυμίας, βόγκηξε ο λαιμός του πόντου τόσο, που θολώθη μα δεν έστερξε να του σταθεί!
Βαρύς ο κόσμος να τον ζήσεις, όμως για λίγη περηφάνια το άξιζε.
paleologos4
 II
Θεέ μου και τώρα τι που 'χε με χίλιους να παλέψει, χώρια με τη μοναξιά του, ποιός αυτός που 'ξερε μ' ένα λόγο του να δώσει ολάκερης της γης να ξεδιψάσει τι;
Που όλα του τα 'χαν πάρει και τα πέδιλά του τα σταυροδετά και το τρικράνι του το μυτερό και το τοιχίο που καβαλούσε κάθε απομεσήμερο, να κρατάει τα γκέμια ενάντια στον καιρό, σαν ζόρικο και πηδηχτό βαρκάκι.
Και μια φούχτα λουίζα, που την είχε τρίψει στα μάγουλα ενός κοριτσιού μεσάνυχτα να το φιλήσει (πως κουρναλίζαν τα νερά του φεγγαριού στα πέτρινα τα σκαλοπάτια τρεις γκρεμούς πάνω απ' τη θάλασσα...)
Μεσημέρι από νύχτα και μήτ' ένας πλάι του. Μονάχα οι λέξεις του οι πιστές, που 'σμιγαν όλα τους τα χρώματα ν' αφήσουν μες στο χέρι του μια λόγχη από άσπρο φως
Και αντίκρυ σ' όλο των τειχών το μάκρος μυρμηκιά οι χυμένες μες στο γύψο κεφαλές όσο έπαιρνε το μάτι του.
«Μεσημέρι από νύχτα - όλ' η ζωή μια λάμψη!» φώναξε κι όρμησε μες στο σωρό, σύρνοντας πίσω του χρυσή γραμμή ατελεύτητη.
Και αμέσως ένιωσε ξεκινημένη από μακριά η στερνή χλωμάδα να τον κυριεύει
 III
Τώρα καθώς του ήλιου η φτερωτή, ολοένα γυρνούσε και πιο γρήγορα, οι αυλές βουτούσαν μέσα στο χειμώνα κι έβγαιναν πάλι κατακόκκινες απ' τα γεράνια
Κι οι μικροί δροσεροί τρούλοι όμοια μέδουσες γαλάζιες, έφταναν κάθε φορά και πιο ψηλά στ' ασήμια, που τα ψιλοδούλευε ο αγέρας γι' άλλων καιρών πιο μακρινών το εικόνισμα.
Κόρες παρθένες φέγγοντας η αγκαλιά τους ένα θερινό ξημέρωμα φρέσκα βαγιόφυλλα και της μυρσίνης της ξεριζωμένης των βυθών, σταλάζοντας ιώδιο τα κλωνάρια
Του 'φερναν, ενώ κάτω απ' τα πόδια του άκουγε στη μεγάλη καταβόθρα, να καταποντίζονται πλώρες μαύρων καραβιών, τ' αρχαία και καπνισμένα ξύλα, όθε με στυλωμένο μάτι ορθές ακόμη Θεομήτορες επιτιμούσανε
Αναποδογυρισμένα στις χωματερές αλόγατα, σωρός τα χτίσματα μικρά μεγάλα, θρουβαλιασμός και σκόνης άναμμα μες στον αέρα
Πάντοτε με μια λέξη μες στα δόντια του άσπαστη κειτάμενος
Αυτός
ο τελευταίος Έλληνας!
1969
paleologos2
«Θάνατος και Ανάστασις του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου», Οδυσσέα Ελύτη

Σάββατο, 28 Μαΐου 2016

National Geographic | 1453, η Άλωση της Πόλης




National Geographic | 1453, η Άλωση της Πόλης








Το οπτικοακουστικό μέρος από το ειδικό
αφιέρωμα στην Άλωση της Κωνσταντινούπολης. Περιλαμβάνεται σε μια
συλλεκτική έκδοση 160 σελίδων με την υπογραφή του National Geographic!
Με την κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης
το 1204 από τους σταυροφόρους της Δ΄ Σταυροφορίας άρχισε η κατάρρευση
της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Οι Φράγκοι δεν περιορίστηκαν στην κατάληψη
της Πόλης, αλλά διέπραξαν και απίστευτες λεηλασίες και σφαγές. Μάλιστα,
η έκτασή τους ήταν τέτοια, που οκτακόσια και πλέον χρόνια αργότερα ο
πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄ αναγκάστηκε να ζητήσει δημόσια συγγνώμη από τους
ορθοδόξους στη διάρκεια επίσημης επίσκεψής του στην Ελλάδα.

Μολονότι αργότερα οι Έλληνες επανέκτησαν την Πόλη, η παρακμή της
Βυζαντινής Αυτοκρατορίας συνεχίστηκε, με αποτέλεσμα το 1430 να
περιλαμβάνει μόνο την Κωνσταντινούπολη με τα περίχωρά της και το
Δεσποτάτο του Μορέως. Οι προσπάθειες του Ιωάννη Παλαιολόγου για βοήθεια
από τη Δύση μέσω της ένωσης των Εκκλησιών δημιούργησαν τρομερές
διενέξεις μεταξύ των ενωτικών και των ανθενωτικών. Οι προσπάθειες του
επόμενου αυτοκράτορα, Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, να εξασφαλίσει τη
βοήθεια του πάπα, όπως όριζαν οι αποφάσεις της Συνόδου της Φλωρεντίας,
συνάντησαν την πιο σκληρή αντίδραση των ανθενωτικών, οι οποίοι δήλωναν
απροκάλυπτα πως προτιμούσαν να δουν στο μέσο της οδού τούρκικο φακιόλι
παρά λατινική καλύπτρα.

Την ίδια εποχή αναρριχήθηκε στον οθωμανικό θρόνο ο αδιάλλακτος Μωάμεθ
Β΄, που διαδέχτηκε το μετριοπαθή πατέρα του, Μουράτ Β΄. Πρωταρχικός
στόχος του νέου σουλτάνου ήταν να κυριεύσει την Κωνσταντινούπολη. Το
κατάφερε έπειτα από πολιορκία 55 ημερών. Η Άλωση της Πόλης έγινε την
Τρίτη 29 Μαΐου 1453.

Στο οπτικοακουστικό λεύκωμα “1453: Η άλωση της Πόλης” καταγράφεται σε
μορφή τόσο βιβλίου όσο και ντοκιμαντέρ όλο το τραγικό κεφάλαιο της
ιστορίας που κλείνει με την πτώση της Βασιλεύουσας. Με την ποιότητα που
χαρακτηρίζει το National Geographic κατανοούμε πλήρως τα συμβάντα που
δεν είναι τόσο γνωστά όσο θα έπρεπε.

(από το εκδοτικό σημείωμα του Ν. Μάργαρη)



Δείτε Ακόμα:

29 Μαίου1453-Ένας Τούρκος γράφει για την Άλωση της Πόλης


Με ένα  άρθρο, που δημοσιεύτηκε στην έγκυρη εφημερίδα SABAH, από τον Engin Ardic, γνωστό συγγραφέα και δημοσιογράφο στην Τουρκία στηλιτεύεται ο Τουρκικός τρόπος εορτασμού της πτώσης της Κωνσταντινούπολης στις 29 Μαίου.
ENGİN ARDIÇ
Στο εν λόγω άρθρο ο συγγραφέας παρουσιάζει αλήθειες για τις οποίες το Κεµαλικό καθεστώς εδώ και δεκαετίες προσπαθεί να καταπνίξει. Αξίζει να παρατεθεί μεταφρασμένο μέρος του κειμένου, από την συγκεκριμένη διεύθυνση της Τουρκικής εφημερίδας Sabah το οποίο έχει ως εξής:

“Πέρασαν 556 χρόνια (δημοσιεύτηκε το 2009 ) και γιορτάζετε (την Άλωση) σαν να ήταν χθες; Γιατί κάθε χρόνο τέτοια εποχή, µ΄ αυτές τις γιορτές που κάνετε, διακηρύσσετε σε όλο τον κοσµο ότι:«αυτά τα μέρη δεν ήταν δικά µας, ήρθαµε εκ των υστέρων και τα πήραμε µε τη βία».
Γιά ποιό λόγο άραγε φέρνετε στη µνήµη µια υπόθεση έξι αιώνων;

 Μήπως στο υποσυνείδητό σας υπάρχει ο φόβος ότι η Πόλη κάποια µέρα θα δοθεί πίσω; Μην φοβάστε, δεν υπάρχει αυτό που λένε µερικοί ηλίθιοί της Εργκενεκόν περί όρων του 1919. Μη φοβάστε, τα 9 εκατοµµύρια Ελλήνων δεν μπορούν να πάρουν την πόλη των 17 εκατοµµυρίων, και αν ακόμα την πάρουν δεν μπορούν να την κατοικήσουν.
Κι οι δικοί µας που γιορτάζουν την Άλωση είναι µια χούφτα φανατικοί µόνο που η φωνή τους ακούγεται δύσκολα. Ρε σείς, αν µας πούνε ότι λεηλατούσαμε την Πόλη τρεις µέρες και τρεις νύχτες συνεχώς τι θα απαντήσουμε ; Θα υπερασπιστούμε τον εαυτό µας στο Ευρωπαικό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων η θα αφήσουμε το θέμα στους ιστορικούς ;

 Αντί να περηφανευόμαστε µε τις πόλεις που κατακτήσαμε, ας περηφανευτούμε µε αυτές που ιδρύσαμε, αν υπάρχουν. Αλλά δεν υπάρχουν. Όλη η Ανατολή είναι περιοχή µε την βία κατακτημένη… Ακόμα και το όνομα της Ανατολίας δεν είναι αυτό που πιστεύουν (ana=µανά, dolu=γεµάτη) αλλά προέρχεται από την ελληνική λέξη η Ανατολή.
Ακόμα και η ονομασία της Ισταµπούλ δεν είναι όπως µας λέει ο Ebliya Celebi «εκεί όπου υπερτερεί το Ισλάµ» τράβώντας τη λέξη από τα μαλλιά, αλλά προέρχεται από το «εις την Πόλιν».

Εντάξει λοιπόν, αποκτήσαµε µόνιµη εγκατάσταση, τέλος η νοµαδική ζωή και γι’ αυτό ο λαός αγοράζει πέντε – πέντε τα διαµερίσµατα. Κανείς δεν μπορεί να µας κουνήσει, ηρεμήστε πιά…
Οι χωριάτες µας ας αρκεστούν στο να δολοφονούν την Κωνσταντινούπολη χωρίς όμως πολλές φανφάρες….».

Παρασκευή, 13 Μαΐου 2016

25 συμβουλές ζωής από ένα γεροβοσκό

25 συμβουλές ζωής από ένα γεροβοσκό

goattruck
Η διαδρομή προς τον προορισμό δεν είναι ποτέ ευθεία. Για να φτάσουμε στο χειμαδιό  περνάμε στροφές, κακοτράχαλα εδάφη, έχουμε απώλειες… Επιπλέον χρειάζεται να χεις προνοήσει, πάντα να έχεις μαζί σου και λίγο παστό κρέας.
Άσε πίσω το παρελθόν. Αν σου φάει ο λύκος την κατσίκα την έφαγε, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα γι αυτό. Απλά την επόμενη φορά φρόντισε να είσαι πιο προσεκτικός.
Μην κεφαλαιοποιείς πολλά, μην γίνεσαι σπαγγοραμένος. Μην αναβάλλεις την απόλαυση της χαράς για το μέλλον. Κάντο τώρα, όσο είσαι ακόμα νέος. Κάνε την σκληρή εργασία σου να αξίζει ακόμη περισσότερο.
Αγωνίσου, πάλεψε. Εσύ είσαι ο μοναδικός υπεύθυνος για τον εαυτό σου. Μην είσαι φυγόπονος, μην περιμένεις να κάνουν στο κοπάδι σου όλη τη δουλειά τα σκυλιά.
Διεκδίκησε τον σεβασμό που σου αξίζει, μην αφήνεις τους άλλους να σε πατάνε . Βάλε όρια, βάλε φράχτες, προστάτεψε τα ζώα σου.
Μακάριοι αυτοί που κάνουν λάθη. Σφάλε. Εμπειρίες ονομάζουμε τις καρπαζιές που έχουμε φάει στη ζωή μας, απλά τους δώσαμε ένα πιο εύηχο όνομα. Και μην ξεχνάς ότι δεν έχει μεγάλη σημασία ποιος ήσουν μέχρι χθες. Ξεκίνα σήμερα κι όρισε με τις πράξεις σου,  αυτό που θα γίνεις από δω και πέρα...
Μάθε να συγχωρείς .... τον  εαυτό σου πρώτα.  Άσε τις ενοχές, δεν έχεις χρόνο γι αυτές
Μακάριοι αυτοί που αμφισβητούν. Μην αφήνεις τη ζωή σου να καταδυναστεύεται από δόγματα. Θυμήσου ότι αν κάποιοι δεν αμφισβητούσαν παγιωμένες γνώσεις η ανθρωπότητα θα κατοικούσε ακόμη σε σπηλιές. Φίλτραρε την πληροφορία, γίνε σκεπτικιστής, σκέψου κριτικά, σκέψου ορθολογικά, αναθεώρησε. Δεν είδες νεράιδες και στοιχειά στο δάσος, μόνο λύκους.
voskos3
Να είσαι προσεκτικός. Να παρατηρείς τους άλλους . Κοίταζε τους στα μάτια. Αν δεν το δείχνει η γίδα, το δείχνει το κέρατό της.
Η ζωή είναι το ταξίδι, όχι ο προορισμός. Και είναι πολύτιμη. Η προηγούμενη λέξη που διάβασες είναι ήδη παρελθόν
Μη συμβουλεύεις διαρκώς τους νέους,  είναι χάσιμο χρόνου. Δεν υπάρχει τρόπος να τους διδάξεις τον πόνο και τη δυστυχία, μόνο η εμπειρία θα το κάνει βασανιστικά.
Ταξίδεψε! Τα ταξίδια είναι από τις εμπειρίες που μένουν. Βγες έξω Δοκίμασε! Γεύσου, ρούφηξε άπληστα εικόνες. Άφησε τις αισθήσεις σου ελεύθερες
Εκθέσου, αφέσου, τσαλακώσου, χάσε τον έλεγχο που και που. Κι όχι μόνο τον έλεγχο του εαυτού σου, αλλά και τον έλεγχο σε σχέση με άλλους. Αρκετά απομονώθηκες στην στην καλύβα σου στο χειμαδιό, φτάνει όμως, βγες έξω όταν γυρίσεις. Ξαναβρές τους φίλους και τη συντροφικότητα
Μην προσπαθείς να ελέγξεις τους άλλους. Έτσι θα καταδικάσεις στο άγχος και τη δυστυχία όχι μόνο τον εαυτό σου, αλλά κι αυτούς που προσπαθείς να ελέγξεις. Άσε τους άλλους να ζήσουν και ζήσε για τον εαυτό σου. Άσε τ άλλα κοπάδια στους βοσκούς τους, κοίτα το δικό σου.
Η ζωή δεν είναι δίκαιη - Το σύμπαν δεν σου οφείλει καμιά παρηγοριά και το σίγουρο είναι ότι στο τέλος της διαδρομής εσύ πεθαίνεις. Γρηγορήσαι 
Να έχεις ισορροπία. Ν απολαμβάνεις το φαγητό και το ποτό σου. Να μην ξεχνάς ότι οι φτωχοί του πλανήτη περπατούν χιλιόμετρα για την καθημερινή τους  τροφή,  ενώ οι πλούσιοι περπατούν χιλιόμετρα για να τη χωνέψουν.
Απ όλους έχεις να κερδίσεις κάτι. Μάθε από τους γύρω σου. Γίνε παιδί με τα παιδιά, παίξε μαζί τους αλλά πήγαινε και στο καφενείο να μιλήσεις με τους γέρους. Κάτι έχει να σου πει η συσσωρευμένη εμπειρία τους.
Μην τα παίρνεις όλα τοις μετρητοίς. Μην παίρνεις τα πάντα σοβαρά  Πιθανόν υπερβάλλεις στο σήμερα. Αυτό που σε ενοχλεί ή φοβάσαι τώρα, το πιο πιθανό είναι αύριο να το κρίνεις ανούσιο ή χλιαρό. Προσπάθησε να δεις τον εαυτό σου από απόσταση, ρίξε μια ματιά στη θέα του κοπαδιού σου από το λόφο
goat4
Έχε υπομονή. Οι κατσίκες δεν γεννούν κάθε μήνα. Αλλά όταν συμβεί πρέπει να σαι παρών και σε χρειάζονται
Μάλωσε καμιά φορά με τη σύντροφό σου αν χρειαστεί, δεν είναι τρομερό, άφησε τα συναισθήματα να εκτονωθούν. Κάνε αποσυμπίεση στο θυμό. Η φωτιά μερικές φορές είναι ευεργετική.  Αν καεί μια περιοχή με πουρνάρια ή ξερόχορτα , η άνοιξη πάλι θα δώσει νεαρή βλάστηση, εκλεκτή τροφή για τις γίδες και τα μικρά τους. Πρόσεχε όμως, τα λόγια που θα ειπωθούν δεν τα ξαναμαζεύεις. Πρόσεχε τι θα φάνε οι γίδες σου, δεν ξέρουν να ξεχωρίζουν. Αν αυτά που θα φάνε είναι τα βλαστάρια δέντρων, το δάσος δεν ξαναγίνεται, ο τόπος θα μείνει χέρσος...
Πότε δεν θα υπάρξει ιδανική στιγμή, ποτέ οι συνθήκες και οι καταστάσεις δεν θα είναι ιδανικές. Ξεκίνα από εδώ που βρίσκεσαι τώρα! Μην αναβάλλεις.
Να είσαι ευγενικός. Ένα πρόσωπο που χαμογελά καθρεφτίζει ανάλογη συμπεριφορά. Κάνε δώρα. Ακόμη και το δώρο ενός καλού λόγου είναι σημαντικό.  Να φέρεσαι καλά στους ηλικιωμένους, σε λίγο θα σαι σαν αυτούς. Να φέρεσαι καλά και στα ζώα, αυτά δεν κρατάνε κακία, δεν ζηλεύουν, δεν έχουν εμμονές ούτε εγωισμό. Συγχωρούν, και μάλιστα χωρίς όριο.
Αν ξέρεις γράμματα διάβασε! Αυτοί που διαβάζουν ζουν επιπλέον ζωές. Όχι μόνο τη δική τους αλλά κι όλων αυτών που μπήκαν στη θέση τους
Τόλμησε, ο φόβος σε κρατά δεμένο αλλά δεν είναι πραγματικός, απλά προέρχεται από το άγνωστο που δεν βρίσκεται στο κεφάλι σου.
Μην δένεσαι με τα πράγματα. Η ζωή είναι σαν τη διαδρομή του χειμαδιού και το ταγάρι. Όσο περισσότερο το γεμίζεις, τόσο πιο δύσκολα θα περπατάς. Πάρε τ απαραίτητα, το κοπάδι προχωρά, δεν θα σε περιμένει αν καθηλωθείς από πράγματα βαριά κι ασήκωτα. Πέτα τα , αποδεσμεύσου, νιώσε πιο ευέλικτος κι ελεύθερος.
Γιώργος Γιώτης 
Το παρόν θ' αποτελέσει πιθανότατα το έβδομο κεφάλαιο από ένα μεγαλύτερο πόνημα, που κάποτε μπορεί και να ολοκληρώσω, ώστε να γίνει μια μικρή νουβέλα. Την μέχρι τώρα προσπάθεια, αν θέλετε, μπορείτε να διαβάσετε ΕΔΩ
by Αντικλείδι , http://antikleidi.com
Συναφές: 
Πέντε μυστικά ζωής από τους ηλικιωμένους