Σάββατο, 14 Νοεμβρίου 2015

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ!

Η Ελληνική γλώσσα και τα βασικά χαρακτηριστικά της. Ένα άρθρο που πρέπει να διαβάσουν όλοι οι Έλληνες.


Η γλώσσα μας

Η Αγγλική γλώσσα έχει 490.000 λέξεις από τις οποίες 41.615 λέξεις είναι από την Ελληνική γλώσσα.. (βιβλίο Γκίνες)

Η Ελληνική με την μαθηματική δομή της είναι η γλώσσα της πληροφορικής και της νέας γενιάς των εξελιγμένων υπολογιστών, διότι μόνο σ’ αυτήν δεν υπάρχουν όρια. (Μπιλ Γκέιτς, Microsoft).

Η Ελληνική και η Κινέζικη είναι οι μόνες γλώσσες με… συνεχή ζώσα παρουσία από τους ίδιους λαούς και…στον ίδιο χώρο εδώ και 4.000 έτη. Όλες οι γλώσσες θεωρούνται κρυφοελληνικές, με πλούσια δάνεια από τη μητέρα των γλωσσών, την Ελληνική.
(Francisco Adrados, γλωσσολόγος).

Η Ελληνική γλώσσα έχει λέξεις για έννοιες οι οποίες παραμένουν χωρίς απόδοση στις υπόλοιπες γλώσσες, όπως άμιλλα, θαλπωρή και φιλότιμο.

Μόνον η Ελληνική γλώσσα ξεχωρίζει τη ζωή από το βίο, την αγάπη από τον έρωτα.
Μόνον αυτή διαχωρίζει, διατηρώντας το ίδιο ριζικό θέμα, το ατύχημα από το δυστύχημα, το συμφέρον από το ενδιαφέρον. Το εκπληκτικό είναι ότι η ίδια η Ελληνική γλώσσα μας διδάσκει συνεχώς πώς να γράφουμε σωστά. Μέσω της ετυμολογίας, μπορούμε να καταλάβουμε ποιος είναι ο σωστός τρόπος γραφής ακόμα και λέξεων που ποτέ δεν έχουμε δει ή γράψει.

Το «πειρούνι» για παράδειγμα, για κάποιον που έχει βασικές γνώσεις Αρχαίων Ελληνικών, είναι προφανές ότι γράφεται με «ει» και όχι με «ι», όπως πολύ άστοχα το γράφουμε σήμερα. Ο λόγος είναι πολύ απλός, το «πειρούνι» προέρχεται από το ρήμα «πείρω» που σημαίνει τρυπώ-διαπερνώ, ακριβώς επειδή τρυπάμε με αυτό το φαγητό για να το πιάσουμε.

Επίσης η λέξη «συγκεκριμένος» φυσικά και δεν μπορεί να γραφτεί «συγκεκρυμμένος», καθώς προέρχεται από το «κριμένος» (αυτός που έχει δηλαδή κριθεί) και όχι βέβαια από το «κρυμμένος» (αυτός που έχει κρυφτεί). Άρα το να υπάρχουν πολλά γράμματα για τον ίδιο ήχο (π.χ. η, ι, υ, ει, οι κτλ) όχι μόνο δεν θα έπρεπε να μας δυσκολεύει, αλλά αντιθέτως να μας βοηθάει στο να γράφουμε πιο σωστά, εφόσον βέβαια έχουμε μια βασική κατανόηση της γλώσσας μας.

Επιπλέον η ορθογραφία με την σειρά της μας βοηθάει αντίστροφα στην ετυμολογία αλλά και στην ανίχνευση της ιστορική πορείας της κάθε μίας λέξης. Και αυτό που μπορεί να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε την καθημερινή μας νεοελληνική γλώσσα περισσότερο από οτιδήποτε άλλο είναι η γνώση των Αρχαίων Ελληνικών. Είναι πραγματικά συγκλονιστικό συναίσθημα να μιλάς και ταυτόχρονα να συνειδητοποιείς τι ακριβώς λες, ενώ μιλάς και εκστομίζεις την κάθε λέξη ταυτόχρονα να σκέφτεσαι την σημασία της.
Είναι πραγματικά μεγάλο κρίμα να διδάσκονται τα Αρχαία με τέτοιο φρικτό τρόπο στο σχολείο, ώστε να σε κάνουν να αντιπαθείς κάτι το τόσο όμορφο και συναρπαστικό.

Η ΣΟΦΙΑ

Στη γλώσσα έχουμε το σημαίνον (την λέξη) και το σημαινόμενο (την έννοια). Στην Ελληνική γλώσσα αυτά τα δύο έχουν πρωτογενή σχέση, καθώς αντίθετα με τις άλλες γλώσσες το σημαίνον δεν είναι μια τυχαία σειρά από γράμματα. Σε μια συνηθισμένη γλώσσα, όπως τα Αγγλικά, μπορούμε να συμφωνήσουμε όλοι να λέμε το σύννεφο car και το αυτοκίνητο cloud, και από την στιγμή που το συμφωνήσουμε να ισχύει. Στα Ελληνικά κάτι τέτοιο είναι αδύνατον. Γι’ αυτόν τον λόγο πολλοί διαχωρίζουν τα Ελληνικά σαν «εννοιολογική» γλώσσα από τις υπόλοιπες «σημειολογικές» γλώσσες.

Μάλιστα ο μεγάλος φιλόσοφος και μαθηματικός Βένερ Χάιζενμπεργκ είχε παρατηρήσει αυτή την σημαντική ιδιότητα για την οποία είχε πει «Η θητεία μου στην αρχαία Ελληνική γλώσσα υπήρξε η σπουδαιότερη πνευματική μου άσκηση. Στην γλώσσα αυτή υπάρχει η πληρέστερη αντιστοιχία ανάμεσα στην λέξη και στο εννοιολογικό της περιεχόμενο».

Όπως μας έλεγε και ο Αντισθένης, «Αρχή σοφίας, η των ονομάτων επίσκεψις». Για παράδειγμα ο «άρχων» είναι αυτός που έχει δική του γη (άρα=γή + έχων). Και πραγματικά, ακόμα και στις μέρες μας είναι πολύ σημαντικό να έχει κανείς δική του γη / δικό του σπίτι. Ο «βοηθός» σημαίνει αυτός που στο κάλεσμα τρέχει.
Βοή=φωνή + θέω=τρέχω. Ο Αστήρ είναι το αστέρι, αλλά η ίδια η λέξη μας λέει ότι κινείται, δεν μένει ακίνητο στον ουρανό (α + στήρ από το ίστημι που σημαίνει στέκομαι).
Αυτό που είναι πραγματικά ενδιαφέρον είναι ότι πολλές φορές η λέξη περιγράφει ιδιότητες της έννοιας την οποίαν εκφράζει, αλλά με τέτοιο τρόπο που εντυπωσιάζει και δίνει τροφή για τη σκέψη.

Για παράδειγμα ο «φθόνος» ετυμολογείται από το ρήμα «φθίνω» που σημαίνει μειώνομαι. Και πραγματικά ο φθόνος, σαν συναίσθημα, σιγά-σιγά μας φθίνει και μας καταστρέφει. Μας «φθίνει» – ελαττώνει ως ανθρώπους – και μας φθίνει μέχρι και την υγεία μας. Και, βέβαια, όταν αναφερόμαστε σε κάτι που είναι τόσο πολύ ώστε να μην τελειώνει, πως το λέμε; Μα, φυσικά, «άφθονο».

Έχουμε τη λέξη «ωραίος» που προέρχεται από την «ώρα». ∆ιότι για να είναι κάτι ωραίο, πρέπει να έλθει και στην ώρα του. Ωραίο δεν είναι το φρούτο όταν είναι άγουρο ή σαπισμένο και ωραία γυναίκα δεν είναι κάποια ούτε στα 70 της άλλα ούτε φυσικά και στα 10 της. Ούτε το καλύτερο φαγητό είναι ωραίο όταν είμαστε χορτάτοι, επειδή, σε αυτή την περίπτωση, δεν μπορούμε να το απολαύσουμε.

Ακόμα έχουμε την λέξη «ελευθερία» για την οποία το «Ετυμολογικόν Μέγα» διατείνεται «παρά το ελεύθειν όπου ερά» = το να πηγαίνει κανείς όπου αγαπά . Άρα βάσει της ίδιας της λέξης, ελεύθερος είσαι όταν έχεις τη δυνατότητα να πας όπου αγαπάς. Πόσο ενδιαφέρουσα ερμηνεία!!!
Το άγαλμα ετυμολογείται από το αγάλλομαι (ευχαριστιέμαι), επειδή όταν βλέπουμε (σε αρχική φάση οι Θεοί) ένα όμορφο αρχαιοελληνικό άγαλμα η ψυχή μας ευχαριστείται, αγάλλεται και από το θέαμα αυτό επέρχεται η αγαλλίαση. Αν κάνουμε όμως την ανάλυση της λέξης αυτής, θα δούμε ότι είναι σύνθετη από αγάλλομαι + ίαση(=γιατρειά). Άρα, για να συνοψίσουμε, όταν βλέπουμε ένα όμορφο άγαλμα (ή οτιδήποτε όμορφο), η ψυχή μας αγάλλεται και γιατρευόμαστε. Και πραγματικά, γνωρίζουμε όλοι ότι η ψυχική μας κατάσταση συνδέεται άμεσα με τη σωματική μας υγεία.

Παρένθεση: και μια και το έφερε η «κουβέντα», η Ελληνική γλώσσα μας λέει και τι είναι άσχημο. Από το στερητικό «α» και την λέξη σχήμα μπορούμε εύκολα να καταλάβουμε τι. Για σκεφτείτε το λίγο.

Σε αυτό το σημείο, δεν μπορούμε παρά να σταθούμε στην αντίστοιχη Λατινική λέξη για το άγαλμα (που μόνο Λατινική δεν είναι). Οι Λατίνοι ονόμασαν το άγαλμα, statua από το Ελληνικό «ίστημι» που ήδη αναφέραμε, και το ονόμασαν έτσι επειδή στέκει ακίνητο. Προσέξτε την τεράστια διαφορά στη φιλοσοφία μεταξύ των δύο γλωσσών. Αυτό που σημαίνει στα Ελληνικά κάτι τόσο βαθύ εννοιολογικά για τους Λατίνους είναι απλά ένα ακίνητο πράγμα.

Είναι προφανής η σχέση που έχει η γλώσσα με τη σκέψη του ανθρώπου. Όπως λέει και ο George Orwell στο αθάνατο έργο του «1984», απλή γλώσσα σημαίνει και απλή σκέψη. Εκεί το καθεστώς προσπαθούσε να περιορίσει την γλώσσα για να περιορίσει την σκέψη των ανθρώπων, καταργώντας συνεχώς λέξεις.

«Η γλώσσα και οι κανόνες αυτής αναπτύσσουν την κρίση», έγραφε ο Μιχάι Εμινέσκου, εθνικός ποιητής των Ρουμάνων.

Μια πολύπλοκη γλώσσα αποτελεί μαρτυρία ενός προηγμένου πνευματικά πολιτισμού. Το να μπορείς να μιλάς σωστά σημαίνει ότι ήδη είσαι σε θέση να σκέφτεσαι σωστά, να γεννάς διαρκώς λόγο και όχι να παπαγαλίζεις λέξεις και φράσεις.

Η ΜΟΥΣΙΚΟΤΗΤΑ

Η Ελληνική φωνή κατά την αρχαιότητα ονομαζόταν «αυδή». Η λέξη αυτή δεν είναι τυχαία, αφού προέρχεται από το ρήμα «άδω», που σημαίνει τραγουδώ.

Όπως γράφει και ο μεγάλος ποιητής και ακαδημαϊκός Νικηφόρος Βρεττάκος:
«Όταν κάποτε φύγω από τούτο το φως θα ελιχθώ προς τα πάνω, όπως ένα ποταμάκι που μουρμουρίζει. Κι αν τυχόν κάπου ανάμεσα στους γαλάζιους διαδρόμους συναντήσω αγγέλους, θα τους μιλήσω ελληνικά, επειδή δεν ξέρουνε γλώσσες. Μιλάνε μεταξύ τους με μουσική».

Ο γνωστός Γάλλος συγγραφεύς Ζακ Λακαρριέρ, επίσης, μας περιγράφει την κάτωθι εμπειρία από το ταξίδι του στην Ελλάδα:

«Άκουγα αυτούς τους ανθρώπους να συζητούν σε μια γλώσσα που ήταν για μένα αρμονική αλλά και ακατάληπτα μουσική. Αυτό το ταξίδι προς την πατρίδα – μητέρα των εννοιών μας – μου απεκάλυπτε ένα άγνωστο πρόγονο, που μιλούσε μια γλώσσα τόσο μακρινή στο παρελθόν, μα οικεία και μόνο από τους ήχους της.
Αισθάνθηκα να τα έχω χαμένα, όπως αν μου είχαν πει ένα βράδυ ότι ο αληθινός μου πατέρας ή η αληθινή μου μάνα δεν ήσαν αυτοί που με είχαν αναστήσει».

Ο διάσημος Έλληνας και διεθνούς φήμης μουσικός Ξενάκης, είχε πολλές φορές τονίσει ότι η μουσικότητα της Ελληνικής είναι εφάμιλλη της συμπαντικής.

Αλλά και ο Γίββων μίλησε για μουσικότατη και γονιμότατη γλώσσα, που δίνει κορμί στις φιλοσοφικές αφαιρέσεις και ψυχή στα αντικείμενα των αισθήσεων. Ας μην ξεχνάμε ότι οι αρχαίοι Έλληνες δεν χρησιμοποιούσαν ξεχωριστά σύμβολα για νότες, χρησιμοποιούσαν τα ίδια τα γράμματα του αλφαβήτου.

«Οι τόνοι της Ελληνικής γλώσσας είναι μουσικά σημεία που μαζί με τους κανόνες προφυλάττουν από την παραφωνία μια γλώσσα κατ’ εξοχήν μουσική, όπως κάνει η αντίστιξη που διδάσκεται στα ωδεία ή οι διέσεις και υφέσεις που διορθώνουν τις κακόηχες συγχορδίες», όπως σημειώνει η φιλόλογος και συγγραφεύς Α.Τζιροπούλου-Ευσταθίου.
Είναι γνωστό εξάλλου πως, όταν οι Ρωμαίοι πολίτες πρωτάκουσαν στη Ρώμη Έλληνες ρήτορες, συνέρρεαν να θαυμάσουν, ακόμη και όσοι δεν γνώριζαν ελληνικά, τους ανθρώπους που «ελάλουν ώς αηδόνες».

∆υστυχώς, κάπου στην πορεία της ελληνικής φυλής, η μουσικότητα αυτή (την οποία οι Ιταλοί κατάφεραν και κράτησαν) χάθηκε, προφανώς, στα μαύρα χρόνια της Τουρκοκρατίας.
Να τονίσουμε εδώ ότι οι άνθρωποι της επαρχίας, τους οποίους συχνά κοροϊδεύουμε για την προφορά τους, είναι πιο κοντά στην αρχαιοελληνική προφορά από ό,τι εμείς οι άνθρωποι της πόλεως.

Η Ελληνική γλώσσα επιβλήθηκε αβίαστα (στους Λατίνους) και χάρη στην μουσικότητά της. Όπως γράφει και ο Ρωμαίος Οράτιος «Η Ελληνική φυλή γεννήθηκε ευνοημένη με μία γλώσσα εύηχη, γεμάτη μουσικότητα».

www.e-thrapsano.gr hellasxg.blogspot.com

awakengr.com

Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2015

28η Οκτωβρίου 1940

28η Οκτωβρίου 1940: συνοπτική ιστορική παρουσίαση του Ελληνοϊταλικού Πολέμου (1940-41)

28η Οκτωβρίου 1940: συνοπτική ιστορική παρουσίαση του Ελληνοϊταλικού Πολέμου (1940-41)28η Οκτωβρίου 1940: συνοπτική ιστορική παρουσίαση του Ελληνοϊταλικού Πολέμου (1940-41)
«Τα ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου 1940, ο Ιταλός πρέσβης στην Αθήνα, Εμανουέλε Γκράτσι, παρέδωσε στον Ιωάννη Μεταξάτελεσίγραφο του Μουσολίνι. Με αυτό, ο Ντούτσε ζητούσε να επιτραπεί η ελεύθερη διέλευση ιταλικών στρατευμάτων, τα οποία θα κατελάμβαναν απροσδιόριστα «στρατηγικά σημεία» εντός της ελληνικής επικράτειας».
Ο Ελληνοϊταλικός πόλεμος του 1940-41 (στην Ελλάδα αναφέρεται και ως Πόλεμος του 40 ή Έπος του 40) ήταν η πολεμική σύγκρουση μεταξύ Ελλάδας και συνασπισμού Ιταλίας και Αλβανίας, η οποία διήρκεσε από τις 28 Οκτωβρίου 1940 μέχρι τις 31 Μαΐου 1941, όταν και ολοκληρώθηκε η κατάληψη της χώρας. Επίσημη έναρξη του Πολέμου θεωρείται η «επίδοση του τελεσιγράφου», ενώ μετά τις 6 Απριλίου 1941, με την Γερμανική εισβολή στην Ελλάδα, όπου η Ελλάδα κλήθηκε να αντιμετωπίσει τέσσερις εισβολείς, συνεχίστηκε ως Ελληνο-ϊταλο-γερμανικός πόλεμος, ή ορθότερα επί της ουσίας Ελληνο-Ιταλο-αλβανο-γερμανο-βουλγαρικός πόλεμος.
Ο πόλεμος αυτός ήταν προϊόν της επεκτατικής πολιτικής του φασιστικού καθεστώτος του Μπενίτο Μουσολίνι που είχε εγκαθιδρύσει στην Ιταλία και που άρχισε να εκδηλώνεται με την έναρξη του Β” Π.Π. και ειδικότερα μετά τη συνομολόγηση του Χαλύβδινου Συμφώνου. Στα μέσα του 1940, ο Μπενίτο Μουσολίνι, έχοντας ως πρότυπο τις κατακτήσεις του Αδόλφου Χίτλερ, θέλησε να αποδείξει στους Γερμανούς συμμάχους του Άξονα ότι μπορεί και ο ίδιος να οδηγήσει την Ιταλία σε ανάλογες στρατιωτικές επιτυχίες. Η Ιταλία είχε ήδη κατακτήσει την Αλβανία από την άνοιξη του 1939, καθώς και πολλές βρετανικές βάσεις στην Αφρική, όπως τη Σομαλιλάνδη, το καλοκαίρι του 1940, αλλά αυτές δεν ήταν επιτυχίες ανάλογες αυτών της ναζιστικής Γερμανίας. Ταυτόχρονα ο Μουσολίνι επιθυμούσε να ισχυροποιήσει τα συμφέροντα της Ιταλίας στα Βαλκάνια, που ένοιωθε ότι απειλούνταν από τη γερμανική πολιτική από την στιγμή που η Ρουμανία είχε δεχθεί την γερμανική προστασία για τα πετρελαϊκά της κοιτάσματα.
Τα ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου 1940, ο Ιταλός πρέσβης στην Αθήνα, Εμανουέλε Γκράτσι, παρέδωσε στον Ιωάννη Μεταξά τελεσίγραφο του Μουσολίνι. Με αυτό, ο Ντούτσε ζητούσε να επιτραπεί η ελεύθερη διέλευση ιταλικών στρατευμάτων, τα οποία θα κατελάμβαναν απροσδιόριστα «στρατηγικά σημεία» εντός της ελληνικής επικράτειας. Ο Μεταξάς αρνήθηκε το τελεσίγραφο με τα λόγια: «Alors, c’est la guerre» (γαλλικά:«Λοιπόν, έχουμε πόλεμο»). Η απάντηση στο ιταλικό τελεσίγραφο θεωρείται από αρκετούς ιστορικούς αποτέλεσμα πίεσης της κοινής γνώμης, κατ” άλλους προσωπική ενέργεια και απόφαση. Ορισμένοι πάλι σύγχρονοι ιστορικοί πιστεύουν ότι η απόφαση του Μεταξά ήταν αποτέλεσμα της εξωτερικής πολιτικής της κυβέρνησης, αφού η Ελλάδα προετοιμαζόταν χρόνια για επικείμενη επίθεση εχθρικών δυνάμεων. Τίποτα φυσικά δεν αποκλείει την συνύπαρξη και των τριών εξηγήσεων.
Εντός ολίγων ωρών, ξεκίνησε η ιταλική επίθεση, ενώ ο Μεταξάς απηύθυνε διάγγελμα προς τον ελληνικό λαό, στο οποίο κατέληγε με τα εξής λόγια: « Ὅλον τό Ἔθνος ἄς ἐγερθῆ σύσσωμον. Ἀγωνισθῆτε διά τήν Πατρίδα, τάς γυναίκας, τά παιδιά σας καί τάς ἱεράς μας παραδόσεις. Νύν ὑπέρ πάντων ὁ ἀγών. » Κατόπιν αυτού, ο κόσμος ξεχύθηκε στους δρόμους τραγουδώντας πατριωτικά τραγούδια και αντι-ιταλικά συνθήματα, ενώ διαδηλώσεις νέων εισέβαλαν σε ιταλικά γραφεία και επιχειρήσεις. Εκατοντάδες εθελοντές σε ολόκληρη την επικράτεια, άνδρες και γυναίκες, έσπευδαν στα στρατολογικά γραφεία για να καταταγούν. Ολόκληρο το έθνος ενώθηκε ενάντια στην ιταλική επιθετικότητα.
Η απόκρουση της ιταλικής εισβολής αποτέλεσε την πρώτη νίκη των Συμμάχων κατά των δυνάμεων του Άξονα στη διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου και ανύψωσε το ηθικό των λαών στη σκλαβωμένη Ευρώπη. Πολλοί ιστορικοί υποστηρίζουν ότι η νίκη των Ελλήνων επηρέασε την έκβαση ολόκληρου του πολέμου, καθώς υποχρέωσε τους Γερμανούς να αναβάλουν την επίθεση κατά της Σοβιετικής Ένωσης, προκειμένου να βοηθήσουν τους συμμάχους τους Ιταλούς που έχαναν τον πόλεμο με την Ελλάδα. Η καθυστερημένη επίθεση τον Ιούνιο του 1941, ενέπλεξε τις γερμανικές δυνάμεις στις σκληρές συνθήκες του ρωσικού χειμώνα, με αποτέλεσμα την ήττα τους στη διάρκεια της Μάχης της Μόσχας.
Κατεβάστε σε ψηφιακό αρχείο τη συνοπτική ιστορική παρουσίαση του Ελληνοϊταλικού Πολέμου (1940-41) και των γεγονότων της 28ης Οκτωβρίου του 1940:
«Ο Ελληνοϊταλικός πόλεμος 1940-41. schooltime.gr: ιστορία»
____________________________________________________
σσ. το άρθρο αποτελεί μέρος του συνημμένου ψηφιακού αρχείου: «ο Ελληνοϊταλικός πόλεμος (1940-41), schooltime.gr: Ιστορία» που συνοδεύεται από τις απαραίτητες άδειες αναδημοσίευσης.

Οδυσσέας Ελύτης «Άσμα ηρωικό και πένθιμο για τον χαμένο ανθυπολοχαγό της Αλβανίας» (1945)


Εκεί που πρώτα εκατοικούσε ο ήλιος,
Που με τα μάτια μιας παρθένας άνοιγε ο καιρός,
Καθώς εχιόνιζε απ’ το σκούντημα της μυγδαλιάς ο αγέρας,
Κι άναβαν στις κορφές των χόρτων καβαλάρηδες,
Εκεί που χτύπαγεν η οπλή ενός πλάτανου λεβέντικου
Και μια σημαία πλατάγιζε ψηλά γη και νερό,
Που όπλο ποτέ σε πλάτη δεν εβάραινε
Μα όλος ο κόπος τ’ ουρανού,
Όλος ο κόσμος έλαμπε σαν μια νεροσταγόνα
Πρωί στα πόδια του βουνού,
Τώρα, σαν από στεναγμό Θεού ένας ίσκιος μεγαλώνει,
Τώρα, η αγωνία σκυφτή με χέρια κοκκαλιάρικα,
Πιάνει και σβήνει ένα-ένα τα λουλούδια επάνω της,
Μες στις χαράδρες όπου τα νερά σταμάτησαν
Από λιμό χαράς κείτουνται τα τραγούδια
Βράχοι καλόγεροι με κρύα μαλλιά
Κόβουνε σιωπηλοί της ερημιάς τον άρτο.
Χειμώνας μπαίνει ως το μυαλό. Κάτι κακό
Θ’ ανάψει. Αγριεύει η τρίχα του αλογόβουνου,
Τα όρνια μοιράζονται ψηλά τις ψίχες τ’ ουρανού.
Οδυσσέας Ελύτης «Άσμα ηρωικό και πένθιμο για τον χαμένο ανθυπολοχαγό της Αλβανίας» (1945)
Ζωγραφική: Γιώργος Βακιρτζής , Πόλεμος του 40 , 1985

“OXI”: H ιστορία του, το έπος του Σαράντα μέσα από σπάνιο φωτογραφικό υλικό, η πρώτη εορτή μέσα στην κατοχή | Φωτός


Η Επέτειος του ΟΧΙ μνημονεύει την άρνηση της Ελλάδας στις ιταλικές αξιώσεις που περιείχε το τελεσίγραφο που επιδόθηκε στις 28 Οκτωβρίου του 1940 στον Έλληνα Δικτάτορα που έφερε τίτλο Πρωθυπουργού, Ιωάννη Μεταξά. Συνέπεια της άρνησης αυτής ήταν η είσοδος της Χώρας στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και η έναρξη του Ελληνοϊταλικού πολέμου του 1940. Η ημερομηνία αυτή καθιερώθηκε να εορτάζεται στην Ελλάδα και την Κύπρο κάθε χρόνο ως επίσημη εθνική εορτή και αργία. Επίσης, σε πολλές χώρες του κόσμου, Ελληνικές κοινότητες γιορτάζουν την Επέτειο του Όχι.
Περίπου στις 3 τα ξημερώματα της 28 Οκτωβρίου του 1940 η τότε Ιταλική Κυβέρνηση απέστειλε στην Ελλάδα τελεσίγραφο, δια του Ιταλού Πρέσβη στην Αθήνα Εμανουέλε Γκράτσι, ο οποίος και το επέδωσε ιδιόχειρα στον Ιωάννη Μεταξά, στην οικία του δεύτερου, στην Κηφισιά, με το οποίο και απαιτούσε την ελεύθερη διέλευση του Ιταλικού στρατού από την Ελληνοαλβανική μεθόριο προκειμένου στη συνέχεια να καταλάβει κάποια στρατηγικά σημεία του Βασιλείου της Ελλάδος, (λιμένες, αεροδρόμια κλπ.), για ανάγκες ανεφοδιασμού και άλλων διευκολύνσεών του, στη μετέπειτα προώθησή του στην Αφρική.
Μετά την ανάγνωση του κειμένου ο Μεταξάς έστρεψε το βλέμμα του στον Ιταλό Πρέσβη και του απάντησε στα γαλλικά (επίσημη διπλωματική γλώσσα) την ιστορική φράση: «Alors, c’est la guerre», (προφέρεται από τα γαλλικά, αλόρ, σε λα γκερ, δηλαδή, Λοιπόν, αυτό σημαίνει πόλεμο), εκδηλώνοντας έτσι την αρνητική θέση επί των ιταμών ιταλικών αιτημάτων.
"Sponsored links"
O ίδιος ο Γκράτσι στα απομνημονεύματά του, που εξέδωσε το 1945, περιγράφει τη σκηνή: «Έχω εντολή κ. πρωθυπουργέ να σας κάνω μία ανακοίνωση και του έδωσα το έγγραφο. Παρακολούθησα την συγκίνηση εις τα χέρια και εις τα μάτια του. Με σταθερή φωνή και βλέποντάς με κατάματα ο Μεταξάς μου είπε: αυτό σημαίνει πόλεμο. Του απήντησα ότι αυτό θα μπορούσε να αποφευχθεί. Μου απήντησε ΟΧΙ. Του πρόσθεσα ότι αν ο στρατηγός Παπάγος…, ο Μεταξάς με διέκοψε και μου είπε: ΟΧΙ! Έφυγα υποκλινόμενος με τον βαθύτερο σεβασμό, προ του γέροντος αυτού, που προτίμησε την θυσία αντί της υποδουλώσεως».
Ο Μεταξάς εκείνη τη στιγμή είχε εκφράσει το ελληνικό λαϊκό συναίσθημα, την άρνηση της υποταγής, και αυτή η άρνηση πέρασε στον τότε ελληνικό δημοσιογραφικό τύπο με την λέξη «ΟΧΙ». Σημειώνεται πως αυτούσια η λέξη «ΟΧΙ» παρουσιάσθηκε για πρώτη φορά ως τίτλος στο κύριο άρθρο της εφημερίδας «Ελληνικό Μέλλον» του Ν. Π. Ευστρατίου στις30 Οκτωβρίου του 1940.
Δύο ώρες μετά την παραπάνω επίδοση, ξεκίνησε ο Ελληνοϊταλικός Πόλεμος με εισβολή των ιταλικών στρατευμάτων στην Ήπειρο, οπότε η Ελλάδα αμυνόμενη ενεπλάκη στον πόλεμο.
Το έπος του Σαράντα
Το λεγόμενο «Έπος του Σαράντα», το οποίο ακολούθησε, και οι μεγάλες νίκες που ο ελληνικός στρατός κατήγαγε εις βάρος των Ιταλών, καθιερώθηκε να γιορτάζονται κάθε χρόνο στις 28 Οκτωβρίου, την ημέρα της επίδοσης του ιταλικού τελεσιγράφου και της άρνησης του Ιωάννη Μεταξά να συναινέσει.
Η Ελλάδα γιορτάζει με την 28η Οκτωβρίου την είσοδό της στον πόλεμο, ενώ οι περισσότερες άλλες χώρες γιορτάζουν την ημερομηνία λήξης του πολέμου.
Κάθε χρόνο αυτή τη μέρα γίνεται στη Θεσσαλονίκη, η επίσημη εορτή με κάθε λαμπρότητα, παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας και άλλων επισήμων, με μεγάλη στρατιωτική παρέλαση, η οποία συμπίπτει με τον εορτασμό της απελευθέρωσης της πόλης κατά τον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο και τη μνήμη του πολιούχου της Αγίου Δημητρίου. Στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις γίνονται μαθητικές παρελάσεις, ενώ δημόσια και ιδιωτικά κτίρια υψώνουν την ελληνική σημαία.
Αντιστασιακή η πρώτη εορτή του ΟΧΙ, μέσα στην κατοχή
Η επέτειος του «ΟΧΙ» γιορτάστηκε για πρώτη φορά στα χρόνια της Κατοχής. Στο κεντρικό κτίριο και στον προαύλιο χώρο του Πανεπιστημίου Αθηνών πραγματοποιήθηκε ο πρώτος εορτασµός στις 28 Οκτωβρίου 1941. Γίνονταν ομιλίες από τους φοιτητές, ενώ μίλησε για την επέτειο την παραμονή και ο καθηγητής Κωνσταντίνος Τσάτσος, ο οποίος αρνήθηκε να κάνει µάθηµα την ηµέρα της επετείου με αποτέλεσμα να απολυθεί από το Πανεπιστήμιο. Στην δεύτερη επέτειο (28/10/1942), ο εορτασμός έγινε στην Πλατεία Συντάγµατος με πρωτοβουλία των οργανώσεων ΕΠΟΝ και ΠΕΑΝ. Υπήρχε ανησυχία για το πώς θα αντιδράσουν οι ιταλικές δυνάμεις κατοχής, οι οποίοι όμως δεν παρενέβησαν. Εκδηλώσεις και διαδηλώσεις εκείνη την ημέρα έγιναν και σε άλλες πόλεις. Στον Πειραιά πραγματοποιήθηκαν ολιγοπληθείς συγκεντρώσεις, ανέβαινε κάποιος σε μια καρέκλα, έβγαζε ένα σύντομο λόγο, και κατόπιν διαλύονταν, για να αποφύγουν επέμβαση των καραμπινιέρων. Δεν υπάρχουν πολλές πληροφορίες για το τι έγινε στις 28 Οκτωβρίου 1943.
"Sponsored links"
Σύμφωνα με τον Ηλία Βενέζη γιορτάστηκε η επέτειος στο κτίριο της Εθνικής Τράπεζας, στην πλατεία Κοτζιά (ο Βενέζης ήταν τότε υπάλληλος της τράπεζας). Κατέφθασαν όμως οι Γερμανοί, που είχαν την ευθύνη της αστυνόμευσης πλέον, υποχρέωσαν όσους συμμετείχαν να σταθούν με τα χέρια ψηλά μέχρι το βράδυ, ενώ έστειλαν και είκοσι περίπου από αυτά τα άτομα σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Κάποια δεν επέστρεψαν.
Για πρώτη φορά η επέτειος γιορτάστηκε επίσημα στις 28 Οκτωβρίου 1944 με παρέλαση ενώπιον του πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου.
Η Εκκλησία της Ελλάδος αποφάσισε, το 1952, η γιορτή της Αγίας Σκέπης από την 1η Οκτωβρίου να μεταφερθεί στις 28 Οκτωβρίου, με το αιτιολογικό ότι η Παναγία βοήθησε τον Ελληνικό Στρατό στον πόλεμο της Αλβανίας.
Δείτε σπάνιο φωτογραφικό υλικό που συγκεντρώσαμε από πηγές στο pinterest.com, αλλά και από τις ιστοσελίδες kgrek.blogspot.grpheidias.antibaro.gr
Η πηγή του κειμένου είναι το wikipedia.
Hellene-1940-2-600 Έλληνας στρατιώτης στα βουνά της Πίνδου
Έλληνες στρατιώτες κάνουν διάλειμμα για γεύμα στη χιονισμένη περιοχή του Τεπελίνι στην Αλβανία
Έλληνες στρατιώτες στα βουνά της Πίνδου
GES-g05 Γυναίκες της Πίνδου στηρίζουν τους Έλληνες στρατιώτες
GES-b11 Στα βουνά της Πίνδου
Aera! Στα βουνά της Πίνδου
GES_7EG-08 Έλληνες ασυρματιστές εν δράσει
GES_7EG-01 Στα βουνά της Πίνδου
82711481c5c216b20e41c7c432ac6442 Τμήμα πεζικού στα βουνά της Πίνδου
3a42e26ab3bf4bd0c4be680d03c0e661 Πατέρας με την κόρη του
GES-g11 GES-g06 GES-d06 GES_DIS-40 GES_DIS-36 GES_DIS-35 GES_DIS-34 GES_DIS-33 GES_DIS-30 GES_DIS-29 GES_DIS-27 GES_DIS-22 GES_DIS-21 GES_DIS-20 GES_DIS-19 GES_DIS-18 GES_DIS-17 GES_DIS-16 GES_DIS-14 GES_DIS-13 GES_DIS-12 GES_DIS-11 GES_DIS-08 GES_DIS-07 GES_DIS-06 GES_DIS-03 GES_DIS-01



EMPNEYSH-DRIVAS-ELLADA-ASPIDA-ISTORIAS

Ελλάδα: Η «ασπίδα» της Παγκόσμιας Ιστορίας…

Post by: 28/10/2015
Η μελέτη της ελληνικής ιστορίας δείχνει οτι στην ειρήνη, δεν είμαστε «καλά παιδιά», είμαστε όμως στην κρίσιμη στιγμή πάντα παρόντες. Βελτιώνουμε το πρώτο και κρατάμε το δεύτερο λοιπόν…
Το 490 π.Χ, «μπλόκο» στους Πέρσες, σωτηρία για την Ευρώπη.
Οι περισσότεροι ιστορικοί του πλανήτη, θεωρούν τη Μάχη του Μαραθώνα (Αύγουστος-Σεπτέμβριος 490 π.Χ.) ως μια από τις πιο κομβικές μάχες στην ιστορία της ανθρωπότητας. Αυτή η μάχη, έκρινε εν πολλοίς την εξέλιξη του ελληνικού, και τελικά, του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Ο Μιλτιάδης, είναι σίγουρα ο πρωταγωνιστής μαζί με τον αθηναϊκό στρατό και τον αντίστοιχο των Πλαταιών, των οποίων ηγούταν. Οι Πέρσες, με τετραπλάσια στρατεύματα σε σχέση με των Ελλήνων (11.000 Έλληνες και 44.000 περίπου Πέρσες) και αρχηγούς τον Δάτη και τον Αρταφέρνη, αποφάσισαν να εκστρατεύσουν εναντίον του νησιωτικού και ηπειρωτικού κορμού της χώρας.
Χάρη στη στρατηγική του Μιλτιάδη, οι Πέρσες ηττήθηκαν και όσοι έμειναν ζωντανοί, τράπηκαν σε φυγή, αφού απέτυχαν να επιτεθούν στην Αθήνα. Πλεονέκτημά μας; η στρατηγική ιδιοφυία και όχι ο αριθμός του στρατού. Όπως παραδέχτηκε ο Βρετανός, Τζων Στούαρτ Μιλ: «Η Μάχη του Μαραθώνα, υπήρξε πολύ πιο σημαντική για τη βρετανική ιστορία από αυτήν του Χέιστινγκς». Το 2010, η Βουλή των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ, ανακήρυξε με ψήφισμα, τη Μάχη του Μαραθώνα ως μια από τις σημαντικότερες μάχες στην ιστορία της ανθρωπότητας.
Δέκα έτη μετά, το 480π.Χ., παράλληλα με τη Ναυμαχία του Αρτεμισίου, διεξάγεται η Μάχη των Θερμοπυλών. Ο Σπαρτιάτης βασιλιάς Λεωνίδας, ηγείται επίλεκτου σώματος συμπατριωτών του και άλλων στρατευμάτων από όλη την Ελλάδα. Η δεύτερη εισβολή των Περσών, αποκρούεται καθώς η αντίσταση στα Στενά των Θερμοπυλών, έφερε τρομερές απώλειες στο περσικό στράτευμα και παράλληλα, κέρδισε χρόνο. Ξανά, η Ευρώπη δε γίνεται «Περσική» υποήπειρος. Την ίδια χρονιά, η Ναυμαχία της Σαλαμίνας σήμανε την αρχή του τέλους για τους Πέρσες και το πλάνο κατάκτησης της Ευρώπης.
Η Επανάσταση του 1821 και ο άνεμος ελευθερίας στην Ευρώπη.
Οι «τσακωμοί» με τους Πέρσες στα αρχαία χρόνια, υπήρξαν πολύτιμοι για να ενωθούμε ως Έλληνες, κάτι που δεν ήταν ποτέ κάτι εύκολο για μας. Ο Μέγας Αλέξανδρος, κατέλυσε το περσικό κράτος και έτσι, διέδωσε τον Ελληνισμό στην Ασία.
Πολλούς αιώνες μετά και αφού μεσολάβησε η Βυζαντινή περίοδος των 1.100 περίπου χρόνων. η ελληνική προσφορά στην Ευρώπη και κατ’ επέκταση στον κόσμο, συνεχίζεται. Η εθνική θέληση για την αποτίναξη του οθωμανικού ζυγού που από το 1453 κράτησε δέσμιο το ελληνικό έθνος, αναδείχθηκε μαζικά το 1821. Εκείνη η περίοδος, μολονότι εχθρική σε επαναστάσεις κάθε είδους, υπήρξε η απαρχή για την αλλαγή των καθεστώτων στην Ευρώπη. Ο ελληνικός αγώνας, συγκίνησε την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη και επανέφερε τη συζήτηση της ελευθερίας που μετά το τέλος των Ναπολεόντειων Πολέμων, είχε πάλι πισωγυρίσει σε καθεστώτα που υπήρχαν πριν από τη Γαλλική Επανάσταση. Η Ελληνική Επανάσταση, σηματοδότησε την αρχή του τέλους της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Το Έπος του 1940 και ο καθοριστικός ρόλος της Ελλάδας στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Για κάποιον ανεξήγητο λόγο, η Ελλάδα βρίσκεται πάντα στο επίκεντρο των μεγάλων ιστορικών εξελίξεων. Σημαντικό ρόλο σε αυτό, παίζει η κομβική γεωγραφική θέση της Ελλάδας. Στις 28 Οκτωβρίου του 1940, ο Ιταλός Πρεσβευτής Εμμανουέλε Γκράτσι, παραδίδει ένα τελεσίγραφο στον Ιωάννη Μεταξά, σύμφωνα με το οποίο η Ιταλία, ζητούσε τη διέλευση των στρατευμάτων μέσα από την Ελλάδα. «Ώστε έχουμε πόλεμο», αποκρίθηκε ο Μεταξάς και έτσι ξεκίνησε το Έπος του 1940 στο οποίο η στρατιωτικά αδύναμη Ελλάδα, ταπείνωσε στην κυριολεξία τον ιταλικό στρατό και την επιχείρηση «Πριμαβέρα», καθώς, όχι μόνο απέκρουσε τις ιταλικές δυνάμεις αλλά απελευθέρωσε και περιοχές της Αλβανίας.
Η ταπεινωτική ήττα της Ιταλίας, έφερε τη ναζιστική Γερμανία στην Ελλάδα. Στις 6 Απριλίου, τα γερμανικά στρατεύματα, περνώντας από τη Βουλγαρία, άρχισαν την εισβολή τους στην Ελλάδα. Η αντίσταση υπήρξε ηρωική και ειδικά στην Κρήτη, οι Έλληνες δε σταμάτησαν να φθείρουν τους ναζί που σκότωσαν, βασάνισαν και λεηλάτησαν την Ελλάδα για πέντε περίπου χρόνια. Για πολλούς ιστορικούς, η απρόσμενη ήττα της Ιταλίας στην Ελλάδα που εξανάγκασε γερμανικές δυνάμεις να έρθουν στην Ελλάδα, οδήγησε στην αλλαγή των πλάνων του Χίτλερ και τελικά, στην καθυστέρηση της γερμανικής προετοιμασίας για τον ρωσικό χειμώνα, ο οποίος υπήρξε σημαντικός «στρατηγός» της τελικής νίκης των Συμμάχων έναντι των δυνάμεων του Άξονα. Η νίκη εναντίον των Ιταλών, οδήγησαν τον Ουίνστον Τσώρτσιλ να παραδεχτεί πως «Ξέραμε οτι οι Έλληνες πολεμούν σαν ήρωες, τώρα ξέρουμε πως οι ήρωες, πολεμούν σαν Έλληνες».
Φωτό από: tupian.baike.com

Σάββατο, 15 Αυγούστου 2015

Η Παναγία, η προσευχή και η Ιατρική. Η προσδοκία για το θαύμα, την θεραπεία και την αποκατάσταση της υγείας. The Panagia and Medicine: The Expectation of a Miracle


του Αλέξανδρου Γιατζίδη, M.D.,  medlabnews.gr

ανανεωμένο 11-8-2015
Η Κοίμηση της Θεοτόκου αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες γιορτές της χριστιανοσύνης και στην Ελλάδα γιορτάζεται από τη μία άκρη ως την άλλη με ιδιαίτερη λαμπρότητα και ευλάβεια. Η Εκκλησία μας εορτάζει , πρώτον, το θάνατο και την ταφή της Παναγίας και, δεύτερον, την ανάσταση και τη μετάστασή της στους ουρανούς. Αφού ο Κύριος με το σταυρικό του θάνατο πάτησε και κατάργησε το θάνατο, ήταν φυσικό να ανεβάσει στους ουρανούς τη Μητέρα του και να της χαρίσει τη δόξα της αιωνιότητας. Όπως λένε τα τροπάρια της Κοιμήσεως, ο θάνατός της προμνηστεύεται τη ζωή. Αυτή που γέννησε τη ζωή, έχει μεταβεί στη ζωή. Έτσι ο θάνατός της ονομάζεται «αθάνατος Κοίμησις». Και όλα αυτά γιατί η Παναγία πρώτη μεταξύ των ανθρωπίνων πλασμάτων πραγματοποίησε τη θεοποίηση του ανθρώπου, που είναι η συνέπεια της σάρκωσης.

Χιλιάδες πιστών με την ψυχή γεμάτη ελπίδα και κατάνυξη, προστρέχουν στα αμέτρητα προσκυνήματα  όπου λιτανεύονται οι θαυματουργές εικόνες της Παναγίας για να μαρτυρήσουν τη πίστη τους στο πρόσωπό της και να την ικετέψουν να μεσολαβήσει στον Υιό της για τη σωτηρία της ψυχής τους, αφού, σύμφωνα με τη θρησκευτική παράδοση, η Παναγία λίγο πριν τη μετάστασή της στους Ουρανούς υποσχέθηκε ότι δεν θα σταματήσει να φροντίζει για όλο τον κόσμο και θα γίνει η «μεσίτρια» στον Υιό της για τη σωτηρία της ανθρωπότητας.



Η Παναγία Σουμελά είναι ένα από τα σημαντικότερα κέντρα του ποντιακού ελληνισμού. Στις πλαγιές του Βερμίου, κοντά στο χωριό Καστανιά, ορθώνεται μεγαλόπρεπα η Μονή της Παναγίας Σουμελά, που κτίστηκε το 1951 από τους πρόσφυγες του Πόντου, ως μια προσπάθεια αναβίωσης της ιστορικής ομώνυμης Μονής, τα ερείπια της οποίας βρίσκονται στο όρος Μελά, κοντά στην Τραπεζούντα του Πόντου.
Εδώ φυλάσσεται η παλαιά θαυματουργή εικόνα της Παναγίας, που σύμφωνα με την παράδοση φιλοτέχνησε ο Ευαγγελιστής Λουκάς, όπως και άλλα κειμήλια του εκεί Μοναστηριού. Η Μονή αποτελεί το πνευματικό κέντρο του Ποντιακού και όχι μόνο Ελληνισμού και τον Δεκαπενταύγουστο συρρέουν εδώ πολλοί πιστοί για να προσκυνήσουν την εικόνα και να συμμετάσχουν στις εκδηλώσεις που διαρκούν δύο ημέρες. Η Θεία Λειτουργία και ο Μεγάλος Εσπερινός της Κοίμησης της Θεοτόκου, τελούνται στη Μονή με θρησκευτική μεγαλοπρέπεια και ιερή ευλάβεια. Στο αποκορύφωμα της μεγάλης γιορτής της χριστιανοσύνης, ποντιακά συγκροτήματα από την Μακεδονία προσφέρουν μοναδικές στιγμές με παραδοσιακά τραγούδια και πολύωρο γλέντι.
Από το έτος ίδρυσής της μέχρι σήμερα την έχουν επισκεφθεί εκατομμύρια πιστοί από όλο τον κόσμο για να ζητήσουν τη χάρη της, ενώ η μεταφορά της εικόνας γίνεται με βυζαντινή κατάνυξη και θεωρείται μία από τις πιο συγκινητικές ακολουθίες.

Η Παναγία της Τήνου Η εικόνα της Παναγίας της Τήνου βρέθηκε στις 30 Ιανουαρίου του 1823, έπειτα από πολλές προσπάθειες και με την υπόδειξη της Παναγίας στη μοναχή Πελαγία, στην ιστορική Μονή της "Κυράς των Αγγέλων", στο Κεχροβούνι. Ο δρόμος που οδηγεί από το λιμάνι στο ναό του Ευαγγελισμού, όπου βρέθηκε η εικόνα, είναι η μεγαλύτερη απόδειξη της άρρηκτης σχέσης του ελληνισμού και της Ορθοδοξίας. Ο δρόμος αυτός αποτελεί το χώρο όπου αμέτρητες χιλιάδες ανθρώπων, κάθε χρόνο, εναποθέτουν τις ελπίδες τους και την πίστη τους ανηφορίζοντας με τα γόνατα για να φτάσουν στο ναό και να προσκυνήσουν τη Χάρης της.

Παναγία της Εκατονταπυλιανής Ο ναός της Παναγίας της Εκατονταπυλιανής βρίσκεται στην Παροικία, της Πάρου. Ο Πάνσεπτος ναός της Εκατονταπυλιανής Πάρου αποτελεί το μεγαλύτερο ιερό προσκύνημα όχι μόνο στη περιφέρεια της Ιεράς Μητρόπολης Παροναξίας, που υπάγεται, αλλά και όλου του ελληνικού χώρου, μετά το συγκρότημα του Αγίου Όρους. Είναι ένα από τα σπουδαιότερα καλοδιατηρημένα παλαιοχριστιανικά μνημεία που βρίσκονται στην ελληνική επικράτεια και μάλιστα το μεγαλύτερο σε μέγεθος. Ονομάστηκε έτσι, καθώς, σύμφωνα με την παράδοση, οι 99 πύλες (πόρτες) της είναι φανερές, ενώ η 100η θα φανερωθεί με το άνοιγμα αντίστοιχης μυστικής πόρτας που βρίσκεται στην Αγιά Σοφιά. Η ιερή εικόνα της Παναγίας της Εκατονταπυλιανής που είναι έργο του 17ου αιώνα αποτελεί τη δεύτερη προσκυνηματική εικόνα των Κυκλάδων μετά την ιερή εικόνα της Παναγίας της Τήνου.


Τα φιδάκια στην Κεφαλλονιά Κάθε Δεκαπενταύγουστο μέσα και έξω από το ναό της Παναγίας Λαγκουβάρδας (ή Παναγία η Φιδούσα), κοντά στο χωριό Μαρκόπουλο στην Κεφαλλονιά, εμφανίζονται φίδια, τα οποία οι πιστοί ονομάζουν «φιδάκια της Παναγίας» και τα θεωρούν ιδιαίτερα γούρικα. Σύμφωνα με την παράδοση αν κάποια χρονιά τα φίδια δεν παρουσιασθούν, είναι κακό σημάδι.Σύμφωνα με τον μύθο, πρόκειται για τις καλόγριες ενός παλιού μοναστηριού που βρισκόταν στη περιοχή, οι οποίες, προκειμένου να μην πέσουν στα χέρια των πειρατών, παρακάλεσαν την Παναγιά να τις μεταμορφώσει σε φίδια.
Την ώρα του εσπερινού, τα φιδάκια κυκλοφορούν ελεύθερα ανάμεσα στους πιστούς, στα προσκυνητάρια και στα στασίδια, χωρίς να φοβούνται ή να πειράζουν κανέναν. Μετά τη 15η Αυγούστου, αναχωρούν και τα φίδια.

Παναγία Αγιασώτισσα. Στην ενδοχώρα της Λέσβου, στην Αγιάσο, ο Δεκαπενταύγουστος αποτελεί μία ξεχωριστή εμπειρία για όλους. Η ομώνυμη εικόνα είναι έργο του ευαγγελιστή Λουκά, πλασμένη με κερί και μαστίχα. H εκκλησία είναι γνωστή κυρίως για τη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Bρεφοκρατούσας και στεγάζει Εκκλησιαστικό Μουσείο με μια σημαντική συλλογή χειρογράφων, σκευών και άλλων εκκλησιαστικών αντικειμένων.
Εκεί, ο Δεκαπενταύγουστος αποτελεί μια ξεχωριστή εμπειρία, καθώς πιστοί, επισκέπτες και ντόπιοι, απολαμβάνουν ένα από τα ωραιότερα πανηγύρια του ανατολικού Αιγαίου. Πολλοί προσκυνητές, με αφετηρία την πόλη της Μυτιλήνης, περπατούν 25 χιλιόμετρα για να φθάσουν στην εκκλησία, όπου και διανυκτερεύουν. Την ημέρα της γιορτής της Παναγίας, ύστερα απ' τη καθιερωμένη λειτουργία, γίνεται η περιφορά της εικόνας γύρω από το ναό, ενώ οι εορταστικές εκδηλώσεις φθάνουν στο αποκορύφωμά τους με τις μουσικές και χορευτικές εκδηλώσεις στην πλατεία του χωριού. Πολλοί από τους προσκυνητές, με αφετηρία την πόλη της Μυτιλήνης, περπατούν 25 χιλιόμετρα για να φθάσουν στον αυλόγυρο της εκκλησίας, όπου διανυκτερεύουν.

Στον Ταΰγετο, η Μονή της Παναγίας της Γιάτρισσας είναι κτισμένη στην κορυφογραμμή σε υψόμετρο 1.000μ. Είναι αφιερωμένη στη Γένεση της Παναγίας και έχει οικοδομηθεί σε ερείπια αρχαίου ναού της Αθηνάς Γιατρίσσης. Στο εσωτερικό της μονής, ακόμα διακρίνονται δομικά στοιχεία από τον αρχαίο ναό. Στη Σαμοθράκη, υπάρχει η Παναγία Κουφή, επειδή θεωρείται ότι θεραπεύει άτομα με προβλήματα ακοής, και στις Σέρρες η λεχούσα, η οποία πιστεύεται ότι προστατεύει τις λεχώνες.

Παναγία η Γιάτραινα
Παναγία η Γιάτραινα βρίσκεται στο Ιατρικό Μουσείο που βρίσκεται στην πανεπιστημιούπολη Ιωαννίνων. Η εικόνα είναι μια αναπαράσταση 12 ιατρικών θαυμάτων της Παναγίας.

Και υπάρχουν πολλά ακόμα προσκυνήματα της Παναγίας, σε ολόκληρη την Ελλάδα, όπου πιστοί εναποθέτουν τις ελπίδες για την υγεία τους.

Επειδή η Παναγία συνδέεται στενά με την προσδοκία της θεραπείας πολλά εκκλησάκια σε χώρους υγείας – νοσοκομεία ιδρύματα είναι αφιερωμένα στην Παναγία, αλλά και πολλά ιδρύματα- κλινικές φέρουν το Ονομά της.

Στις μέρες μας, περίπου 3 - 4 δισεκατομμύρια άνθρωποι παγκοσμίως πιστεύουν σε μια θεϊκή δύναμη και στην επίδραση της προσευχής για την επίτευξη της θεραπείας. Έχουν καταγραφεί πολλές περιπτώσεις ίασης, οι οποίες αποδίδονται στη Θεϊκή παρέμβαση. Άλλωστε, όλες οι θρησκείες αναγνωρίζουν την ύπαρξη της Θεϊκής παρέμβασης για την αποκατάσταση της υγείας.
Υπάρχουν ασθενείς που θεραπεύονται παρά το γεγονός ότι η επιστήμη δεν τους δίνει καμία ελπίδα ανάρρωσης. Ο Γάλλος γιατρός Πατρίκ Τεγέ, θέσπισε επτά προϋποθέσεις που εφόσον ισχύουν μπορεί να κριθεί η θεραπεία ως θαύμα. Πρώτον, θα πρέπει η νόσος να είναι γνωστή και καταγεγραμμένη. Δεύτερον, θα πρέπει να είναι σοβαρή, ικανή να θέσει σε κίνδυνο τη ζωή του ασθενούς. Τρίτον, να υπάρχουν μετρήσιμες οργανικές και σωματικές βλάβες, απαραίτητο κριτήριο για να αποκλειστεί η περίπτωση ψυχικής νόσου. Τέταρτον, δεν θα πρέπει να έχει εφαρμοστεί κανένα είδος θεραπείας στο μεσοδιάστημα, που να έχει παίξει σημαντικό ρόλο στη διαδικασία ίασης. Πέμπτον (ένα σημείο ιδιαίτερης σημασίας), θα πρέπει η ίαση να έχει προκύψει ξαφνικά, από τη μια στιγμή στην άλλη. Έκτον, η ίαση θα πρέπει να είναι ολοκληρωτική, όχι μερική, επιτρέποντας στον ασθενή να επιστρέψει στην κατάσταση που ήταν πριν νοσήσει. Και, έβδομον, η ίαση θα πρέπει να είναι μόνιμη

Τα τελευταία χρόνια, είναι αλήθεια ότι όλο και περισσότεροι ειδικοί και μη υποστηρίζουν ότι θα ήταν σκόπιμο να περάσουν στο προσκήνιο και οι ψυχικές - πνευματικές όψεις του ανθρώπου, χωρίς αυτό να οδηγήσει σε οποιαδήποτε μορφή απαξίωσης των κατακτήσεων της σύγχρονης Ιατρικής και Τεχνολογίας.
Τα ευρήματα αυτά δείχνουν ότι η προσευχή και ο διαλογισμός είναι δυνατό να συμβάλουν στην αποκατάσταση της υγείας. Ο ασθενής δεν χρειάζεται να γνωρίζει συγκεκριμένες προσευχές, ούτε το κέρδος της προσευχής αφορά μια συγκεκριμένη θρησκεία. Δεν μπορεί να προβλεφθεί εάν κάποτε η επιστημονική έρευνα θα επιτύχει να αναλύσει την πραγματική φύση της ψυχής ή της ψυχικής διάστασης του ανθρώπου. Όμως, ήδη έχει αρχίσει να καταγράφει την επίδραση των πνευματικών διεργασιών στο μυαλό και το σώμα.