Σάββατο, 14 Δεκεμβρίου 2013

Στις 16 Δεκεμβρίου παρουσιάζει στην γκαλερί Blank της Αθήνας την πρώτη του προσωπική φωτογραφική έκθεση.

Νίκησε τον καρκίνο και γυρίζει τον κόσμο με λεωφορεία της γραμμής και τη φωτογραφική του μηχανή!

sp
«Δεν είναι τίποτα να πεθαίνεις, αλλά είναι τρομακτικό να μη ζεις». Αυτά είναι τα λόγια του νεαρού φωτογράφου που κατάφερε να νικήσει τον καρκίνο και αποφάσισε να γυρίσει τον κόσμο με τη φωτογραφική του μηχανή ανά χείρας.
Το 2002, στα 14 χρόνια του, διαγνώσθηκε με καρκίνο. Σήμερα, απολύτως υγιής πλέον, ο Στέλιος Παπαρδέλας (μετά από ένα ταξίδι αυτογνωσίας μέσα του) γυρίζει τον κόσμο με λεωφορεία της γραμμής και με τη φωτογραφική του μηχανή.
Ο Στέλιος Παπαρδέλας βραβεύτηκε πρόσφατα, μαζί με άλλους νέους ανθρώπους από τον πρόεδρο της Δημοκρατίας, κ. Κάρολο Παπούλια, για τη μάχη που έδωσαν -αλλά και κέρδισαν- με τον καρκίνο και δη στην πιο τρυφερή τους ηλικία.
Στην εκδήλωση ο Στέλιος Παπαρδέλας ανέφερε ότι η επέτειος της ΕΛΠΙΔΑΣ είναι πλέον και δική του επέτειος, καθώς στις 16/10/2002 είχε διαγνωστεί με καρκίνο. «Ήταν άραγε μια ευκαιρία να βρω δεύτερη οικογένεια;» διερωτήθηκε, για να προσθέσει ότι στέλνει με την παρουσία του ένα ηχηρό μήνυμα σε όλα τα παιδιά που νοσηλεύονται: «η αρρώστια περνάει, τα καλύτερα έρχονται, αυτό να σκέφτεστε».
Στις 16 Δεκεμβρίου παρουσιάζει στην γκαλερί Blank της Αθήνας την πρώτη του προσωπική φωτογραφική έκθεση.
Η Ειρήνη Μακεδώνα – Παγκοπούλου λέει πως η έκθεση αυτή περιέχει φωτογραφίες του Στέλιου Παπαρδέλα από25 χώρες, ταξιδεύοντας 25.000 χιλιόμετρα στα 25 του χρόνια. Η ίδια, υπογραμμίζει μεταξύ άλλων:
«Ο φωτογράφος ξεκινά στα 23 του ένα αδιάκοπο ταξίδι με λεωφορείο σε χώρες κατά συντριπτική πλειοψηφία μη δυτικές, έχοντας έναν εσωτερικό πολύ ξεκάθαρο στόχο. Να «σταματήσει» το χρόνο στις στιγμές εκείνες που αποκαλύπτουν, ότι οι ίδιες οι αντιθέσεις και οι ιδιαιτερότητες του κάθε τόπου και της εκάστοτε κουλτούρας σε συνδυασμό με το συναισθηματικό ένστικτο επιβίωσης, δημιουργούν ένα μοναδικό αντίβαρο το οποίο  «αναγκάζει»̎ τον άνθρωπο να εκφράζει με κάθε τρόπο χαρά, αυθορμητισμό, αισιοδοξία αλλά και ηρεμία, ακόμα και αν οι συνθήκες γύρω του φαντάζουν κάτι περισσότερο από απάνθρωπες».

«Δεν έχω λόγια να περιγράψω τη ζεστασιά των ανθρώπων, το γέλιο τους, το κόκκινο και το πορτοκαλί της Αφρικής. Ένα θα σας πω: Όταν ήρθε η ώρα να φύγω ήμουν πάνω σε ένα μηχανάκι-ταξί (Boda Boda) με ένα βαρύ backpack στην πλάτη που με τραβούσε πίσω διασχίζοντας 40 χιλιόμετρα για να φτάσω στο αεροδρόμιο. Έκλαιγα σα να άφηνα το σπίτι και την οικογένεια μου για πάντα. Τα ίδια συναισθήματα όπου και να πήγα. Το ίδιο δέσιμο, ο ίδιος ενθουσιασμός για όλες τις χώρες, και τις 27, που έχω ταξιδέψει μέχρι σήμερα».

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου